2, జులై 2026, గురువారం

జీవించడంలో వున్న ఆనందం తెలుసా!?

 


కాఫీ తాగిన తర్వాత .. ఆ ఖాళీ కప్ ను ప్రేమగా చూస్తావు చూడు..అది నీకు కాఫీ పట్ల వున్న ఇష్టం, ఆస్వాదన.

పువ్వు రాలిపోయినాక చెట్టును మరింత శ్రద్దగా గమనిస్తావు చూడు, అది నీకు చెట్టు పట్ల గల ప్రేమ, రేపటి పై ఆశ.

వీడ్కోలు తీసుకున్న ఆత్మబంధువు మరల ఒకసారి వెనుదిరిగి చూస్తారని అక్కడే నిలబడి చూస్తుంటావు చూడు.. అదే నీ ఎనలేని ప్రేమ, విశ్వాసమూ. 

మాట్లాడటం పూర్తయ్యాక కూడా ఇంకా ఏమైనా చెబుతావని కాల్ కట్ చేయడం మాని ఎదురుచూస్తారు చూడు అది నీ విలువ.

నువ్వు మమేకమై జీవించడం నేర్చుకున్నావా? కృతజ్ఞతగా వుండటం నేర్చుకున్నావా!? 


Our Town  లో  Emily monologue .. లో  ఎమిలీ ఒక మాట అంటుంది.


Do any human beings ever realize life while they live it?" అని. 

కొరియన్ వెబ్ సిరీస్ “ The Mother ” ఎపిసోడ్ 15 “ Goodbye “ లో అమెరికన్ రచయిత   Thornton Wilder  రచించిన “ Our Town “ పుస్తకంలోని  *Emily Webb monologue ని యూన్ బుక్ తన అమ్మమ్మ యంగ్-సిన్ కి చదివి వినిపిస్తుంది. 

ఎమిలీ ఆవేదన ఏమిటంటే… “మనం బతికుండగానే, జీవితం విలువ ఎవరైనా గుర్తిస్తారా... ప్రతి నిమిషం, ప్రతి క్షణం?” అని. 

'Our Town' అంటే ఏంటి  అంటున్నారా? 


 Thornton Wilder అమెరికన్ రాసిన నాటకం అది. ప్రచురణ: 1938  

 3 అంకాలు గల నాటకం అది.  పులిట్జర్ బహుమతి గెలుచుకుంది.

ఇతివృత్తం ఏమిటంటే.. 


అమెరికాలోని *Grover’s Corners* అనే చిన్న ఊరి గురించి,అక్కడి సామాన్య మనుషుల రోజువారీ జీవితం, ప్రేమ, పెళ్లి, చావు - ఇవే నాటకం మొత్తం.  పెద్ద హీరోలు లేరు, యుద్ధాలు లేవు. కేవలం 'మామూలు జీవితం ఎంత అసాధారణమైనదో చెప్పడమే ఈ నాటకం ఉద్దేశం.

Emily చనిపోయాక, ఒక్క రోజు జీవించడం కోసం తిరిగి భూమ్మీదకు వస్తుంది. తన 12వ పుట్టినరోజు నాటికి. అప్పుడు ఆమె చెప్పే మాటలు ఇవి:


Emily's Monologue 


Does anyone ever realize life while they live it... every, every minute?"


"I'm ready to go back. I should have listened to you. That's all human beings are! Just blind people."  


"Oh, earth, you're too wonderful for anybody to realize you. Do any human beings ever realize life while they live it? - every, every minute?"


"Good-by, Good-by, world. Good-by, Grover's Corners... Mama and Papa. Good-by to clocks ticking... and Mama's sunflowers. And food and coffee. And new-ironed dresses and hot baths... and sleeping and waking up. Oh, earth, you're too wonderful for anybody to realize you."


మనం బతికుండగానే, జీవితం విలువ ఎవరైనా గుర్తిస్తారా... ప్రతి నిమిషం, ప్రతి క్షణం?"


"నేను వెనక్కి వెళ్ళిపోవడానికి సిద్ధం. నేను మీ మాట విని ఉండాల్సింది. మనుషులంతా ఇంతే! కేవలం గుడ్డివాళ్ళు."

"ఓహ్, ఈ భూమీ, నువ్వు ఎంత అద్భుతమైన దానివో గ్రహించడానికి మనుషులకు శక్తి చాలదు. బతికుండగానే జీవితాన్ని పూర్తిగా అనుభవించే మనిషి ఎవరైనా ఉన్నారా? - ప్రతి నిమిషం, ప్రతి క్షణం?"


