20, ఆగస్టు 2017, ఆదివారం

ఎరుక గల్గి..

నిత్యజీవితంలో పరిసరాలు మనకెన్నో పాఠాలు భోదిస్తూ ఉంటాయి. 
అప్పుడప్పుడూ నేర్చుకున్న పాఠాలని ఇలా వ్రాసి పెట్టుకుంటాను ..
డైరీలో వ్రాసుకున్నట్లు.. 

ఏదైనా విషయాన్ని ఎరుక గల్గి ఉండటం మంచిదే కదా !


నాకు తులిప్స్ అంటే మక్కువ యెక్కువ. 
తులిప్స్ గురించి.. ఇలా..
ఆరు రేకుల పుష్పమా ఆరాధ్య పుష్పమా
అరిషడ్వర్గాలనిజయింపమని భోధించేవు
నిలువుగనూ ఒంటిగానూ పెరిగేవు
ఏకాత్మ భావనకి రూపమై నిలిచేవు.

ఇంకా ఇలాక్కూడా .. 

రేకులు విప్పని మొగ్గ
నిశ్శబ్దంగా ప్రార్ధిస్తుంది
వికసించే ముందే మేల్కొని.
పిమ్మట ఆహ్లాదానికో 
ఆస్వాదనకో అలంకరణకో
పోనీ మరునాటికి
నేలరాలడమో కదా..
కడకు మిగిలేది.













ఇంకొక్కటి..ఇలాగే అనిపించింది ...





మంచు కురిసే వేళలో 

ముద్దబంతి నవ్వులు, 

దవనపు పూల సువాసన,

సీతాకోకచిలుక విహారం 

కాఫీ పరిమళం...

ఒకరి జీవితాన్ని ఇంకొకరు

ఎన్నటికి జీవించలేరన్న సత్యాన్ని గుర్తు చేస్తాయి.

****************************

16, ఆగస్టు 2017, బుధవారం

యుద్ధం చేసితినీ.. అలసితినీ..



నాకు నదుల పుట్టుక, వాటి పరీవాహక ప్రాంతాలు నదులొడ్డున వెలిసిన నాగరికత ఇవన్నీ చూడటం, తెలుసుకోవడం ఒక ఆసక్తి. అనుకోకుండా ఒకరోజు అర్ధరాత్రి నదీ తీరానికి వెళ్ళాల్సి వస్తుందని ..మహాభారతంలో గాంధర్వ పర్వంలో ఒకే రేవులో అనేక మంది స్త్రీలు దుఃఖిస్తూ తమ సౌభాగ్యాన్నితుడిచేసుకుంటూ  నల్లపూసలని తెంచి వేసినట్లే ఈ ఆధునిక కాలంలో కాస్తో కూస్తో అభ్యుదయ భావాలతో బ్రతికే నాకు అలాంటి స్థితి వస్తుందని  నేనేనాడు ఊహించలేదు. అందులో "గడప బొట్టు' లాంటి కథ వ్రాసిన నాకు వాస్తవ జీవితంలో ఇలాంటి పరిస్థితులు ఎదురైతే ఏం చేయాలో అన్న స్పష్టమైన ఆలోచనయితే ఉంది కానీ ఇంత దారుణంగా అర్ధరాత్రి నదీ తీరానికి వెళ్ళాల్సిన పరిస్థితి వస్తుందని అనుకోలేదు. అసలలాంటి తలంపే నాకు పెద్ద అవమానంగా తోస్తాను. 

ఎందుకంటే.. నాకు చిన్నతనం నుండి భర్త చనిపోయిన స్త్రీలని తోడబుట్టినవారు, బంధువుల మధ్య కూర్చోపెట్టి మరీ చేసే తతంగాలంటే పరమ అసహ్యం .  మా పెద్దనాన్నగారి కూతురు అక్కకి ఇలాంటి తంతే నిర్వహించారని తెలిసి బాధపడ్డాను. అక్కని ఇంటికి నిద్రకి పిలిచినప్పుడు ఆమె వస్తున్నప్పుడు ఎదురుగా వెళ్ళొద్దని  లోపలి గదిలోకి కూర్చోమని  మా అమ్మ ఆజ్ఞ జారీ చేసినా నేను పట్టించుకోలేదు. అక్క వచ్చినప్పుడు ఆమెకి ఎదురుగా వెళ్లి చూసాను కూడా !  ఆనక అమ్మ చేత రెండు మొట్టికాయలు తిన్నాను.  మరి కొంత కాలానికి  నేను పురిటి మంచంలో ఉండగానే తాతయ్య చనిపోయి మా నాయనమ్మకి అలా చేస్తుంటే తట్టుకోలేక ఏడ్చేసాను. మా అన్నయ్య, చెల్లి మేమంతా వ్యతిరేకించినా మా మాట చెల్లుబాటు కాక  అనాగరిక మూక  ఆమెని ఆ అర్ధరాత్రి సమయంలో మరింత దుఃఖానికి గురిచేసే తీరారు. 
పసుపు రాసుకోవడం, ఇంత మందాన కుంకుమ దిద్దుకోవడం,  రంగు రంగుల గాజులేసుకుని, నిర్దాక్షిణ్యంగా పూలని తెంపి జడలో అలంకరించుకోవడం వాటి వల్లే అందంగా ఉన్నామని భ్రమ పడటం లాంటివన్నీ లేని దాన్ని. అలాగే  మనిషికన్నా తాళిని గౌరవించడం పరమ పవిత్రంగా కళ్ళకద్దుకోవడం లాంటివన్నీ చేయని పెడసరి మనిషిని కూడా! అకస్మాత్తుగా మా ఇంటికి బంధువులో తెలిసిన వారో వస్తే కొత్తగా మతం పుచ్చకున్న వారి మాదిరిగా కనబడతాను. ఎవరన్నా సుద్దులు చెప్పినా వినేసి, నవ్వేసి ఊరుకుంటాను తప్ప నా కిష్టం లేని పని ఎన్నటికి చేయని మొండిదాన్ని. అలాంటి నా చేత తెల్ల చీర (విధవరాలు కట్టే చీర ) కట్టించి కొంతమంది తృప్తి పడ్డారు. తోడబుట్టిన వారికి మంచిది కాదంట, కీడు జరుగుతుందని కొందరు ఏవేవో వ్యాఖ్యానాలు. 

నా భర్తకి పదమూడు నెలల క్రితం ఊపిరి తిత్తుల కేన్సర్ అని నిర్ధారణ అయింది. ఒక ఆధునాతన చికిత్సా కేంద్రం లో ఆ విభాగానికి చెందిన వైద్యులు కూడా కొన్ని నెలలు మించి బ్రతకడం కష్టం.. చికిత్చ కూడా వద్దని సూచించారు. అయినా చికిత్చ చేయించదల్చాము.  బ్రతికినన్నాళ్లు వైద్యుల సూచన మేరా నడుచుకుంటూ ఉన్నాను. చికిత్చ చేయించాము. 



                                                        నా భర్త "అశోక్ తాతినేని " గారి చిత్రం 

నలబై రోజుల క్రితం ఆయన చనిపోయిన తర్వాత నాలుగో రోజు నుండీ  విపరీతంగా వస్తున్న బంధువులని చూసి నా మనసులో మాటని   మా కుటుంబాలలో ఉన్న  అత్తలు,ఆడపడుచులు, తోటి కోడళ్ళు అందరూ కలసి కూర్చున్నప్పుడు  చెప్పేసాను. పసుపు రాయడాలు  కుంకుమ తుడవడం,గాజులు పగల గొట్టడం లాంటి విషయాలు నేను ఏమీ చేయను . నాకు వాటి పట్ల ఆసక్తితో ఎప్పుడూ ధరించలేదు ఇప్పుడు ప్రత్యేకంగా ధరించి వాటిని తీసేయడం లాంటివి నేను చేయను, మీరందరూ ప్రత్యేకించి ముఖం చూసే రోజు అంటూ రావద్దు, స్వీట్స్ లాంటివి తేవద్దు. వివాహం ద్వారా నాకు ఏదైతే నా శరీరం పై తోడైనవో అవే తీసి ప్రక్కన పెడతాను. మిగతావి నేను చేయను అని చెప్పాను. ఈ తరం వారందరూ హర్షించి మనఃస్పూర్తిగా అభినందించారు. అత్తల తరం వారు కొంత వ్యతిరేకత ..ప్రక్క గదిలోకి వెళ్లి చర్చలు పెట్టారు.

నాకు తెలుసు ..నాకు తెలుసు . నా చుట్టూ ఉన్నవారందరూ  దేని గురించి ఆలోచిస్తున్నారో .. నాకొక అగ్ని పరీక్ష పెట్టదల్చారన్నది నాకు సుస్పష్టంగానే తెలిసిపోతుంది. ఇలాంటిది ఏదో ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని  ఒక సంవత్సర కాలం నుండి నేను తయారుగానే ఉన్నాను. జనన మరణాలు మన చేతిలో ఏమీ ఉండవన్నది రోగికి వైద్యం చేస్తున్న డాక్టర్లకి కూడా తెలియదు.ఏ రోజున ఏమి జరగనున్నదో .. ఆయనకన్నా నేను ముందుగా చనిపోతే ? అన్న ఆలోచన వచ్చి ఆగిపోయేది కూడా ! జరిగేది జరిగి తీరింది. ఇక జరపాల్సింది మా వంతు అన్నట్టు ఉన్నారు ఈ కొందరు. మా అత్త గారు కూడా సాంప్రదాయాలు అని పెట్టింది ఎందుకు ? అవన్నీ చేయకపోతే ఎట్లా ? అని వ్యాఖ్యానించినట్లు విన్నాను. ఎవరి సూచన మేరకో మా అన్నయ్య భార్య గాజులు, పూలు, పసుపు కుంకుమ  స్వీట్స్ తెచ్చి నా ఎదురుగా పెట్టింది.  స్వీట్స్ తెచ్చి డైనింగ్ టేబుల్ పైన మిగతావన్నీ  తీసి అద్దం అరమారలో పెట్టేసాను. 

