The Rainbow That Returned

*English Translation: 'The Rainbow That Returned'*

*The Rainbow That Returned*  

_By Vanaja Tatinani   04/01/2015_

In that garden, amidst the softest of footfalls,  

Pigeons were playing freely.  

It seemed as if a young breeze, unable to bear its load,  

Had dropped the fragrance of flowers and left.  

Mother Moon had lost her child, the moonlight.  

One night, she lazily pulled a veil over herself, right here.  

The lovely child had played and played till she was tired.  

When she woke up again....  

If she cries that someone has stolen her rainbow,  

What can I do?  

I, who do not know how to preserve purity,  

Can only say that someone stole my dreams just like that,  

And that someone else poured drops of blood  

And vessels of tears into my pen.  

Wiping my tears with her tender little hands...  

"Why do you cry?" she asked.  

"It hurts here,"  

I said, placing her hand on my heart to show her.  

"Is it because the rainbow is gone?  

Don't cry... it will come again tomorrow..." she said, as if giving me a promise.  

With that wisdom, came self-realization.  

This time, tears burst forth in my laughter.  

My smile, falling as a ray of light on that droplet,  

Became a rainbow and blossomed across the entire garden.

Translate: 04 June 2026. 

Original Poem “Tirigocchina Indradhanussu “ by 

Vanaja Tatineni 

తిరిగొచ్చిన ఇంద్రధనుస్సు

ఆ తోటలో సుతి మెత్తని పదధ్వనుల మధ్య 

పావురాళ్ళు  స్వేచ్చగా ఆడుకుంటున్నాయి 

ఓ పిల్ల తెమ్మెర  మోయలేక 

పూలపరిమళాలని  జారవిడిచి వెళ్ళినట్లుంది 

జాబిలి  తల్లి వెన్నెల పిల్లని పారేసుకుంది 

ఓ రాతిరి బద్దకంగా ఇక్కడే ముసుగేసింది 

చక్కని పాప  ఆడి ఆడి అలసిపోయింది 

మళ్ళీ నిద్రలేచి....  

తన ఇంద్రధనుస్సుని ఎవరో ఎత్తుకుపోయారని 

ఏడిస్తే నేనేం చేయగలను ?

స్వచ్చతని ఎలా నిలుపుకోవాలో తెలియని నేను 

ఎవరో నా కలలని  అలాగే ఎత్తుకుపోయారని 

మరెవరో నా కలంలోకి నెత్తుటి చుక్కలు

కన్నీటి పాత్రలు ఒంపారని చెప్పడం తప్ప. 

నా కన్నీటిని తన లేలేత చేతులతో తుడుస్తూ ...

ఎందుకేడుస్తావ్ ? అనడిగింది 

ఇక్కడ నొప్పిగా ఉంది 

గుండెపై తన చేయి పెట్టి చూపిస్తూ అన్నాను . 

ఇంద్రధనుస్సు పోయిందనా ? 

ఏడవకు ... మళ్ళీ రేపోస్తుందిలే... అంది  హామీ ఇస్తున్నట్లుగా 

జ్ఞాన బోధతో ఆత్మావలోకనం 

ఈసారి నవ్వులో కన్నీళ్ళు చిట్లాయి

ఆ బిందువు పై పడిన నవ్వు కిరణమై  

ఇంద్రధనస్సై తోటంతా విరిసింది. .  

వనజ తాతినేని  04/01/2015. 

The Half Severed in the Sport of the Body

 

English Translation: 'The Half Severed in the Sport of the Body'*

*The Half Severed in the Sport of the Body*  

_By Vanaja Tatinani_

On the innocent body that sang and played,  

When breasts budded like blossoms,  

The knowledge that 'you are a girl' was forcibly thrust upon her.  

At thirteen, when spring bloomed on her youthful body,  

The innocence still refused to leave.  

As if to say, "Remember, you are a woman,"  

When eyes pierced her from head to toe,  

Groping, probing again and again..  

Fear and goosebumps rose from within,  

And a shyness she had never known became a veil,  

Wrapping itself around her entire being - that innocence.  

Even as she was crushed in the embrace of lust,  

Even as she swelled with the ecstasy of desire,  

After one half declared that this crushing of the body  

Is its eternal, inexhaustible ornament,  

In the sensual sport that touches the edges  

Of the infinite mystery of creation,  

When the breasts were transformed  

Into a key role, into an object of desire, into an object of pleasure -  

For them, every experience became poison!  

Only in those moments when tiny hands  

Groped and searched for them in hunger,  

Did she realize with ecstasy  

That these breasts are vessels of nectar that satiate a child's hunger,  

That these breasts are the symbol of complete womanhood.  

Those moments alone were her own experience.  

For those who lustfully stare at unnatural beauty,  

Whether the natural becomes unnatural, or the unnatural becomes natural..  