"వీడ్కోలు, వీడ్కోలు ప్రపంచమా. వీడ్కోలు Grover’s Corners... అమ్మా, నాన్నా. టిక్ టిక్ అంటూ తిరిగే గడియారాలకు వీడ్కోలు... అమ్మ పెంచే సూర్యకాంతి పూలకు వీడ్కోలు. అన్నానికి, కాఫీకి వీడ్కోలు. కొత్తగా ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలకు, వేడి నీళ్ల స్నానానికి వీడ్కోలు... నిద్రకు, మేల్కోవడానికి వీడ్కోలు. ఓహ్, భూమీ, నువ్వు ఎంత అద్భుతమైనదానివో గ్రహించే శక్తి ఎవరికీ లేదు."


ఈ భాగం వినిపించిన తర్వాత యూన్ బుక్ అమ్మమ్మ చనిపోతుంది. 


ఈ వెబ్ సిరీస్ అంతా “అమ్మ” లు “బిడ్డ” లు గురించే!  మంచి అమ్మలు, పరిస్థితులను బట్టి మనసు  కఠినం చేసుకున్న అమ్మలు,  ప్రేమికుడిని గుడ్డిగా నమ్మి బిడ్డను దండించే తల్లి, కన్న తల్లి ప్రేమకై అలమటించి పెరిగి పెద్దయ్యాక మరో ముగ్గురు బిడ్డలను దత్తత తీసుకున్న తల్లి, అనాథలను కన్నతల్లిలా ఆదరించే తల్లి.. ఒక చిన్న పిల్లను తల్లి ఆమె బాయ్ ఫ్రెండ్ కలిసి దండించి ట్రాష్ బ్యాగ్ లో కుక్కి గడ్డ కట్టే చలిలో రోడ్డుపై పారేస్తే ..  ఆ బిడ్డను కాపాడి.. తనతో పాటు దూరంగా తీసుకుని వెళ్ళి పెంచుకోవాలని అనుకున్న అవివాహిత యువతి.. ఆమె ఇక్కట్లు.. 16 భాగాలు రెప్ప వాల్చకుండా చూసాను. చాలామందికి చూడమని సూచించాను. ఒక్కరు తప్ప ఎవరూ చూడలేదు. చూసినవారు నేను కలసి ఎంతో చర్చించుకున్నాం. డా.సి.నారాయణ రెడ్డి గారి “ కంటేనే అమ్మ అంటే ఎలా, కడుపు తీపి లేని తల్లి బొమ్మే కదా” పాట పదే పదే గుర్తొచ్చేది. 


మనం జీవించి వున్నప్పుడే మనుషుల విలువ ప్రకృతి విలువ వస్తువుల విలువ మిగతా జీవరాశుల విలువ తెలుసుకుని అర్ధవంతంగా జీవితాన్ని ఆస్వాదించాలని..  మనం ఆస్వాదించిన ప్రతి ఆస్వాదనకు మన ఆత్మీయులకు బంధువులకు స్నేహితులకు కృతజ్ఞతగా వుండాలని.. ఎమిలీ మోనోలోగ్ ఉద్భోదిస్తుంది. 


“The Mother” వెబ్ సిరీస్ తప్పకుండా చూడండి.  


నాకు రాసే ఓపిక వుంటే.. చాలా రాయాలని వుంటుంది. కానీ భుజం నొప్పి వల్ల రాయలేను. 

ఇంతవరకూ చదివినందుకు ధన్యవాదాలు 🙏

******************* 

అప్ డేట్

 



కవిత/రచన అద్దం లాంటిది. కానీ ఆ అద్దంలో ఎప్పుడూ కవి/రచయిత మొహమే కనిపించాలని లేదు.

ఒక్కోసారి సమాజం కనిపిస్తుంది. ఒక్కోసారి కాలం కనిపిస్తుంది.

ఒక్కోసారి కవి/రచయిత ఊహించిన ఒక పాత్ర కనిపిస్తుంది.

"ఇంత బాగా ఎలా రాసావు?" అని అడిగితే…

కవి/రచయిత నవ్వి ఊరుకుంటాడు. ఎందుకంటే…

- అది స్వీయానుభవం అయితే- గాయాన్ని మళ్ళీ తవ్వాలని ఉండదు.

- ఇతరుల బాధ అయితే- వాళ్ళ గోప్యతని కాపాడాలి.