మా హౌస్ ఓనర్ కాల్ చేసి తొమ్మిదో రోజునో, పదకొండో రోజునో, పదిహేనోరోజునో చేసే కార్యక్రమాలు అన్నీ ఇంట్లో చేయవద్దు అని చెప్పారు. పెద్ద కర్మ లాంటి సంస్కరాలన్నీఏమీ ఇంట్లో  చేయము,పార్కింగ్ ప్లేస్ లో చేసుకుంటాం అని చెప్పాను . మళ్ళీ తొమ్మిదో రోజు, పదకొండోరోజు అంటూ ప్రత్యేకించి చెపుతుంటే అప్పటికి గాని   విషయం నాకర్ధం  అయి అలాంటివన్నీ ఏమీ చేయను అని చెప్పాను. దాదాపు పన్నెండు నిమిషాల సమయం అదే విషయం రిపీట్ చేస్తూ వచ్చారు . నాకు  మనసుని మెలేసే నొప్పితో పాటు చెవి నొప్పి వచ్చి మాట్లాడటం ముగించాను. సొంతిల్లు లేకపోవడం అంటే ఏమిటో  అర్ధం అయి మనో దుఃఖం వెల్లువలా ముంచేసింది నన్ను. తర్వాత రోజు  నా కొడుకు  పెద్దవాళ్ళు అందరూ కూర్చుని పెద్ద కర్మ రోజు  ఎంతమందిని పిలవాలి, ఎంత ఘనంగా చేయాలో బందుమిత్రులకి చేసే విందు భోజనాల్లో ఏమేమి వంటకాలు వడ్డించాలి అని మాట్లాడుకుంటుంటే..  నేను తక్కువ ఖర్చుతో ముగించేసి ..ఏదైనా అనాధ శరణాలయానికి విరాళం ఇవ్వాలనే అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తం చేస్తే ఆ మాటని తోసి పుచ్చి ఘనంగా చేయాల్సిందే అన్నాడు నా కొడుకు. చావు కూడా పెళ్ళి లాంటిదే అన్న మాటలని,తీరుని నిజం చేయాల్సిందే అని కంకణం కట్టుకున్నాడు మరి.

అదే సమయానికి మళ్ళీ నాకొక ఫోన్ కాల్ . మా ఇంటి ఓనర్ పిన్ని గారు .. ఇంట్లో పదకొండో రోజో, పదిహేనో రోజో చేసే కార్యక్రమం చేయొద్దు అని. పైగా ఆ మాటలని విన్నపం అనుకోమని చెపుతుంటే నాకు ఎందుకు బ్రతికి ఉన్నానా అని విరక్తి కల్గింది. నేను దుఃఖిస్తూ ఉంటే మా అబ్బాయి చాలా బాధ పడ్డాడు. మానాన్నగారికి ఏమి చేయాలో కొడుకుగా నేను అన్నీ చేస్తాను . అమ్మని మాత్రం అలా చేయి, ఇలా చేయి అంటూ మీరెవరూ బలవంతపెట్టవద్దు. ఆమెకి ఎలా ఇష్టం అయితే అలా ఉండనీయండి అని చెప్పాక కాస్త సతాయించడం మానుకున్నారు. అర్ధంలేని ఆచారాలతో అనుమానపు భయాలతో సంకోచించే   వీళ్ళందరూ చదువుకున్నవారు సెక్యులేషన్,సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగాలు చేస్తున్నవాళ్లు. షేర్లు ధర ఎప్పుడు పతనం అవుతుందో తెలియదన్నట్లు ప్రాణం ఎప్పుడు పోతుందో తెలియదు కదా ! ఇంట్లో ఎందుకు చనిపోనిచ్చారు . ఎప్పటి నుండో అనారోగ్యంగా ఉన్న వ్యక్తి కదా ..ముందు తెలియలేదా అన్న ఆరాలు. ఆయన బాత్ రూమ్ కి స్వయంగా వెళ్లి బయటకి  వచ్చిన తర్వాత పడిపోయి మనిషిని  లేవదీసే క్రమంలో  నా రెండు చేతుల మధ్య ఊపిరి అందక ఊపిరి ఆగిపోయిన మనిషి. నెలలు మాత్రమే  బ్రతుకుతారనుకున్న వ్యక్తిని సంవత్సరం పాటు కంటికి రెప్పలా కాచుకుని కాపాడుతున్నాను. ఆయనకి సమయం వచ్చేసింది వెళ్ళిపోయారు.

విగతజీవిగా మారిన ఆయన్ని రెండు గంటలు నట్టింట్లోనే పరుపు వేసి పడుకోబెట్టాం. సంప్రదాయం ప్రకారం తల వైపు  దీపం కూడా వెలిగించలేదు. మార్చురీకి  పంపి ఖండాంతరంలో ఉన్న కొడుకు వచ్చిన తర్వాత దహనక్రియలు చేయడం జరిగింది. హిందూ సంప్రదాయం ప్రకారం అంతిమ సంస్కారాలు జరుపుతూ మా పార్కింగ్ ప్లేస్ లో నుండి ప్రక్కవారి పార్కింగ్ ప్లేస్ లోకి  వారి భౌతిక కాయం జరిగినందుకు వారు చేసిన రచ్చ అంతా ఇంతాకాదు. పైగా ఆ భార్యాభర్త లిరువురు టీచర్ ఒకరు ఎం.ఈ.ఓ ఒకరు. వీరు పాఠశాలల్లో పిల్లలకి ఏం సంస్కారం నేర్పుతారో ! .అడుగడునా మూడాచారాలు.   నిత్యం పూజలు చేస్తారు, దుఃఖంలో ఉన్న, వారి ప్రక్కనున్న సాటి మనిషి పట్ల క్రూరంగా వ్యవహరిస్తారు. ఆఖరికి మా పార్కింగ్ ప్లేస్ కి తెరలు అడ్డుకట్టుకుని కార్యక్రమం జరిపించాము. వేరే  ఫంక్షన్ హాల్ లో  భోజనాలు ఏర్పాటు. ఆరోజు మా ప్రక్క పార్కింగ్ ప్లేస్ లో కారు పార్క్ చేసే ఉంచారు.  ఇంకొక వికృతం ఏమిటంటే ..ఆ రోజు  నా చేత తెల్ల చీర కట్టించడం నా ముఖం బయటకి కనబడకుండా కట్టడి చేయడం లాంటి మూర్ఖాచారాలు బలవంతంగా అమలు చేయించడంలో మా అత్త గారు కృతక్రుత్యులయ్యారు. అయినా నా స్నేహితురాండ్రు ఇద్దరు నా దగ్గరికి వచ్చి కూర్చుని నాకు అండ అనిపించారు.

ఆయనకీ ఆరోగ్యం బాగోలేదు అని తెలిసిన తర్వాత మొట్టమొదటగా నేను హౌస్ ఓనర్ తోనే విపులంగా మాట్లాడాను. మరి ఒకవేళ ఇంట్లో ఉండగా జరగరానిది జరిగితే మీకేమన్నా అభ్యంతరాలు ఉంటాయా ? అని . మాకు అలాంటివి ఏమీ లేవు ఆంటీ ..ఇంట్లో ఏమీ చేయొద్దు పార్కింగ్ ప్లేస్ లో పెట్టుకోండి, కార్యక్రమాలు అవి అక్కడే చేసుకోండి  అని భరోసా ఇచ్చారు ఆమె. హమ్మయ్య అనుకున్నాను. ఆ భరోసా వల్లనే మావారి స్వగ్రామం వెళ్ళిపోవాలని అనుకుని కూడా ఈ ఇంట్లోనే ఉండిపోయాం. కానీ వారు మరణించిన తర్వాత వీళ్ళందరి మనస్సులో భయాలు, అనేకానేక అనుమానాలు,మూడాచారాలు చూస్తే మనం నాగరిక ప్రపంచంలో ఇంటర్నెట్ యుగంలో బ్రతుకుతున్నామన్నది అబద్ధం అనిపించింది. ప్రతి ఒక్కరికి కూడు ఉన్నా లేకపోయినా నీడ అంటే సొంత గుడిసె చిన్నదైనా ఉండాలనిపించింది. ఒకానొక దశలో చాలా అసహనంతో ఇంటి ఓనర్స్ కి  ఏ ఏ హక్కులైతే ఉంటాయో అద్దెకి ఉన్నవారికి అవే హక్కులుంటాయి. ఆ హక్కులన్నవి ఏమిటో లాయర్ చేత ఒక నోట్ తయారు చేయించి ఇంటి గోడకి అతికించి మరీ చేయాల్సిన కార్యక్రమం చేసుకుంటాం అని అన్నాను . అప్పుడు నాకొక లాయర్ సపోర్ట్ గా కూడా ఉన్నారు. కానీ నేను అలాంటిదేమీ చేయలేదు.  నాకిప్పటకీ ఇంటి ఓనర్ల పైన ఎలాంటి కోపం, నిరసన కూడా లేదు. లక్షలు,ఎకరాలు,నివేశన స్థలాలు అన్నీ పోగొట్టుకున్నా ఎప్పుడు పోయినవనే బాధ కూడా లేని నాకు తొలిసారిగా  బాధ అనిపించింది.  ఇలాంటి సమయాల్లో  సొంత ఇల్లు లేకపోవడం అనే అవమానం తట్టుకుని నిలబడాల్సి వచ్చింది.   

ఇక తర్వాత రోజునుండి నా దినచర్య మాములుగా సాగిపోవాలి తప్పదు,   ఆ సమయాన అనేక మానసిక సంఘర్షణలు ఉన్నా వంట చేయడం అన్నది అందులో ముఖ్యమైనది. నెమ్మదిగా మనసు సంభాళించుకుని లేచి నిలబడి  దైనందిత జీవితంలోకి వచ్చేసాను. మంచి రోజు చూసి  పుట్టింటికి నిద్రకి వెళ్ళమన్నారు. అయిష్టంగా తల అడ్డంగా ఊపాను . అక్కడ  మళ్ళీ హితోక్తులు. పుట్టింటివాళ్ళకి కీడు . ఇప్పుడు వెళ్ళకుండా తర్వాత ఎప్పుడు వెళ్ళాలనుకుంటే అప్పుడు వెళ్ళడం కుదరదు అని . అక్కడ తలవంచాను. మిత్రులు,బంధువులు అందరూ వెళ్ళిపోయారు.  పుట్టెడు దుఃఖం వెంటబెట్టుకుని నా కొడుకు వెళ్ళాడు. తర్వాత బ్యాంక్ పనుల నిమిత్తం, కూరగాయలు తెచ్చుకోవడానికి, కరెంట్ బిల్లు కట్టడానికి అన్నింటికీ నేను మాములుగా బయటకి  వెళుతున్నాను. నిత్యం సాయిబాబాని కొలిచే వాళ్ళు ఆయన చెప్పినవి,  ఆచరించి చూపిన  వాటిలో ఒక్క మార్గంలో కూడా నడవరు.  ఒకే ఫ్లోర్ లో ఎదురుగా ఉన్న ఇంట్లో మనిషి చనిపోతే చిన్న  పలకరింపు కూడా   పలకరించని మనుషులని చూసాను నేను .

