26, ఆగస్టు 2026, బుధవారం

అమ్మ ప్రేమ

ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకోండి...


మిమ్మల్ని ప్రేమించిన మొదటి వ్యక్తి మీ అమ్మ.


ఆమెకు ప్రేమించాల్సిన అవసరం వచ్చి కాదు, మీరే ఆమె ప్రపంచం కాబట్టి.


ఇతరులు మీరు ఎలా ఎదుగుతారో చూసి మిమ్మల్ని ప్రేమించవచ్చు.


ఇతరులు మీరు ఏమి ఇస్తారో చూసి మిమ్మల్ని ప్రేమించవచ్చు.


కానీ మీ అమ్మ-

మీరు ఎలాంటి వారో తెలియకముందే ఆమె మిమ్మల్ని ప్రేమించింది.


మీపై మీకు నమ్మకం కలగకముందే ఆమె మిమ్మల్ని నమ్మింది.


మీ దగ్గర ఇవ్వడానికి ఏమీ లేనప్పుడు,

కేవలం మీ ఉనికి తప్ప, ఆమె మీకు అండగా నిలిచింది.


ఆమె మీ భయాలను, మీ బాధలను, మీ కలలను మోసింది.


ఆమె లెక్కలేకుండా ఇచ్చింది.


ఆమె ప్రకటించకుండానే త్యాగం చేసింది.


మీరు మీ జీవితాన్ని నిర్మించుకోకముందే, మీ జీవితాన్ని నిర్మించిన ఆ స్త్రీని ఎన్నటికీ మర్చిపోవద్దు.


ఆమెను గౌరవించండి.


ఆమెను ఆదరించండి.


ఆమె హృదయాన్ని కాపాడండి.


ఎందుకంటే, తల్లి ప్రేమ స్వచ్ఛమైనది మరియు షరతులు లేనిది అయినప్పుడు, ఒక కుమార్తెకు లభించే అత్యంత బలమైన పునాది అదే.

23, ఆగస్టు 2026, ఆదివారం

గడ్డి పరకలకూ గాయాలున్నాయి

 


కొన్ని వెబ్ సిరీస్ చూస్తున్నప్పుడు అందులో పాత్రలు ఆ దేశ ప్రాంత సాహిత్యాన్ని.. ముఖ్యంగా కవిత్వాన్ని ఉటంకిస్తూ వుంటారు. అలా కొరియన్ వెబ్ సిరీస్ చూస్తున్నప్పుడు నేను విన్న చిన్న కవిత ఇది. అర్థవంతంగా వుంది అనిపించింది. 

అందుకే ఈ పరిచయం. 


famous poem by South Korean poet Jeong Ho-seung


English Translated by Brother Anthony and Susan Hwang 


Grass, Too, Has Its Bruises


స్వేచ్చానువాదం. 


గడ్డిపరకలకూ గాయాలున్నాయి,

పువ్వుల రెమ్మలకూ  గాయాలున్నాయి.

నీతో కలిసి నేను నడిచిన ఆ పల్లెటూరి దారిలో నడుస్తూ,

ఆ దారి పక్కన కూర్చుని సాయంకాలపు సంధ్యారాగాన్ని చూస్తున్నప్పుడు...

గాయాలపాలైన ఆ గడ్డిపరకలు 

తమ చేతులను ఊపుతూ మనల్ని పలకరిస్తాయి.

ఎన్నో గాయాలను మోస్తున్న ఆ పువ్వుల రెమ్మలే...

అత్యంత పరిమళభరితంగా సువాసనలను వెదజల్లుతాయి.


***********

Grass, too, has its bruises.

Petals, too, have their bruises.

Walking across a field that I used to walk with you,


I sit to watch the changing evening colors

as leaves of grass speckled with bruises wave their hands.

It's the petals with many bruises that have the sweetest scent.




20, ఆగస్టు 2026, గురువారం

The Voice

 


మన జీవితంలో నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోయిన వారి గురించి ఎప్పుడో వొకప్పుడు దుఃఖిస్తాం. ఆ విషాద వీచికలు యెప్పటికీ అంటిపెట్టుకునే వుంటాయి. దూరమా మరీ దూరమా అనే కొలతలతో లెక్కించలేము. చదివిన మంచి కవిత వొకటి. 

The Voice

BY THOMAS HARDY


ఓ లలనా! నువ్వు ఎంతగానో గుర్తొస్తున్నావు, నన్ను ఎంతగా పిలుస్తున్నావో!

పిలుస్తున్నావో!

నా సర్వస్వంగా ఉన్న స్థితి నుండి మారిపోయినప్పటిలా  కాకుండా,

తొలినాళ్ళలో మన అనుబంధం సాగిన  రీతిలోనే

ఇప్పుడు ఉన్నానని చెబుతూ నన్ను పిలుస్తున్నావు.


నాకు వినిపిస్తున్నది నీ గొంతేనా? అయితే నిన్ను చూడనివ్వు,

నువ్వు నా కోసం వేచి ఉండే ఆ పట్టణానికి నేను చేరువైనప్పుడు

నువ్వు నా కోసం ఎక్కడ ఎదురుచూస్తావో అక్కడే

అవును, అప్పుడు నిన్ను చూసినట్టే,

ఆ నాటి లేత నీలి రంగు గౌనుతో సహా!


లేక అది కేవలం ఆ సోమరి గాలి మాత్రమేనా?

తడిసిన పచ్చిక బయలు దాటి నా చెంతకు వీచేది అది;

నీవు నిస్తేజంగా నిరాశలో పూర్తిగా కరిగిపోయి,

దూరంగా గానీ దగ్గరగా గానీ ఇక ఎన్నటికీ వినిపించకుండా పోయావా?


అందువలన నేను; తడబడుతూ ముందుకు సాగుతుండగా,

నా చుట్టూ ఆకులు రాలుతున్నాయి,

ఉత్తరం వైపు నుండి ముళ్ళ పొదల గుండా సన్నగా వీస్తున్న గాలి,

ఇంటామె నన్ను పిలుస్తోంది.


**********

(The Voice" ఒక ప్రసిద్ధ ఆంగ్ల కవిత్వం, దీనిని బ్రిటీష్ రచయిత థామస్ హార్డీ (Thomas Hardy) తన మొదటి భార్య ఎమ్మా గిఫోర్డ్ (Emma Gifford) 1912లో మరణించిన తర్వాత రాశారు. ఈ కవితలో భార్య మరణం తర్వాత హార్డీ అనుభవించిన తీవ్రమైన దుఃఖం, పశ్చాత్తాపం మరియు ఆమె జ్ఞాపకాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి.)


స్వేచ్ఛానువాదం. - వనజ తాతినేని