1, ఏప్రిల్ 2026, బుధవారం

కవిత్వమే మెరాజ్ సహచరి



మూడు దశాబ్దాలుగా కవిత్వం ఆమెకు సహచరిగా వుంది. తన ముందు తరం వెనుక తరం మధ్య వారధిగా నిలబడి శతాబ్దాల మూగ వేదన ను కవన రూపం లో విప్పి చూపించారు. మొదట ఆమె “కవితా సమాహారం” అనే బ్లాగ్ ద్వారా పరిచయం.అక్కడ ఆమె కవిత్వం పరివ్యాప్తం అయ్యాయి. తర్వాత రెండు మూడేళ్ళకు ఫేస్ బుక్ లో మంచి కవిత్వం వ్రాసే వారిలో ఒకరిగా గుర్తింపు పొందారు. వివాహానికి పూర్వం ఆమె కడప ఆకాశవాణి యువవాణి కార్యక్రమం ద్వారా  వాసంతి గా పరిచయం. సాహితీ ప్రపంచం ఆమెకు కొత్తేమి కాదు. వస్తువు ఏదైనా ఆమె హృదయంలో లలితమై చలనమై ఆలోచనలో జ్వలనమై జాగృతమై ఆమెకంటూ ఒక ప్రత్యేక  ముద్రగా అలరిస్తుంది.

సహ రచయిత, కవి గురించి పరిచయం చేసే అవకాశం వచ్చింది. సారంగ పత్రిక లో “మెరాజ్ ఫాతిమా” కవి పరిచయం చేసాను. చదవడానికి సమయం లేనివారు .. ఈ పరిచయాన్ని వినే సౌలభ్యం వుంది. కామెంట్ సెక్షన్ లో ఇచ్చిన లింక్ ద్వారా..  లేదా వీడియో పై నొక్కి పరిచయం  వినవచ్చు. మిత్రులకు ధన్యవాదాలు 🙏



30, మార్చి 2026, సోమవారం

అప్పుడప్పుడూ…

 






అప్పుడప్పుడూ.. - వనజ తాతినేని.


జన్మకి  కీర్తించడానికి వొకరు దొరుకుతారు. 

వారిని కీర్తిస్తూ వీరు తమని తాము మర్చిపోతారు. 

వారికి తెలుసు వీరికి నిస్సందేహంగా తెలుసు. 

కీర్తించబడుతున్న దానికి విశేషణం లేదని

అందుకు అనర్హులు అని.

కానీ..  ఒకటనుకుంటారు

అట్లా అప్పుడప్పుడు పరస్పరం గుర్తించుకోకపోతే 

జీవితం చప్పగా వుంటుంది అని. 

ఒక రకంగా వీరిది జన్మ సాఫల్యం. 

లోకం దృష్టిలో! 


29 March 2026. 

©️Vanaja Tatineni



29, మార్చి 2026, ఆదివారం

రానిక చెలీ నీ కోసం

  

రానిక చెలీ.. నీ కోసం


చెరువుగట్టు గంగానమ్మ గుడి

సంచారం లేని ప్రదేశం. 

ఆలస్యంగా ఉదయపు నడకకు వెళ్ళాను. 

జిలుగు వెలుగుల చీర కట్టుకుని వున్న పల్లెటూరి స్త్రీ ఫోన్ లో గట్టిగా మాట్లాడుతుంది. 

వినాలని లేకపోయినా చెవులకు రబ్బర్ హారన్ లా తాకుతున్నాయి. 

ఎవరినో నోరు పట్టని అశ్లీల భాష లో కత్తితో మాంసం కండలను  నరికినట్టు నరుకుతూ దుమ్మెత్తి పోస్తూ…కాని బంధం ఆచూకీని పట్టి ఇచ్చింది. 

ఆవేశాన్ని దాచుకుని కన్నీళ్ళతో ఇంకెవరికో ఫోన్ చేసింది. 

“బయటకు వస్తావా అని అడిగాడు. చీకటితో వచ్చాను. ఎనిమిదిన్నర అవుతుంది ఇంకా రాలేదు. పిల్లలు నిద్రలేచి ఆకలికి అమ్మను వెతుక్కుంటూ వుంటారు. వాళ్ళకి ఓ ఇరవైరూపాయలకు ఇడ్లీ తెచ్చి ఇస్తావా? నేను వచ్చేస్తున్నాలే”  అంటుంది పిచ్చి తల్లి.


జాలిగా ఆమె వైపు చూసాను. “గుండెను బతికించే పిడికెడంత ప్రేమ మరుగు ప్రదేశాల్లో

ఉండదమ్మా, బహిరంగంగా వెతుక్కో! లోకానికి ఝడిసి ప్రమాదం అంచుల్లోకి వెళ్ళకు. 

ఈ చెరువులో చచ్చిన చేపల్లా పైకి తేలతావ్. జాగ్రత్త!!” అని చెప్పాలనుకుని ఆగిపోయాను. 

నా ఏడుపు గొట్టు పాటల టేస్ట్.. పొదికలో.. నుండి.. 


రానిక చెలీ నీ కోసం, రాదిక వసంత మాసం.. అని పాడటం మొదలు పెట్టింది. 


నేను పాట ఆపదల్చుకోలేదు. కొబ్బరి చెట్లు నీడన వేసి వున్న సిమెంటు బెంచీ పై కూర్చున్నాను. ఆమె కూడా బెంచీకి ఆ చివర కూర్చుని..  పాట శ్రద్ధగా విని కళ్ళు తుడుచుకుంటూ ఊర్లోకి దారి తీసింది. 


నేను ఆలోచిస్తూ కూర్చుని వుండిపోయాను.  రోజంతా గడుస్తున్నా ఆమెను మనసులో నుండి తీసేయలేకపోతున్నాను. 

హ్మ్..