ఇక ఇంట్లో నుండి  అడుగు బయట పెట్టగానే డభేల్  మంటూ ముఖాన తలుపు వేసుకునే వాళ్ళు ,  నేను కనబడగానే ముఖాన  చెంగు వేసుకుని ముఖం దాచుకునే వాళ్ళు ,ఎదురుగా ఎప్పుడూ కనబడే మనుషులే అయినా చిన్న చిరునవ్వు నవ్వకుండా ముఖం బిగదీసుకునేవాళ్ళు ఇవన్నీ షరా మామూలే ! వీళ్ళందరినీ  చూసి నేను నవ్వుకుంటాను .  నాకు ముఖాన కుంకుమ పెట్టుకోవాలనిపిస్తే మట్టి గాజులు వేసుకోవాలనిపిస్తే పూలు పెట్టుకోవాలని అనిపిస్తే నిరభ్యరంతంగా పెట్టుకుంటాను. ఎవరు ఏమనుకుంటారో అని నేను పట్టించుకోను. వాస్తవ జీవితాల్లో స్త్రీల జీవితంలో మతాలకి సంబంధించిన ఆచారాలు ఇప్పటికి  కఠోరంగా ఉన్నాయి. ఇంకా అజ్ఞానం పేరుకునే ఉంది.  ఇప్పుడే ఇలా ఉంటే రాజారామ్మోహన్ రాయ్ ,కందుకూరి వీరేశలింగం గారు ఈ మూర్ఖపు సమాజంలోని మనుషులతో ఎంత యుద్ధం చేయాల్సి వచ్చిందో అన్నది తలుచుకుని తెరిపిన పడతాను. ఈ అనుభవం ఇతరుల సానుభూతి ఆశించి పంచుకోవడం లేదు నేను. సమాజం ఇప్పుడు కూడా ఇలాగే ఉంది అని తెలియజేయడానికి మాత్రమే ! నిజంగా నేను చేసిన యుద్దంలో నేను ఓడిపోయాను. ఇది మరీ అవమానంగా ఉంది నాకు.  నాలాంటి, మీలాంటి వారు మార్పు కోరుకున్నా మారని, మారనివ్వని మనుషులు మన మధ్యనే ఉన్నారు.

ఇంకో విషయం ఏమిటంటే ..ఇలాంటి మూడాచారాల వల్ల హిందూ ధర్మం పట్ల కూడా విముఖత కల్గుతుంది. మానసిక వికాసం లేని మతం,ఆచారం, ధర్మం మనకి ఏల..అని ఆలోచనలు వస్తాయి. చానల్ కి ఒక లేక నలుగురైదుగురు పండితులు, గురువులు, ప్రవచనకారులు ఉన్నారు కదా ! what is the meaning of culture?  what is the meaning of rituals, ? ఏమిటో అన్నది అజ్ఞానులకి తెలియజేయాలి  .
 "సముద్రమంత అజ్ఞానాన్ని ఎని కాగడాలు వెలిగించి పారద్రోలగలం"  అని చలం గారన్నట్లు మతాలూ,ఆచారాలు  పేరిట  ఉన్నఅజ్ఞానాన్ని మనం పారద్రోలాలని నా ప్రయత్నం నేను చేసాను.
జీవన పోరాటంలో ఎన్నో యుద్దాలు చేసాను .. అన్ని చోట్లా నేనే గెలిచాను . కానీ ఈ  యుద్దంలో నిస్సందేహంగా నేను ఓడితిని .



12, ఆగస్టు 2017, శనివారం

కథ కాని కథ

ఫ్రెండ్స్ .. ఈ రోజు  నా చేదు అనుభవం గురించి చెప్పదలిచాను. నిజానికి  నా ఈ చేదు అనుభవం ఒక కథ అవుతుంది కూడా ..అయినా అనుభవాన్ని అనుభవంగానే చూడదల్చాను. ఇక్కడే share చేసుకోవడం ఎందుకు అంటే ఇక్కడ అంటే ఈ ఫేస్ బుక్ లో మసిలే వ్యక్తుల మానసిక రోగం ఇలా ఉంటుందని  మీకు అనుభవమవుతుందని...  
నాకు ఒక రోజు ఉదయాన్నే ఒక ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. అపరిచితవ్యక్తి మేడమ్ బాగున్నారా ? అని పలకరించాడు. ఎవరండీ మీరు ? అనడిగినాను. అదేంటి మేడమ్ నన్ను గుర్తుపట్టలేదా ..నేను తిరుపతి నుండి మాట్లాడుతున్నాను అన్నాడు . నేను రాంగ్ నెంబర్ అని కాల్ కట్ చేసాను. మళ్ళీ అదే నెంబర్ నుండి కాల్ వచ్చింది. ఓపికగా మీరెవరో నాకు తెలియదు,అసలు నాకు తిరుపతిలోనే ఎవరూ తెలియదు అన్నాను. అదేంటి మేడమ్..లాస్ట్ సండే మీరు తిరుమలకి వచ్చారు కదా ..నేను పోలీస్ కానిస్టేబుల్ ని. మీకు చాలా హెల్ప్ చేసాను. మీరు నాతో చాలా క్లోజ్ గా కూడా మాట్లాడారు. ఇంతలోనే అలా మాట్లాడతారేమిటీ, మరీ మర్చిపోయినట్లు అన్నాడు. నాకు చిరాకు వచ్చేసి మళ్ళీ కాల్ కట్ చేసాను. మళ్ళీ కాల్ వచ్చింది. నాకు కోపం నషాళానికి అంటింది. నేను తిరుపతి రాలేదు, మీరెవరో నాకు తెలియదు, ఏ నెంబర్ కి చేయబోయి ఈ నెంబర్ కి చేసావో సరిగ్గా చూసుకోండి అని మర్యాదగానే చెప్పాను. సారీ..మేడమ్.. మీ పేరు  XXX కాదా ..అని అడిగాడు. కాదు బాబూ .. నా పేరు, ఊరు చెప్పాను. అతను నమ్మినట్లు కనబడలేదు. టచ్ లో ఉందాం అంటూ .. మీరే ఈ నెంబర్ నాకిచ్చారు. ఇంటికెళ్ళగానే ఇలా మారిపోతారని నేను అనుకోలేదు ..అంటూ ఇంకా ఏదో చెప్పబోయాడు. బాబూ ..ఈ నెంబర్ ఫలానా నేను అనబడే స్త్రీ ది. నేనొక రచయిత ని. ఏదైనా కథ, కవిత చదివినప్పుడు నెంబర్ సేవ్ చేసుకున్నారేమో  అది చూసుకోండి అన్నాను. ఇంకా నమ్మినట్టు కనబడలేదు కానీ ఆలోచనలో పడి ..ఒక్క క్షణం తర్వాత నేను మళ్ళీ కాల్ చేస్తాను మీరు లిఫ్ట్ చేయండి మేడమ్ అన్నాడు. బాబూ! నేను ఫలానా వ్యక్తి అని మీకు రుజువు కావాలంటే ..ఇంటర్నెట్ లోకి వెళ్లి గూగుల్ సెర్చ్ చేయండి ..నా పేరు మీద. అక్కడ నా ఫోటో,బ్లాగ్ ,రచనలు,నివాసం, రచనల క్రింద  మొబైల్ నెంబర్ కనబడతాయి. అవి చూసిన తర్వాత అంటే నా ఫోటో చూసిన తర్వాత కూడా నేను తిరుపతి, తిరుమల లో మీకు కనబడ్డానని, మీరు హెల్ప్ చేసానని నేను మీకు నా ఫోన్ నెంబర్ ఇచ్చానని అనిపిస్తే కాల్ చేయండి అని చెప్పాను. మళ్ళీ సాయంత్రం కాల్ చేసి "సారీ మేడమ్.. మీరు కాదు కానీ నాకు పరిచయం అయిన ఆమె నెల్లూరు అని టీచర్ గా వర్క్ చేస్తున్నాని చెప్పారు. వీడ్కోలు సమయంలో ఫోన్ నెంబర్ అడిగితే ఈ నెంబర్ ఇచ్చారు" అని చెప్పాడతను. 
ఇలా ఉంటాయి కొందరి స్త్రీల తెలివితేటలు, బజారుతనాలు. ఎక్కడబడితే అక్కడ దొరికిన వాడిని అవసరాలకి ఉపయోగించుకోవడం, వాళ్ళతో క్లోజ్ గా మూవ్ కావడం .. ఆఖరికి ప్లేట్ తిప్పేయడం ..ఇతరుల నెంబర్ ఇచ్చి జారుకోవడం ..ఇవీ వీళ్ళ ప్రతివతా లక్షణాలు. అతనెవరో ఓపికమంతుడు కాబట్టి వివరంగా చెపితే అర్ధం చేసుకున్నాడు.  నిజం తెలిసాక కాల్ చేసి విసిగించినందుకు క్షమాపణ చెప్పాడు.   మరి ఆ టీచర్ అన్న వృత్తికే అనర్హురాలైన ఆ నీచ మనస్తత్వం కల స్త్రీ ని ఏమనాలి. ఆమె ఎవరో ..నాకు తెలుసు. అయినా లైట్ గా తీసుకుని వదిలేసా .. ఆమె నా ఫ్రెండ్స్ లిస్ట్లో ఉండవచ్చు, లేదా నా రచనలు చదువుతూ ఉండి ఉండవచ్చు. కచ్చితంగా నా ఫోన్ నెంబర్ తెలిసీ .. అతనికిచ్చి నన్ను ఇరికించాలని చూసింది మరి. బహుశా ఆమెది నెల్లూరు కాకపోవచ్చు ,టీచర్ కూడా కాకపోవచ్చు. అన్నీ అబద్ధాలే చెప్పి ఉండవచ్చు కూడా ! 
అమ్మలూ ..టేక్ కేర్.  కొందరు మగవాళ్ళే కాదు, కొందరు  ఆడవాళ్ళు ప్రమాదకరమైన వాళ్ళే !  అడిగినవారందరికీ ఫోన్ నెంబర్ ఇవ్వకండి. అందరూ నాలా ధైర్యవంతులు,సహనం కలవారు కాకపొతే చాలా సమస్యలు కొని తెచ్చుకున్నట్లే ! రచయితని కాబట్టి ..ఇలాంటి వాటిని ఎదుర్కొనే తెలివి, ఆత్మవిశ్వాసం ఉంది.  మరి మీరూ  వ్యక్తిగత వివరాలు ఇతరులకి  ఇచ్చేముందు ఆలోచించుకోండి . జర భద్రం.

