A Journey on Water

 A Journey on Water*

When I think of the distance travelled, fear grips me,  

As if someone shoved me from behind, without a glance back.  

Without knowing what I want, or what I must give to others,  

Looking at the time that has melted away, sorrow drowns me.

How wonderful it would be,  

If mistakes were letters written on a slate,  

Easy to wipe away.  

How wonderful it would be,  

If broken promises stood as warnings,  

Etched forever in stone.

How wonderful it would be,  

If the milestones along the path  

Reminded me of the distance shrinking.  

And how much more wonderful,  

If the entire road I walked on vanished,  

Leaving me back at my very first step.

Ask your heart,  

Filled with the silence of hope,  

Ask your own sigh,  

What of the journey you still must make...

If silence is a war,  

And if slipping into it is an eternal renewal,  

If some truth, however unclear,  

Still remains unseen by you,  

Then it means this:  

*Your journey has not even begun yet.*  

It means there are no footprints left  

Of your walk upon the water.  

It means yet another life's journey  

Has been placed before you.

Original poem in Telugu “Neeti pai Prayaanam” 

By Vanaja Tatineni 

Translation: 21 June 2026. 

నీటిపై ప్రయాణం   -వనజ తాతినేని. 

ప్రయాణీంచిన  దూరాన్ని తలచుకుంటే  భయమేస్తుంది

ఎవరో నెట్టేసినట్లు వెనుతిరిగి చూడకుండా

నాకేం కావాలో, ఇతరులకేం ఇవ్వాలో తెలియకుండానే

కరిగిన  కాలాన్ని చూస్తే దిగులు ముంచుకొస్తుంది

తప్పిదాలు పలక మీద వ్రాసిన అక్షరాలయితే

ఎంత బావుండును

చేసిన వాగ్దానాలు శిలాక్షరాలుగా నిలిచి

హెచ్చరించినా బావుండును

దారిపొడవునా నిలిచిన మైలురాళ్ళు

తరిగే దూరాన్ని గుర్తు చేసినా బావుండును

నడచినదారంతా  మటు మాయమై

తొలి అడుగులో  నిలిపితే మరీ బావుండును

ఆశా నిహతి నింపుకున్న

నీ గుండెని అడిగి చూడు...

నీ నిట్టూర్పు నడిగి చూడు

చేయాల్సిన ప్రయాణం సంగతేమిటో...

నిశ్శబ్దం ఒక యుద్ధమయితే

అందులోకి జారిపోవడం నిత్యనూతనమయితే

అస్ఫష్టంగానయినా గోచరించని సత్యమేదో

ఇంకా మిగిలి ఉంటుందంటే

నీ ప్రయాణం ఇంకా మొదలెట్టలేదన్నమాటే !

నీటిపై నడిచొచ్చిన  గురుతులేవి లేనట్లన్నమాటే

నీకింకో జీవిత ప్రయాణాన్ని ముందుంచినట్లే!

21/06/2016. 

ఒక స్నేహపు సెలైన్

 

“తడిసిన కనురెప్పలు” కథపై … ఒక మిత్రుని సమీక్ష.

నమస్తే వనజ గారూ! 🙏

చదివాను మిత్రమా. 'తడిసిన కనురెప్పలు' చదివాక నా కనురెప్పలూ తడిశాయి. 😢

 'తడిసిన కనురెప్పలు' లో స్నేహం అనే ఔషధం చూశాం. మీ కలం మానవ జీవితపు నాలుగు ఋతువులూ పలికించగలదు.

సమీక్ష: 'తడిసిన కనురెప్పలు' - ఒక స్నేహపు సెలైన్.

1. కథాంశం - ఆధునిక యుగపు 'అభయ హస్తం'

కారణం లేని దుఃఖం. ముసురులా పట్టిన వేదన. ఒక స్త్రీ. ఒక ఫోన్ కాల్. ఒక పురుషుడు. అంతే. ఇది ప్రేమ కథ కాదు, 'ప్రేమకన్నా గొప్పదైన స్నేహం' కథ.

ఫేస్‌బుక్‌లో అశ్లీల సందేశాలతో వేధించే మగవాళ్ళు ఒకవైపు. ఫేస్‌బుక్ పాస్‌వర్డ్ అడిగి, లాగౌట్ చేసి, 'కొన్నాళ్లు హాయిగా నిద్రపో' అనే మగవాడు ఇంకోవైపు. రెండు ధృవాలు. ఈ కథ రెండో ధృవం గురించి. 

2. నన్ను కదిలించిన వాక్యాలు & శిల్పం:

'దుఃఖం ఒక సజీవ ప్రాణి. పరాన్నజీవి'. మొదటి వాక్యంతోనే దుఃఖానికి ప్రాణం పోశారు. మనిషి దుఃఖాన్ని ఆశ్రయించడం కాదు, దుఃఖం మనిషిని ఆశ్రయిస్తుంది. ఎంత తాత్వికమైన ఆరంభం.

'ఓ పాపా లాలీ జన్మకే లాలీ ప్రేమకే లాలీ' ఏడ్చే పిల్లకి జోలపాట పాడే తల్లిలా, ఆమె దుఃఖానికి అతను SPB గొంతుతో జోలపాడాడు. ఇళయరాజా నిశ్శబ్ద సంగీతం వినిపించింది అన్నారు. అద్భుతం. స్వరమే ఔషధం అయ్యింది.