The one who plays sport on this body is the heir of this human race -  

Is he not the same child who once forgot the day he suckled at these breasts?  

After the unnaturally grown cluster of cells was cut from the root,  

And one half was thrown aside like useless embers..  

To bear the pitying glances of 'Oh, poor thing,'  

To endure the ostracism of 'You are of no use anymore' -  

The thought that it would be better if life itself ended  

Is greater than all.  

Mother - a vessel of nectar, Woman - beauty.. an object of arousal. They are synonymous!  

For the lustful who measure with greed  

The highs and lows, the curves and charms, the elegance  

In the river that is a woman's body,  

When will they ever understand the inner soul of that river  

Which turns everything it flows through into green?  

On the naked body laid bare,  

The wound inflicted violently on the remaining half  

Still continues to seep.  

The sore of perverse thoughts,  

That cannot see the braid of beauty with the inner eye,  

Is more dreadful than a cancerous ulcer.  

_(Published in "Vihanga" Web Magazine, March 2012)

Translate: 02 June 2026. 

Original Poem in Telugu  “ Deha KreedalO Tegina Sagan by 

Vanaja Tatineni.

దేహ క్రీడలో తెగిన సగం 

వనజ తాతినేని

ఆడి  పాడే అమాయకపు బాల్య  దేహం పై

మొగ్గలా  పొడుచుకు వస్తున్నప్పుడు

బలవంతంగా   జొప్పించిన ఆడపిల్లననే జ్ఞానం

పదమూడేళ్ళ ప్రాయంలో యవ్వనపు దేహం పై 

వసంతం విరిసినప్పుడు వీడని అమాయకత్వం 

నువ్వు ఆడదానివే సుమా అన్నట్లు 

నఖశిఖ పర్యంత చూపులతో..

గుచ్చి గుచ్చి తడిమినప్పుడు.. 

లోలోపల భయం, గగుర్పాటు తో 

అప్పటిదాకా లేని సిగ్గుతెర పైట అయి 

తనువంతా  చుట్టుకునే ముగ్ధత్వం 

కాంక్షల కౌగిలిలో నలిగిపోతున్నా

మోహపు పరవశంతో ఉప్పొంగినా 

నలిగిన  మేనుకు  అవే  తరగని

అలంకారమని సగభాగం నిర్ధారించాక

అనంత సృష్టి  రహస్యపుఅంచులు తాకే 

కేళీవిలాసంలో ముఖ్య భూమిక గా  

కామ్య వస్తువుగా భోగ వస్తువుగా 

మారిన  కుఛ ద్వయాలకి 

అన్నీ గరళమైన  అనుభావాలే ! 

చిన్నిచేతులతో  తడిమి  తడిమి 

ఆకలికి  తడుముకుంటూన్నప్పుడు  

ఆ పాలగుండెలు 

బిడ్డఆకలిని తీర్చే అమృతభాండాలని

ఆ గుండెలు పరిపూర్ణ  స్త్రీత్వపు చిహ్నాలని

తన్మయత్వంతో

తెలుసుకున్నక్షణాలు మాత్రం స్వీయానుభావాలు. 

అసహజపు అందాలను ఆబగా చూసే వారికి 

సహజం అసహజమైనా,అసహజం సహజమైనా.. 

ఆ దేహం పై క్రీడలాడునది..ఈ నరజాతి వారసుడు  

చనుబాలు కుడిచిన నాటిని మరచిన బిడ్డడే కదా.. 

అసహజంగా పెరిగిన కణ సముదాయాలని కుతికలోకి కోసి.. 

ఓ సగ భాగాన్ని పనలని పక్కన పడేసినట్లు పడేసాక..

అయ్యో అనే  జాలిచూపులు భరించడం,.  

నువ్విక పనికరావనే వెలివేతలు సహించడం కన్నా

ప్రాణంపొతే బాగుండునన్న భావనే అధికం.  

అమ్మ - అమృత భాండం, స్త్రీ-సౌందర్యం..ఉద్దీపనం  సారూప్యమైనవే !

దేహం నదిలో 

ఎత్తు పల్లాలు,ఒంపు సొంపులు ,సొగసులును 

ఆబగా కొలుచుకునే కామచిత్తులకి  

ప్రవాహించినంత మేరా పచ్చదన్నాని నింపే 

ఆ నది అంతరంగం అర్ధమయ్యేది ఎన్నడు? 

పరచిన నగ్న దేహం పై మిగిలిన సగం పై 

విశృంఖలం చేసిన గాయం స్రవిస్తూనే ఉంది.

అంతఃచక్షువుతో సౌందర్యపుఝడిని కనలేని 

వికృతమైన ఆలోచనల కురుపు  

రాచ పుండు కన్నా భయంకర మైనది.

( "విహంగ " వెబ్ మేగజైన్  మార్చి 2012)

©️copyright reserved.