ఇంకొక విషయం ఏమిటంటే ..ఫలానా వ్యక్తి  నెంబర్ నా దగ్గర ఉంది అంటే ..వాళ్ళతో నేను మాట్లాడుతున్నాని అర్ధం కాదు. వారి నెంబర్  చూసుకుని ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయకుండా ఉండటానికి జాగ్రత్తపడి సేవ్ చేసుకోవడం , బ్లాక్ లిస్ట్ లో పెట్టటానికి కావచ్చు.  ఎవరి దగ్గరో నా నెంబర్ ఉంది అంటే వారు నాతో మాట్లాడుతుంటారు అని కూడా కాదు. వారి దగ్గర ఉంటే ఉండవచ్చు. వారు నాకు పరిచయం కూడా లేకపోవచ్చు. 
 
కొంతమంది కాలక్షేపానికి ఫోన్ చేసి  మాట్లాడి అటు విషయాలు ఇటు ఇటు విషయాలు అటు ఇంకా నాలుగు లేనిపోనివి జేర్చి అనకాపల్లి నుండి అమెరికా దాకా మోసే వాళ్ళు కాలాన్ని వృధాచేయకుండా మంచి పనులకి ఉపయోగిస్తే మరీ మంచిది కదా ! 

10, ఆగస్టు 2017, గురువారం

పరస్వరం



మమ్మీ .. మమ్మీ ! టూ టైమ్స్ పిలిచినా పలకవు. నేను ఊహ మమ్మీ  రూమ్ కి వెళ్ళి పడుకుంటాను. బెడ్ దిగబోయిన  వేద చేయి పట్టుకుని ఆపేసింది జనిత.
"ఇప్పుడెందుకు ఆ రూమ్ కి,  ఎందుకో పిలిచావ్ గా, చెప్పు ఏం కావాలి ?"
నేను పిలిచినపుడు  నువ్వెందుకు పలకలేదు. ఊహా మమ్మీ  రూమ్ కి వెళతానని అనగానే రెస్పాండ్  అయ్యావు. నువ్వు బేడ్మామ్ వి.
నో నో ..వేదా ! ఊహా మమ్మీ  ఎర్లీ మార్నింగ్ ఆఫీస్ కి వెళ్ళాలి కదా ! నువ్వెళ్ళి తనని డిస్ట్రబ్ చేస్తావని ఆపాను అంతే !
మళ్ళీ పడుకున్నాడు వేద . కొడుకు వైపుకి తిరిగి చేయి మీదేసి దగ్గరకి లాక్కుని నుదుటి పై ముద్దు పెట్టి నిద్రపో అంది. తల్లి నడుంపై చేయేసి కాళ్ళపై కాళ్ళేసి కళ్ళు మూసుకున్నాడు. జనిత  కూడా హమ్మయ్య అనుకుని కళ్ళు మూసుకుంది .
"మమ్మీ  ! నా కొక డౌట్ ... నువ్వు క్లియర్ చేయగలవా !
చెప్పు నాన్నా ?
"మరీ మరీ ..నాకు డాడ్ ఏడీ ? ఎక్కడ ఉన్నాడు ?" పక్కల్లో బాంబ్ పడినట్టు ఉల్కిపడి లేచి కూర్చుంది.
"చాలా మంది పిల్లలకి డాడ్ ఉండడు  వేదా , నువ్వు  చాలా ఇంట్రెస్ట్ గా  తెలుగు లో మహాభారత్ చదువుతున్నావ్ కదా ! అందులో పాండవులకి పాండు రాజు తండ్రి.  కానీ  దేవతలా ద్వారా కుంతీకి ముగ్గురు కొడుకులు, మాద్రి కి ఇద్దరు కొడుకులు పుట్టారు కదా ! అట్లా అనుకో .. నువ్వు కూడా అలాగే పుట్టావ్ . డాడీ ఉంటాడు. కానీ కనబడడు "అంది.
"మా స్కూల్ లో చాలా మంది పిల్లలకి ,  నా ఫ్రెండ్స్ కి మన నైబర్స్ పిల్లలకి డాడ్ కనబడుతున్నాడు కదా !  వాళ్ళందరి డాడ్ చక్కగా స్కూల్ లో డ్రాప్ చేసి వెళతారు , గ్రౌండ్ లో ఆడుకుంటారు,షాపింగ్ కి తీసుకెళతారు. మనింట్లో డాడ్ ఎందుకు ఉండడు? నేనెందుకు డిఫ్ఫ్రెంట్ గా ఉండాలి ,  నాకు డాడ్ కావాలి అంతే " మారాం చేసాడు.
"నువ్వలా అడగకూడదు . నీకు మమ్మీ  ఉంది కదా, అది చాలదూ !"
"మరి ఊహా  మమ్మీ  కూడా మమ్మీ  అనే చెప్పావు కదా ! ఇద్దరు మమ్మీలు  ఉన్నారు కానీ డాడ్ లేడు అని మా ఫ్రెండ్స్  ఎగతాళి చేస్తున్నారు. నాకు డాడ్ కావాలి . డాడ్ కూడా మనింట్లో ఉండాలి " అన్నాడు  వేద గట్టిగా.
గుండెల్లో బండ పడినట్టు అయింది జనిత కి.
"సర్లే ! త్వరలో మీ డాడ్ ని తీసుకు వద్దాం. నువ్వు నిద్రపో , గుడ్ బాయ్స్ ఎప్పుడూ బేడ్ క్వొచ్చన్స్ వేయరు . నువ్వు గుడ్ బాయ్ వా/ బేడ్ బాయ్ వా ? ఎలా అనిపించుకోవడం నీకిష్టం చెప్పు ? అంది.
వేద మోహంలో అసంతృప్తి . అడిగిన ప్రశ్నకి సమాధానం దొరకలేదు . మమ్మీ  డౌట్ సరిగా క్లియర్ చేయలేదు . రేపు ఊహా మమ్మీ ని  అడిగి తెలుసుకోవాలి, ఆమైతే  జనిత మమ్మీ  లాగా ఎస్కేప్ అవదు,  అన్నీ వివరంగా చెపుతుంది అనుకున్నాడు . నెమ్మదిగా వేద నిద్రలోకి జారుకున్నాడు .
వేద వేసిన ప్రశ్నకి జనితకి నిద్ర పట్టలేదు ఈ ప్రశ్న ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఎదుర్కోవలసి వస్తుందని తెలుసు కానీ మరే ఇంత త్వరగా ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని అనుకోలేదు . బెడ్ పై నుండి లేచి వేద కి దుప్పటి కప్పి ఊహా రూమ్ ముందు నిలబడి డోర్ నాక్ చేసింది. ఊహ వచ్చి తలుపు తీసింది. ఊహా ! నిద్ర పోలేదా ?
"లేదు జనితా,  కొంచెం ఫీవర్ గా ఉంది ".
వచ్చి బెడ్ పై కూర్చుంది. వేదా నిద్రపోయాడా ?  "ఊ ..నాకు డాడ్ ఎవరూ అని అడిగాడు . అదివరకు కూడా అడిగాడు . ఏదో ఒకటి చెపుతూ వచ్చాను . రేపు నిన్ను కూడా అడగవచ్చు. అది చెపుదామనే వచ్చాను .
ట్వంటీ ఫస్ట్ సెంచరీ చివరికి వచ్చాం . సెక్స్ ఎడ్యుకేషన్ లేని దేశాన్ని మన దేశాన్నే చూసాను . రేపు స్కూల్ కి వెళ్ళి క్లాస్స్ టీచర్ తో మాట్లాడి రావాలి . ఆమె ఒకసారి కలవమని కాల్ చేసి చెప్పారు. వేద తోటి పిల్లలతో ఎక్కువగా గొడవ పడుతున్నాడట.  అలాగే చిల్డ్రన్స్  సైక్రియాటిస్ట్ దగ్గర అపాయింట్మెంట్ తీసుకోవాలి."
" అన్నీ నువ్వే నిర్ణయించుకుని చెప్పేసావుగా! నేనేమన్నా హెల్ప్ చేయాలా ?"
"నో నో ..నేను చూసుకోగలను"
 "జనితా ! నాదొక అడ్వైజ్.  వేదని సైక్రియాటిస్ట్  దగ్గరకి  తీసుకు వెళ్ళడం దండుగ అనిపిస్తుంది .తనొక ఇన్సేమినేషన్  బేబీ అని చెప్పేస్తే ఏమవుతుంది?
ఎప్పటికైనా  నిజం తెలియాలి కదా ?
అవన్నీ తెలియడం అవసరమని నేననుకోవడంలేదు. డాడ్ కావాలని కూడా అడుగుతున్నాడు . చుట్టూ ఉన్న పిల్లలకి తండ్రి ప్రత్యక్షంగా కనబడటం చూస్తున్నాడు కదా ! ఇప్పుడెవరినయినా   తీసుకుని వచ్చి తండ్రిగా పరిచయం చేయాలేమో, అదొక న్యూసెన్స్ నాకు  ? అంటూ లేచి నిలబడి  నువ్వు పడుకో, గుడ్ నైట్ అని, నీ కార్డ్ ఇస్తావా ? మనీ కావాలి  అంది .
కార్డ్ ఇస్తూ .."ఈ సారి మనీ చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి జనితా, ఇక నుండి ప్రతి నెలా కూడా ఇలాగే ఉంటాయి. నేను ప్లాట్ తీసుకున్నాను. దానికి  మనీ కట్ అయిపోతాయి"
"అదెలా ... ఊహా !   నాకు మాట మాత్రం చెప్పకుండా అలా ఎలా ప్లాన్  చేసావ్ ? మనమిప్పుడు ప్రతి నెలా చాలా ఇబ్బంది పడాలి .  అయినా ఇప్పుడు నీకు ప్లాట్ ఎందుకు ? " విసుగ్గా అంది .
"ఏమో ఎలాగోలా నువ్వే మేనేజ్ చేసుకో ! నాకు జాబ్ వచ్చి పదేళ్ళు అయింది . ఇంతవరకూ కొద్దిపాటి ఆస్తి కూడా లేదు నాకు,గోల్డ్ కూడా లేదు. ఇప్పుడన్నా సేవ్ చేసుకోకపోతే కష్టం అనీ" ...
"నీకు ప్రత్యేకంగా కావాలని నీకెందుకు అనిపించింది .. మనిద్దరిలో ఎవరికీ ఉన్నా నీది కాకుండా పోతుందా ? నేను నువ్వూ అంటూ వేరు చేసి మాట్లాడుతున్నావ్ కొత్తగా ".
"కొత్తగా కొన్ని విషయాలు తెలుసుకుంటున్నప్పుడు జాగ్రత్త పడాలని అనిపిస్తుంది .కదా "
"ఏం తెలుసుకున్నావ్ ? నీకు వేరుగా ఎస్సెట్ ఏర్పరుచుకోవాలని అనుకున్నావంటే ఇదేదో సీరియస్ విషయమే, చెప్పు ఏం తెలుసుకున్నావ్ ?" ఎదురుగా వచ్చి కూర్చుని కళ్ళలోకి సూటిగా చూసింది.
నువ్వు .. ఆ షైనీ తో చాలా క్లోజ్ గా ఉంటున్నావ్ . ఆమె ఎక్కువగా ఇక్కడికి వస్తుందని మీరిద్దరూ చాలా క్లోజ్ గా మూవ్ అవుతున్నారని తెలుసుకోలేనంత పిచ్చిదాన్ని కాదు . నువ్వు అలా నన్ను మోసం చేస్తావని నేననుకోలేదు . నన్నునిర్లక్ష్యం చేస్తున్నావ్ , అలాగే వేద ని కూడా నా దగ్గరికి రానివ్వడం లేదు . వాడు నాతో  ప్రేమగా ఉండటం ఓర్చుకోలేకపోతున్నావ్".
"రెండూ నిజమే ! ఈ విషయంలో అబద్దం ఆడాల్సిన అవసరం నాకు లేదు . నేను షైనీ  క్లోజ్ గా ఉంటే నీకెందుకు అభ్యంతరం? మనమేమీ మేరేజ్ బాండ్ వ్రాసుకోలేదు . నీతో లైఫ్ లాంగ్ ఉంటానని కూడా ప్రామిస్ చేయలేదు . నేను చేసిన మోసం ఏముంది ఇందులో ?"