- పూర్తిగా కల్పన అయితే - "అబ్బే, ఊరికే రాశాను" అనడం కవికి ఇష్టం వుండదు.

మానవ స్వభావం అంటే ఇదే!

అందరూ అన్నీ పంచుకోరు. పంచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.

కొన్ని గాయాలు మాటల్లోకి వస్తే కవిత అవుతాయి.

కానీ ఆ గాయం ఎవరిది అని అడగకూడదు.

కవి/రచయిత  కెమెరా లాంటివాడు. ఒక్కోసారి తనని తాను సెల్ఫీ తీసుకుని చూపుతాడు. గ్రూప్ సెల్ఫీ కూడా కావచ్చు.

ఒక్కోసారి లోకాన్ని ఫోటోలు తీస్తాడు.

ఒక్కోసారి ఊహల్ని సెట్టింగ్స్ వేసి చిత్రాలు తీస్తాడు.

మూడు చిత్రాలు కవి తీసినవే, కానీ మూడింట్లో అతను ఉండవచ్చు ఉండకపోవచ్చు. అలాగే  ప్రతిది కవి/రచయిత కథ/ కవిత కాదు. 

సంవత్సరాల తరబడి చదువుతున్న పాఠకులు కూడా పిచ్చి ప్రశ్నలు వేయకూడదు. Update కావాలి


A Promise

 



A Promise


I did not come to mourn what was destroyed 

Nor to examine how it was destroyed

I came with the knowing that signs of 

your ancient soul still wander here.


That you live on 

In these surroundings, in this nature, 

in those sunrises, in that wind, in those flowers,  

In the books that lie unopened and weeping,

In the poetry churned by the heart, 

In the earth that rains down and exhales its fragrance... 

In the whispers of some silent, colored paintings.


A door left half-open 

A heart shared only halfway

Words that stopped mid-sentence  

The honor killing that uprooted by the roots

The hope that they would ever be complete.


You, who look at my reflection

Shattered and weeping in the mirror of the world,

Pitying me, laughing in mockery.


After a war is fought within, 

There is no need to wage war outside.  

Except to raise the flag of peace.


I, who carry secret sorrows unknown to the world,

Came searching for your soul

And I will keep coming, 

with a love that cannot be destroyed

You gave only your heart

I left behind my entire life.


Original Poem in Telugu “Vaagdhaanam”

By Vanaja Tatineni 

English Translation: 01 July 2026. 



వాగ్దానం 


నాశనం చేసినదాన్ని చూసి దుఃఖించడానికి కాదు 

ఎలా నాశనం అయ్యిందో పరిశీలించడానికి కాదు

నీ పురాతన ఆత్మ అక్కడ సంచరిస్తున్న ఆనవాళ్ళు కూడా 

వున్నాయనే ఎరుక తో వచ్చాను. 


ఈ పరిసరాల్లో ఈ ప్రకృతి లో ఆ సూర్యోదయాల్లో ఆ గాలిలో 

ఆ పువ్వుల్లో  తెరవబడక బావురుమంటున్న  పుస్తకాల్లో 

మనసు చిలికిన ఆ కవిత్వంలో  వానకు తడిసి 

పరిమళాలు వెదజల్లుతూన్న మట్టిలో.. ఏవో నిశ్శబ్ద 

వర్ణ చిత్రాల గుసగుసల్లో నువ్వు జీవిస్తున్నావని.


సగం తెరిచి వుంచిన తలుపు

సగం మాత్రమే పంచుకున్న మనసు 

అర్ధోక్తి తో ఆగిపోయిన మాటలు

ఏనాటికైనా పూర్తి అవుతాయనే ఆశను 

కూకటివేళ్లతో పెకిలించిన ఆ పరువు హత్య.


లోకం దర్పణంలో ముక్కలై ఏడుస్తున్న నా ప్రతిబింబాన్ని చూసి 

జాలిపడుతూ ఎగతాళిగా నవ్వుతూ మీరు.


లోపల యుద్ధం జరిగినాక వెలుపల యద్ధం చేయాల్సిన పనిలేదు. 

శాంతి పతాకం యెగరేయడం మినహా.


ప్రపంచానికి తెలియని రహస్య దుఃఖాలను మోస్తున్న నేను

నీ  ఆత్మ ను వెదుక్కుంటూ వచ్చాను వస్తూనే వుంటాను 

నాశనం చేయలేని ప్రేమతో 

నీవు హృదయాన్ని మాత్రమే ఇచ్చావు

నేను జీవితాన్నే విడిచి వచ్చాను.