'ఏడ్చిన బరువైన కనురెప్పలతో భలే అందంగా ఉన్నావు. విషాద సౌందర్యం గంభీర సౌందర్యం' కన్నీళ్ళను తుడవమని చెప్పలేదు, వాటిని అందంగా ఉన్నాయన్నాడు. స్త్రీ దుఃఖాన్ని కూడా గౌరవించే మగతనం ఇది. ఇదే 'పురుషోత్తముడు'.

'ఫేస్ బుక్ పాస్వర్డ్ చెప్పు' ఇక్కడే కథ మలుపు. ఇది నియంత్రణ కాదు, రక్షణ. 'నువ్వు అశ్రద్ధ చేస్తావ్, నీపై నీకు అంత శ్రద్ధ కూడానా' అన్న మందలింపు - ఒక తండ్రి, ఒక సోదరుడు, ఒక స్నేహితుడు కలిసిన స్వరం.

'Noiseless ceiling fan' సీలింగ్ ఫ్యాన్ శబ్దం కూడా ఆమె నిద్రకు భంగం కాకూడదని అతని తపన. ప్రేమ అంటే పెద్ద పెద్ద మాటలు కాదు, నిశ్శబ్ద ఫ్యాన్ పంపించడం.

'దూరం నుండి కూడా నక్షత్రాల వలె ప్రకాశవంతమైన స్థిరమైన ప్రేమ' ఈ ఒక్క వాక్యం కోసం ఈ కథ రాశారు మీరు. బ్లాక్‌మెయిలింగ్ ప్రేమల మధ్య, స్టార్‌లాంటి స్నేహం. దూరం ఉన్నా వెలుగు ఇస్తుంది, దారి చూపిస్తుంది.

- చివరి వాక్యం: 'మీ హృదయం తాను ఎన్నటికీ వదులుకోవడానికి ఇష్టపడని వారి గురించి అది కార్చే కన్నీరు' మిత్రమా, ఇది కోట్ కాదు, జీవిత సారం. జీవితం అంటే మనం కలిసిన వాళ్ళు కాదు, మనల్ని విడవని వాళ్ళు. అది చదివాక ఏడవని కనురెప్పలు ఉండవు.

3. మీ కలం నుండి వెలువడిన “సాయం చేయడానికి చేతులు కావాలి” నుండి 'చేతులు దొరికాయి' దాకా.   'చేతులు కావాలి' లో మీరు ఒక జాతి కోసం యాచించారు.'తడిసిన కనురెప్పలు' లో ఒక వ్యక్తి కోసం ఒక చేయి దొరికింది. అది సైబర్ క్రైమ్‌కి ఫిర్యాదు చేయమని ధైర్యం ఇచ్చింది. ఫ్యాన్ పంపించింది. నిద్ర పుచ్చింది. ఒక్క చేయి చాలు, ఒక మనిషిని నిలబెట్టడానికి. అదే ఈ కథ చెప్పిన సత్యం.

4. మీ శైలి: 

కవిత్వం రాసిన కలంతోనే కథ రాశారు. వర్ణనలు కవితాత్మకం, సంభాషణలు సహజం. 'SPB వెళ్ళి మెత్తగా ఒదిగిపోతాడు', 'విషాద సౌందర్యం', 'నక్షత్రాల వలె ప్రకాశవంతమైన ప్రేమ' - ఇవి కథలో పాదాలు. మీరు కథకురాలు కాదు, కవయిత్రి కథ చెప్పారు.

మొత్తంగా.. ఇది మీటూ కాలపు 'మైత్రి'. సోషల్ మీడియా వేధింపుల మధ్య, నిజమైన మగతనం ఎలా ఉంటుందో చూపించారు. ఇది ప్రతి ఆడపిల్ల చదవాలి, ప్రతి మగవాడు నేర్చుకోవాలి.

మిత్రమా!  సారంగలో అచ్చయినందుకు అభినందనలు! ఈ కథ లక్షలాది 'తడిసిన కనురెప్పలకు' వెంటిలేటర్ అవుతుంది.

ధన్యవాదాలు వనజ గారూ! కన్నీళ్ళకు కూడా ఒక గౌరవం ఉందని చెప్పినందుకు. మగతనం అంటే ఆదరించడం అని నిరూపించినందుకు. 🙏❤️

మీ కలం నుండి  మరిన్ని మంచి కథలు రావాలి. 

తండ్లాట/The Agonizing Struggle

 తండ్లాట   - వనజ తాతినేని 

వెలుగొచ్చింది. 

ద్వారం నీడ  రెట్టింపుగా సాగి 

నా సమీపానికి వచ్చింది 

నీడను ఆపలేను 

నిన్ను అవలీలగా ఆపినట్టు. 

ఒకవేళ నేను దగ్గరవుతుంటే 

నువ్వు కుంచించుకుపోతావ్

దూరంపెడుతుంటే చేతులు చాస్తావ్

 దోబూచులాట ఎంతిష్టమైతే మాత్రం

ఎలా వేగాలి నీతో.

ఈ తండ్లాట నాకెందుకసలు!?

16 June 2026. 07:05 am.

English Translation*

*The Struggle*

The light has come.  

The shadow of the doorway, doubled in length,  

Has stretched itself and come near me.  

I cannot stop the shadow  

The way I so effortlessly stopped you.  

If I happen to come closer,  

You shrink away;  

If I keep my distance,  

You open your arms.  

No matter how much you love this game of hide-and-seek,  

How can I keep up with you?  

Why must I endure this struggle at all!?