"నువ్విలా అంటావని  నాకు తెలుసు .  అచ్చు  స్త్రీ-పురుష వివాహంలో ఎలాగైతే పురుషుడి ఆధిపత్యం ఉంటుందో అలాంటి ఆధిపత్యమే నువ్వు చూపుతున్నావ్ . ఇద్దరం ఇష్టపడ్డాం. పేరెంట్స్ కి ఇష్టం లేకపోయినా వాళ్ళకి దూరంగా ఇలా  ముంబయిలో బ్రతుకుతున్నాం. నీకు తల్లిని  కావాలనిపిస్తుంది అన్నావ్. అడాప్ట్ చేసుకుందాం అంటే .. ప్రెగ్నెంట్ అయ్యాననే  ఫీలింగ్, బిడ్డని మోయాలనే కోరిక ఉందన్నావ్ . నాకు  తరచూ అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్నావ్ నువ్వెక్కడ బిడ్డని కేరీయింగ్ చేయగలవంటూ జాలి చూపిస్తూనే  ఆస్తమా ఉందని జీన్స్  ద్వారా పుట్టే పిల్లకి వస్తాయని నువ్వే ప్రెగ్నెంట్ కావడానికి నిర్ణయించావ్. నువ్వే కన్నావ్ . రాత్రుళ్ళంతా నేను వేద ని కనిపెట్టుకుని ఉండటం , నువ్వేమో రాత్రుల షిఫ్ట్ ఉన్న జాబ్ లో ఉంటూ పగలు రెస్ట్  తీసుకోవడం  నేనేమో రాత్రింబవళ్ళూ చాకిరీ చేయడం ... నువ్వేమో నీ పేరున ఆస్తులు అమర్చుకోవడం, ఆఖరికి వేద స్కూల్ రిజిష్టర్ లో తల్లిగా నీ పేరే వ్రాయించుకున్నావ్.  బిడ్డ, ఆస్తులు, సుఖం అన్నీ నీకు. కష్టంమాత్రం నాకు. పైగా నాపై మోజు తీరిపోయింది నీకు . కొత్త స్నేహాలు మొదలెట్టావ్ . వేద నాకు దగ్గరవకూడదని కూడా ప్రయత్నం చేస్తున్నావ్. నిన్నెలా అర్ధం చేసుకోవాలి.
"నువ్వు అతిగా ఏదేదో ఊహించుకుంటున్నావ్ . నిన్ను నేను మోసం చేస్తానా ? అంత మోసం చేసే  దానిగా కనిపిస్తున్నానా  చెప్పు ? అంటూ లాలనగా  దగ్గరికి తీసుకుంటూ అడిగింది .
 జనితని  ప్రక్కకి నెట్టేసి .. కిటికీ దగ్గరకెళ్ళి  నిలబడి "జనిత  ఆస్తులన్నీ తన  పేరునే అమర్చుకుంటుందని . నీకంటూ ఒక్క రూపాయి అన్నా దాచుకున్నావా"  అని మా అమ్మ  అడిగిందాకా .. నాకా ఆలోచనే రాలేదు.  ప్లాన్డ్ గా పదేళ్ళలో సేవింగ్స్ అన్నీ నీ పేరు మీద ఎస్సెట్ గా మార్చుకున్నావ్ .  నాకేం ఇచ్చావ్ ?"
"ఓహ్ .. ఇదంతా మీ అమ్మ నీకెక్కిస్తున్న ద్వేషమన్నమాట. ఆమెకి మొదట నుండి మన సంబంధం ఇష్టం లేదు. ఈ విధంగా నీ మైండ్ పొల్యూట్ చేస్తుంది.  పేరెంట్స్ తో మాట్లాడకూడదని అనుకున్నాం కానీ ఆ రూల్ ని నువ్వు బ్రేకప్ చేస్తున్నావ్, నాకిది నచ్చలేదు "
 "మన విషయం వదిలేయ్ ! వేద కి ఏం చెపుదామనుకుంటున్నావ్ ,  ఏం చెప్పినా క్లారిటీ ఉండాలి . నన్ను అడిగాడు నాకు  మీ ఇద్దరూ అమ్మలైతే నాన్నఎవరు  అని అడిగాడు  మేమిద్దరం ఫ్రెండ్స్ .. మేమిద్దరం కలిసి ఉంటూ నిన్ను పెంచుకుంటున్నాం అని చెప్పాను . నువ్వేమో నా పొట్టలో నుంచి పుట్టావ్ అని వాడికి చెప్పావ్ . పైగా నువ్వే అసలు మమ్మీ వి ఊహా మమ్మీ కేర్ టేకర్ లాంటిది అని చెప్పావంట. ఆఖరికి నన్ను కేర్ టేకర్ ని చేసావ్ " దుఖాన్ని బయటకి రానీయకుండా అదిమిపెట్టింది ఊహ .
"షటప్ ఊహా !   నువ్వూ, వేద కలిసి .. నా మైండ్ తినేస్తున్నారు ... మీ ఇద్దరూ ఎలాగైనా చావండి." దిండుని తీసుకుని ఊహ మీదకి విసిరి కొట్టి రూమ్ నుండి బయటకి వెళ్ళిపోయింది.
ఊహ కి చాలా తేలికగా అనిపించింది . ఎన్నాళ్ళుగానో  లోపలున్నది అంతా కక్కేసాక   మనసుకి కల్గిన జ్వరం తగ్గిపోయినట్లు అనిపించింది . మార్నింగ్ మాములుగానే డ్యూటీకి వెళ్ళిపోయింది. సాయంత్రం ఇంటికొచ్చేసరికి ... వేద స్కూల్ నుండి ఇంటికి వచ్చేసి హోం వర్క్ చేసుకుంటున్నాడు . జనిత  మమ్మీ  స్నాక్స్ చేసి ఇవ్వకుండానే ఆఫీస్ కి వెళ్ళి పోయింది అన్నాడు.
బేగ్ అక్కడ పడేసి ప్రెష్ అవకుండానే త్వర త్వరగా స్నాక్స్ చేసి ఇచ్చి ..తర్వాత ప్రెష్ అయి వచ్చి కాఫీ కలుపుకుని వచ్చి వేద ముందు కూర్చుని  జనిత మమ్మీ స్కూల్ కి వచ్చిందా .. అని అడిగింది . స్కూల్ కి రాలేదు కానీ నీకో లెటర్ ఇమ్మంది అంటూ బేగ్ లో నుండి లెటర్ తీసి ఇచ్చాడు. లెటరా .. ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ అందుకుంది . చదివిన ఆమె ముఖంలో త్వర త్వరగా రంగులు మారిపోయాయి . జనిత రూం లోకి వెళ్ళి  చూసింది . అంతా ఖాళీగా కనబడింది. నిస్సత్తువగా అక్కడే బెడ్ పై కూలబడి పోయింది .
 " ఏమైంది  మామ్ ? "వేద కుదిపి అడిగేంతవరకూ తనే స్థితిలో ఉందో అర్ధం కానంత అయోమయంలో ఉంది ఆమె .
"ఏం లేదు ... నాన్నా ! జనిత మమ్మీ  ప్రమోషన్ పై లండన్ వెళ్ళింది. అదే వ్రాసింది లెటర్ లో "
"నాకు చెప్పకుండానే వెళ్ళింది మమ్మీ"  వెక్కుతూ అన్నాడు .
"త్వరగానే వచ్చేస్తుంది.  మమ్మీకి ఇలాంటి టూర్ లు అలవాటేగా ! నీకు  నేనున్నాను కదా!   అంటూ దగ్గరికి తీసుకుంది కానీ  జనిత మమ్మీ ఇక ఎప్పటికి రాదని, షైనీతో కలిసి ఎక్కడికో ఎగిరిపోయిందని చెప్పలేకపోయింది.
సెవెన్ థర్టీకి తెలుగు క్లాస్ కి తీసుకువెళ్ళింది. పిల్లలకి క్లాస్ చెపుతూ ఉంటే  వింటూ రిసెప్షన్ లో  కూర్చుండి  పోయింది.  మధ్యలో పిల్లలకి ఫిఫ్టీన్ మినిట్స్ టెస్ట్ పెట్టి టీచర్ బయటకొచ్చింది.
"ఏమిటీ ఊహా !  అంత డల్ గా ఉన్నావ్? " అని పలకరించింది. ఆమెతో  ఊహ కి క్లోజ్నేస్ ఎక్కువే. జనిత విషయం చెప్పింది.
"అయ్యో ... ఇప్పుడెలా నీకు?"  అనడిగింది. "జాబ్ ఉంది కాబట్టి కొద్దిగా పర్లేదు కానీ వేదని కూడా చూసుకోవాలి కాబట్టి ఆర్థికంగా ఇబ్బందే ! ఇలా ఉంటుందని నేనసలు ఎప్పుడూ ఊహించలేదు"  అంది దిగులుగా .
 "ఒకప్పుడు మన అమ్మల కాలంలో పురుషుడు చేసినట్లు చేసింది జనిత. నువ్వు కూడా అంత గుడ్డిగా నమ్మాల్సింది కాదు" అంది సానుభూతిగా .
"అసలు చిక్కంతా వేద ని పెంచడంలోనే  ఉంది. ఏం చేయాలో  ఏం చెప్పాలో ? చాలా ప్రశ్నలే వేస్తున్నాడు.  చెప్పినా అర్ధం కాని వయసు "
"నేను ఒకటి చెపుతాను ఏమీ అనుకోవు కదా !"
"చెప్పండి టీచర్,  మీ అడ్వైజ్ కూడా చాలా అవసరం నాకు "
"నచ్చినట్లు బ్రతికే హక్కు ఉన్నంత  మాత్రాన, లైంగిక స్వేచ్చ వచ్చినంత మాత్రాన  స్త్రీ పురుషుల మధ్య  ఉండే సహజమైన సంబంధం రాణించినంతగా స్వలింగ సంపర్కాలు, సహజీవనాలు రాణించవు. పిల్లలు కావానుకుంటే తండ్రిని ఎన్నుకోవడం.  తండ్రి ఎవరో సమాజానికి పరిచయం కాకుండా  గుప్తంగా  ఉంచడమూ , పిల్లల ఆలోచనలు, మానసిక స్థితి  ఇవన్నీ ఆలోచించకుండా ముందుకి వెళ్ళిపోయారు మీరిద్దరూ . ఇప్పుడు జనిత తనదారి తను చూసుకుంది."
"పదేళ్ళ కాలం తనతోనే లోకంగా బ్రతికాను. పిచ్చిగా ప్రేమించాను. చాలా ఈజీగా వదిలేసుకుని వెళ్ళిపోయింది, వేద కూడా తనకి అడ్డనుకుంది" బాధగా కళ్ళు తుడుచుకుంది.
 "బయలాజికల్ నీడ్స్ విషయంలో మానవుడికి   మిగతా జీవులకి తేడా వుంది కదా ! విచక్షణ కూడా ఉంది.  సహజమైన మానవ సంబంధాలన్నీ ప్రకృతి పురుషుడు లాంటివి .  నిజానికి  పురుషులు అచ్చులు లాంటి వారు . స్వరం కలవాడు.  స్త్రీలు  హల్లులు లాంటి వారు . అచ్చుల సాయం లేనిదే హల్లులు పలక లేనట్లే పురుషుల సాయం లేనిదే స్త్రీలు ముందుకెళ్ళలేరు. పరస్వరం కలవాల్సిందే ! స్వరాలూ రెండు రకాలు ఉన్నట్టు పురుషుడు హ్రస్వములు లాగా  బిడ్డ పుట్టుకకి కారణంగానే మిగిలిపోవచ్చు. దీర్ఘములు లాగా దీర్ఘంగా కొనసాగవచ్చు .  భాషైనా , బతుకైనా పరస్వరం జతకూడనిదే అందగించదు.
"పర స్వరం ! యెస్..  పరస్వరం కావాల్సిందే "అంది ఊహ .
"నేను చెప్పింది అర్ధమైందా? ఏదో  నాకలవాటైన భాషలో, రీతిలో చెప్పుకుంటూ వెళ్ళిపోయాను" అంది టీచర్ .
ఊహ నవ్వి .. "అక్షరాలలో భావాన్ని బాగానే అర్ధమయ్యేవిధంగా చెప్పారు  టీచర్ ".
"మానవ సమాజం  క్రమపద్దతిలో సాగిపోవాలంటే తల్లి తండ్రి ఇద్దరూ అవసరం . మీలాంటి వాళ్ళు   నేనిలాగే కంటాను, ఇలాగే పెంచుతాను అని అనవచ్చు  కానీ, ఒంటరిగా పిల్లని పెంచడం ఒంటరిగా పిల్లని కన్నంత తేలికకాదు. ఒంటరి మహిళలు ఎదుర్కొనే సమస్య కంటే భిన్నమైన సమస్య ఇది. లక్షాధికారైనా లవణమన్నమే తింటాడన్నది ఎంత నిజమో, పుట్టిన ప్రతి బిడ్డా తన పుట్టుకకి కారణమైన తండ్రిని  చూడాలనుకుంటాడు. అలా అడగకుండా ఉండటమంటే ఎంతో క్లారిటీ రావాలి. అది మీరు  అనుకున్నంత తేలిక కాదు"
" వేదని నేను  పెంచి పెద్ద చేస్తున్న కాలంలోనే జనిత రాదనీ, తన బిడ్డపై తనకి హక్కులు ఉన్నాయని అనదని గేరంటీ ఏమీ లేదు. చాలా సమస్యలున్నాయి, కానీ వాటిని ఫేస్  చేయడానికి సిద్దంగానే ఉన్నాను . వేదని మాత్రం  ఎట్టి  పరిస్థితుల్లోనూ  వొదులుకోను " స్ధిరంగా పలికింది ఊహ .
"మంచి నిర్ణయం" భుజం తట్టి మెచ్చుకుని ఆమె క్లాస్ కి వెళ్ళిపోయింది .
రాత్రికి తనని వాటేసుకుని పడుక్కున్న  వేద ని చూస్తూ .. ఇప్పుడు వీడికి ఒక నాన్నని వెదకాలి. చాలా కష్టం అయినా వెతకాలి.  దొరుకుతాడో లేదో, తన వయసు థర్టీ టూ యేగా,  ట్రై చేయాలి. తనవంక ఆరాధనగా చూసే శ్యామ్  మనసులో మెదిలాడు .
(అడుగు వెబ్  సాహిత్య మాస పత్రిక ఆగష్టు మాసం 2017 సంచికలో ప్రచురితం )

1, జూన్ 2017, గురువారం

చూసి చూడనట్లు

ఉదయం పది గంటలకన్నా పది నిమిషాల ముందు  ఎండలు బాగా ముదిరిన మార్చి నెల  ఎండ మాడ్చేస్తుంది.  బురఖా వేసుకున్నామె ఒకరు  బాంక్ లోపలకి ప్రవేశిస్తూ ఉండగా సెక్యూరిటీ గార్డ్  అడ్డుకున్నాడు. లోపల పూజ జరుగుతుంది చెప్పులు విప్పి  రండమ్మా అని.
"ఇదేమన్నా గుడా! బ్యాంక్.  ఇక్కడ అలాంటివి  పాటించాల్సిన పనేంటి? " అంటూ చెప్పులు విప్పకుండానే లోపలికి ప్రవేశించి  చుట్టూ పరికించింది.  ఇంకా బ్యాంక్ సేవలు మొదలు పెట్టక పోయినా మరుసటి రోజు రెండవ శనివారం కావడంతో అప్పటికే బ్యాంక్  కిక్కిరిసి ఉంది. జనం కుర్చీలలో కూర్చోకుండా తొందరగా పని ముగించుకుని బయటపడదామనే తొందరలో క్యూలో నిలబడి ఉన్నారు.  ఆమె  ఖాళీగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుంది.
ఈశాన్య భాగంలో  పూలదండలతో అలంకరించిన  దేవుడి చిత్రపటాల ముందు పూజా కార్యక్రమం జరుగుతుంది. దీపారాధన కావించి మహా లక్ష్మీ అష్టకాన్ని చదువుతూ ఉంటే  స్టాఫ్ అంతా  బుద్దిగా చేతులు ముందుకు ఉంచి కళ్ళు మూసుకుని శ్రద్ధగా ఆ దైవాన్ని  ప్రార్దిస్తూ నిలబడ్డారు. పూజారి కొబ్బరి కాయ కొట్టి హారతి వెలిగించి గంట మ్రోగిస్తూ మంత్రాలు చదువుకుంటూ దేవుడి చిత్ర పటాలకి,  కాష్ డిపాజిట్ మిషన్ కి  ముమ్మారు హారతిచ్చి తర్వాత లోపలున్న అందరికి హారతి చూపించాడు. కొంతమంది భక్తిగా కళ్ళకద్దుకుంటున్న కార్యక్రమాన్ని విసుగ్గా చూసింది.

అప్పటికే  అగరబత్తీ వెలిగించడం మూలంగా   లోపలంతా తేలికగా  వ్యాపించిన పొగ కొంత మందిని ఇబ్బంది పెడుతూనే ఉంది. ఎంత సువాసనలు వెదజల్లితే మాత్రం ఈ పొగని ఎక్కడ తట్టుకుంటాం?  కాస్త డోర్ తీసి ఉంచవచ్చు కదా? అంది సెక్యూరిటీ గార్డ్ తో  బురఖా ఆమె.

"పొగ  మరీ అంత ఎక్కువేమీ లేదు కదమ్మా!  ఏసి వేసి ఉంది కదా అని  డోర్ తీసిపెట్టలేదు " అన్నాడు కానీ   మనసులో మాత్రం  కొందరు మనుషులు ఇంతే ! అన్నింటికీ  ఏవేవో అభ్యంతరాలు చెపుతూనే ఉంటారని  అనుకున్నాడు.  పూజారి అందించిన ప్రసాదాన్ని తీసుకుని ఒక్కొక్కరే సీటులలో కూర్చుంటున్నారు.
వెంకట్ సీట్ లో  వచ్చి కూర్చోగానే బురఖా వేసుకున్నామె  ఖాతా పుస్తకం విత్ డ్రా ఫారం  అతనికి అందించింది. అది చూడగానే " మీకు చెక్ బుక్ లేదా? "అని అడిగాడు.
 "లేదండి " అంది.
" ఏ టి యెమ్ కార్డ్ ఉంది కదా ? "
"ఎక్కువ మొత్తం డ్రా చేయాలని అది ఉపయోగించలేదండి " కొంచెం విసుగ్గా చెప్పింది.
"అకౌంట్ హోల్డర్ మీరే కదా !  లూజ్ చెక్ ఇస్తాను ఇక్కడొక సంతకం చేయండి" అంటూ ఓ పుస్తకం ముందు పెట్టాడు. కొంచెం సంశయిస్తూ సంతకం పెట్టింది. తర్వాత చెక్ పై సంతకం పెట్టి అతనికి ఇచ్చింది. వెంకట్ సంతకాన్ని పరిశీలించాడు. తేడాగా ఉన్నట్టు అతనికి అనిపించింది." సంతకం తేడాగా ఉన్నట్టు కనబడుతుంది. ఆయేషా బేగం మీరేగా,  మీ ముఖం చూపించండి ఒకసారి కన్ఫర్మ్ చేసుకుంటాను" అన్నాడు.
ఉలికిపడి వెనక్కి జరిగింది ఆమె.   "ముసుగు తీసి ముఖం చూపించమంటున్నారూ ,  పరాయి వాళ్ళు అలా అడగడాన్ని  మా ముస్లిం స్త్రీలు  ఎంత తప్పుగా భావిస్తారో మీకు తెలియదా ఆ విషయం ? "అనడిగింది.
 "సంతకం టాలీ అవడంలేదండీ అందుకే అడుగుతున్నాను. అవసరం లేకుండా మీ ముఖాలు చూడటం నాకేమన్నా సరదా అనుకుంటున్నారా ఏమిటీ? " అన్నాడు వెంకట్.
"సరదాకే అడిగావో, అవమానించాలనే అడిగావో, నా అకౌంట్ కాకుంటే ఎందుకు వస్తాను. ముఖం చూపించడం కుదరదు, డబ్బు ఇప్పించండి, త్వరగా వెళ్ళాలి. అర్జంట్ పని ఉంది. గొంతు పెంచి చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళ దృష్టి తనపై  పడేటట్టు చేసుకుంటుంది ఆమె. .
"సంతకం తేడాగా ఉంది మీరెవరో కన్ఫర్మ్ చేసుకోకుండా డబ్బు ఇవ్వడం కుదరదు"  ఇంకా గట్టిగా అన్నాడు వెంకట్.
 వాదన వింటున్నఅసిస్టెంట్ మేనేజర్ చైతన్య వచ్చి   "ఏమిటీ విషయం ? "అనడిగాడు.   వెంకట్ సంగతి చెప్పగానే అతనూ సంతకాన్ని పరిశీలించి "బాగా  తేడాగా ఉందండి. డౌట్ క్లియర్ చేస్తే  పోయేదేముంది" అన్నాడు.

ఆ మాట విన్న శివాలు తొక్కింది. వెనక్కి వెళ్లి  కుర్చీలో కూర్చుని ఎవరికో  ఫోన్ చేసి తొందరగా రా నువ్వు అని చెప్పి  కాల్ కట్ చేసి,  మళ్ళీ ఇంకో ఫోన్ చేసి భయ్యా నేను ఇక్కడ  బాంక్ లో ఉన్నాను. ఇక్కడ బురఖా తీసి ముఖం చూపెట్టండి అంటున్నారు. మనవాళ్ళకి చెప్పి మీరందరూ కలసి  తొందరగా  రండి అంది.  బురఖా తీసి ముఖం చూపెట్టమంటే ఫోన్ మాట్లాడుకుంటూ కూర్చుందేమిటీ ఈవిడ. అయినా  నాకెందుకులే ! డబ్బులు అవసరం అయితే ఆమే  వస్తుంది అనుకుంటూ పనిలో మునిగి పోయాడు వెంకట్.

పావు గంట గడిచిందో లేదో  బిల బిలమంటూ ఆడామగా కలిసి  ఓ పాతిక మంది దాకా బ్యాంక్ దగ్గరకి .చేరుకున్నారు. కొంత మంది లోపలికి  వచ్చి బురఖా వేసుకున్న ఆమె దగ్గర నిలబడి  "ఎవరూ నీతో అలా మాట్లాడింది "అని అడిగారు . వెంకట్ ని  చూపించి  "ఇదిగో ఇతనే బురఖా తీయండి ముఖం చూడాలన్నాడు" అంది.

"ఏం ..సాబ్ ! మా ఆడవాళ్ళని బురఖా తీసి ముఖం చూపించామంటారా !  అది ఎంత తప్పో మీకు తెలియదా ?  అలా మాట్లాడినందుకు మిమ్మల్ని వదిలేది లేదు, ముందు మీరు బయటకి రండి మీ సంగతి తేల్చుకోవాలి " అంటూ పోట్లాటకి దిగాడు.
బయటున్నమగ వాళ్ళందరూ  కూడా లోపలి వచ్చి  అతనితో  గొంతు కలిపారు. ఈ లోపు లోపల కూర్చున్న  బురఖా మనిషి  బయటకి వెళ్లి అక్కడున్న బురఖా వేసుకున్న ఆడవాళ్ళతో కలిసి పోయింది.  అసిస్టెంట్ మేనేజర్  చైతన్య వెంకట్ ని అక్కడి నుండి తప్పించి స్ట్రాంగ్ రూం లోకి పంపి  ప్రొద్దున్నే ఈ న్యూసెన్స్ ఏమిటి బాబూ అనుకుంటూ మేనేజర్ కి ఫోన్ చేసి విషయం చెప్పి " సర్ ! మీరు వెంటనే బ్యాంక్ కి వచ్చేయాలి. ఇక్కడ యుద్ద వాతావరణమే ఉంది, ఎందుకైనా మంచిది ముందు జాగ్రత్తగా  పోలీస్ స్టేషన్ కి ఫోన్ చేయడం కూడా మంచిది "అని సలహానూ ఇచ్చాడు .

మేనేజర్ గారు వస్తున్నారు ఆయన వచ్చాక విషయం మాట్లాడదాం. మీరు కొంచెం బయట వెయిట్ చేయండి అన్నాడు ప్లీజింగ్ గా చైతన్య .
"రానివ్వండి. ఆయన వచ్చాకే బయటకి వెళతాము. మా  ఇంటి వాళ్ళని పట్టుకుని అంత అవమానించాక ఊరుకుంటామా ! మేమేమన్నా పనిలేక వచ్చామా ! మీ ఏ సి రూముల్లో కూర్చోడానికి " అని ఒకరంటే ,  "ఆడాళ్ళం అనే జాలి కూడా లేకుండా ఎండలోకి వెళ్లి నిలబడమంటున్నాడు, వీళ్ళకి మనమంటే అసలు విలువ లేకుండా పోతుంది" అని బురఖా వేసుకున్నామె అనగానేవ్యవహారం మరీ ముదిరేటట్టు ఉంది అనుకుని  "క్షమించండమ్మా ! ఇంతమంది కౌంటర్ ముందు నిలబడితే తోటి కష్టమర్స్ కి ఇబ్బంది అవుతుందని కొంచెం పక్కకి నిలబడమన్నాను తప్ప మీరంటే నాకేమీ చిన్న చూపులేదు" అని సంజాయిషీ ఇచ్చుకున్నాడతను.
కాసేపటికి మేనేజర్ హడావిడిగా వచ్చాడు. వచ్చీ రావడం తోనే  గుంపుగా ఉన్న వారిలో కొందరిని  తన కేబిన్ లోకి ఆహ్వానించి "వెంకట్ అనే అతను ఈ మధ్యే  వచ్చాడండీ.  అతనికి మీ ఆచారాలవీ పెద్దగా తెలియవు . మీరు ఈ విషయాన్ని తప్పుగా తీసుకోవద్దు" అంటూ సర్ది చెప్పే ప్రయత్నం చేసాడు.
"అంత మాత్రం తెలియకుండా ఎలా ఉంటారు సర్ ! అతను  కావాలనే అలా అన్నాడు, ముందు రూం లోకి వెళ్లి దాక్కున్న అతనిని బయటకి పిలిపించండి "
" ఈవేళ లేడీ స్టాఫ్ అంతా సెలవులో ఉన్నారు. వాళ్ళలో ఎవరైనా ఒకరున్నా ఈ గొడవ ఉండకపోనూ! మీరు గనుక ఓ పది నిమిషాలు కూర్చుంటే మీ పని చేసి పంపిస్తాను" అని చెప్పాక కూడా వాళ్ళు ఊరుకోలేదు ఇంకా బిగిసి పోయారు.
"అతనిని పిలిచి మా ఆడమనిషి కాళ్ళు పట్టుకుని క్షమాపణ చెపితే కానీ ఊరుకోము. లేకపోతే పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళ్లి కంప్లైంట్ చేస్తాము " అన్నారు . మేనేజర్ తల  పట్టుకోలేదు కానీ తలపట్టుకున్నంత పని చేసి  వెంకట్  ఉన్న   స్ట్రాంగ్ రూం వైపు వెళ్లి "వాళ్ళతో చాలా గొడవ. మనకేమో వాళ్ళ ఆచారాలు గురించి తెలియవు. పొరబాటుగా కూడా  ఏమైనా  అంటే  అసలు ఊరుకోరు. చిన్న విషయాన్నికూడా  పెద్దదిగా చూస్తారు. పైగా ఇక్కడ ఖాతాలన్నీ వాళ్లకి సంబంధించినవే ఉంటాయ్,  వెళ్లి వాళ్లకి ఒక సారీ చెప్పేయ్, గొడవ సద్దుమణిగి పోతుంది " అని సలహా ఇచ్చాడు.

వెంకట్  బయటకి వచ్చి బురఖాలో ఉన్న ఆమెకి  "మీ ఆచారం గురించి నాకు తెలియదమ్మా , క్షమించండి "అంటూ చేతులు జోడించాడు. అంతలోకి పోలీసులూ  వచ్చారు.  తెలియక అన్నానని అతను సారీ చెప్పాడు కదా ! ఇక మీరందరూ వెళ్ళండి. వెళ్ళండి అంటూ  అందరిని బయటకి పంపేసి క్యాష్ డిపాజిట్ చేసే వారికీ మిషన్ పై సహాయం చేస్తూ ఉండిపోయాడు సెక్యూరిటీ గార్డ్.  "ఆయేషా బేగం " గారిని లోపలి పంపండి, లేడీ కానిస్టేబుల్ ఆమె ముఖం చూసి కన్ఫర్మ్ చేసుకోవాలి అన్నాడు మేనేజర్.

ఖాతా పుస్తకం, సంతకం పెట్టిన చెక్ పట్టుకున్నామె లోపలికి  వెళ్ళింది.  లోపలి వెళ్ళిన రెండు నిమిషాల్లోనే లేడీ కానిస్టేబుల్ బురఖా  వేసుకున్న ఖాతాదారు  బయటకి వచ్చారు. లేడీ కానిస్టేబుల్ మేనేజర్ గారి వైపు చూసి ఆ ఖాతాదారు పుస్తకంలో ఉన్న ఫోటో ఈమె ఒకటే సర్. మనిషి ముఖం సరిపోయింది అని చెప్పింది. అతను తల ఆడించి మీరిక వెళ్లి ఆ కౌంటర్ లో క్యాష్ తీసుకోవచ్చు అన్నాడు.

ఉఫ్!  పెద్ద గాలివాన వచ్చి వెలిసినట్లు ఉందని  అనుకుంటూ సీట్ లో కూర్చుని   భగవంతుడా ! నిద్రలేచి ఎవరి ముఖం చూసానో, ఎంత రాద్దాంతం జరిగింది,. ఈ బురఖా వేసుకున్న మహిళలు వచ్చినప్పుడు కాస్త అన్నీ  తెలుసుకుని మాట్లాడాలి అనుకున్నాడు వెంకట్.

  పది నిమిషాల తర్వాత క్యాష్ తీసుకుని బయటకి వస్తున్న బురఖా మనిషి వైపు   అనుమానంగా చూసాడు  సెక్యూరిటీ గార్డ్ . ఆమె వేసుకున్న చెప్పులని,బయట నిలబడిన ఇంకో  బురఖా మనిషి చెప్పులని పట్టి  పట్టి చూసాడు. ఆలోచిస్తుంటే  అతనికి వెంటనే జరిగిన మోసం అర్ధమైంది.

 ఈ లోపులో లోపల నుండి బయటకి వెళ్ళిన బురఖా మనిషి "మా అమ్మీ ఖాతా అండీ ఇది. తను రావడం వీలుపడక  అర్జంట్ గా డబ్బులు అవసరపడి నేను రావాల్సి వచ్చింది  అని చెపితే పోయేదిగా.  ఏమీ తెలియకుండా  చెక్ మీద సంతకం పెట్టి అనవసరంగా యాగీ చేసావు. ఎవరూ కనిపెట్టలేదు కాబట్టి సరిపోయింది లేకపోతే  ఎంత నవ్వులపాలు అయ్యేవాళ్ళం " అంది తెల్ల చుక్కలున్ననల్ల బూట్లామెతో.

ఖాళీ ఆటో కోసం  ఎదురుచూస్తూ నిలబడ్డ వారిదగ్గరికి  గబ గబా వెళ్ళాడు  సెక్యూరిటీ గార్డ్ .  బ్యాంక్ లో అందరిని  మీరు తేలిగ్గా మోసం చేయగల్గారు కానీ పైన అల్లా  చూస్తూనే ఉంటాడు కదా ! ఆయన మిమ్మల్ని క్షమించడు" అన్నాడు.   .
"మోసం చేయడం ఏమిటీ? అల్లా క్షమించడు అనడం  ఏమిటీ ? " దబాయింపుగా అడిగింది  తెల్ల చుక్కలున్న నల్ల బూట్లామె
"బురఖాలతో మోసం చేయవచ్చని మీరే చెపుతున్నారు కదమ్మా ,  పైగా మీ వాళ్ళందరిని వేసుకొచ్చి బ్యాంక్ వాళ్ళపై  రుబాబు చేసారు,  ఇది చాలా తప్పు కదా, అందరూ అంతగా  పట్టించుకోలేదు కానీ నాకంతా  తెలిసి పోయింది. మీరిద్దరూ ఎత్తూ, మందం  ఒకేలాగా ఉన్నారు బురఖా వేసుకున్నారు కనుక  బయట వాళ్లకి ఎవరు ఎవరో కనుక్కోవడం కష్టం . ఒకవేళ మీరు తల్లి, ఆమె  కూతురేమో ! 'ఆయేషా బేగం అనే ఆమె మాత్రం పొద్దున్నే వచ్చినామే కాదు"  అన్నాడు రూఢీగా
"లోపల అయిపొయింది, మళ్ళీ బయట కూడా మొదలెట్టారా ! మళ్ళీ మా వాళ్ళని పిలవాలా ఏమిటీ? " అని ఫోన్ తీసి నంబర్  నొక్క బోయింది తెల్ల చుక్కల నల్ల బూట్లామె.
"అంత వెర్రి మాలోకం ఎవరూ లేరమ్మా ఇక్కడ. మీ వాళ్లకి ఫోన్చేయండి.  మా వాళ్ళని పిలిచి మీరు చేసిందేమిటో నేను చెపుతాను" అన్నాడతను  గట్టిగానే.
" ఏం చేసాం  ? ఏం చేసామో చెప్పు? " అన్నారు ఇద్దరూ  కూడబలుక్కుని అన్నట్టుగా

"పొద్దున్న బ్యాంక్ కి వచ్చిన ఆమె ఇదిగో ..ఈ తెల్ల చుక్కలున్ననల్ల బూట్లు వేసుకున్నామె. నేను బాగా చూసాను. చెప్పులు విప్పి వెళ్ళమని చెపితే విప్పకుండా విసురుగా లోపలి వెళ్ళింది.  గొడవ అవుతున్నప్పుడు లోపలికి వెళ్ళినామె ఈ ఎర్ర చెప్పులున్నామె. ఈ ఎర్ర చెప్పులామెనే కదా లేడీ కానిస్టేబుల్ లోపలికి తీసుకెళ్ళి ముఖం చూసి రుజువు చేసుకుంది.  మళ్ళీ ఒకసారి ఆమెతో చెక్ మీద సంతకం పెట్టిస్తే అప్పుడే మీ బండారం బయటపడేది " అన్నాడు గుట్టు విప్పుతూ.
అతనన్న మాటలు విని  గతుక్కుమన్నారు ఇద్దరూ. సమాధానమేమీ చెప్పకుండా మౌనంగా  నిలబడ్డారు. " నేను ముస్లిమ్ నే తల్లీ!  రోజుకు ఒక్క పూట అయినా నమాజు చేస్తాను.  సత్ప్రవర్తనగల వ్యక్తి సర్వేశ్వరుని దృష్టిలో అందరికన్నా మిన్న అని దివ్య ఖురాన్ చెప్పలేదా? ఇలా మోసం చేయడం తప్పు కదూ"  అన్నాడు ఉర్దూ లో.

వాళ్ళేమీ మాట్లాడకుండా  వెళుతున్న ఆటోని ఆపేసి  అక్కడ నుండి జారుకున్నారు.

పాపం!  ఆ వెంకట్  సరిగ్గానే అంచనా వేసాడు కానీ అతని మాట ఎవరూ పట్టించుకోలేదు.బురఖా ధరించి   ఏకంగా  ఒక మనిషి స్థానంలో  వేరొక మనిషి వెళ్లి బ్యాంక్ వాళ్ళని బురిడీ కొట్టించవచ్చు అనుకున్న వాళ్ళని వీళ్ళనే చూసాను. అమ్మో! ఎంత మోసం జరిగి పోయింది అనుకున్నాడు కానీ తనకి తెలిసిన విషయాన్ని బ్యాంక్ లో ఎవరితోనూ పంచుకోలేదు సెక్యూరిటీ గార్డ్.
ఆరోజు రాత్రి   భోజనం తింటూ  బ్యాంక్ లో జరిగిన  విషయాన్ని భార్య నస్రీన్ తో చెప్పాడు.
 "వాళ్ళు మన వాళ్ళని  ఆ విషయాన్ని  రహస్యంగా ఉంచావ్ కదా !,  నీ పని దొంగలని కనిపెట్టడమేగా!  దొంగలని  కనిపెట్టి కూడా  వారిని వదిలేసి  జీతమిచ్చి పోషిస్తున్న  బ్యాంక్ ని  మోసం చేసావు కదా! అనడిగింది ఆమె.  ఏదో చిన్నపిల్ల. తల్లి అనారోగ్యంతో ఉందని వచ్చింది.  ఆతల్లి సంతకం చేసిచ్చిన విత్ డ్రా ఫారం తో పని అయిపోయి ఉంటే ఈ గొడవ ఉండేది కాదు. ఇంటికి వెళ్లి తల్లితో సంతకం పెట్టించుకురావడానికి బద్దకించి తల్లి  బదులు ఆ ఆపిల్లే చెక్  పై  సంతకం పెట్టి దబాయించింది. అదీ తప్పే అనుకో,...

అందరికి సంబంధించిన బ్యాంక్ లో ఒక మతానుసారాన్ని అనుసరించి పూజలు జరపడం ఏమిటని  ఆ బురఖా వేసుకున్నామె విసుక్కున్నట్లే . సంతకం తేడా ఉండటం వల్ల మనిషి ముఖం చూసి నిర్ధారించుకోవడం అవసరమే అన్న బ్యాంక్ ఉద్యోగి మాటల్లోనూ సమంజసం ఉంది కదా ! అందులో తప్పేమీ ఉంది. అయినా ఆ పిల్ల చేసింది తప్పే కదా ! ఆమెని అలా వదిలేయడం నాకు నచ్చలేదు అంది నస్రీన్.

ఇక్కడ తప్పొప్పులు, ఆచారాలు గురించి  నేను మాట్లాడబోవడం లేదు బీబీజాన్ .. అయినా  కోట్లకి కోట్లు  అప్పులు తీసుకుని దివాళా సాకు చూపి బ్యాంక్ లకి ఎగనామం పెట్టి  విదేశాలకి పారిపోయిన వాళ్ళని  ఏం చేయగల్గుతున్నారు ? తిరిగి రప్పించలేక చేతులెత్తేసిన వాళ్ళతో పోల్చి చూస్తే ఇదేమంత పెద్ద తప్పు?  పిచ్చుక మీద బ్రహ్మస్త్రం అవసరమా అనిపించింది.   తిమింగలాలని వదిలేసి చిన్న చేపని పట్టుకుని ఏం లాభం ? వాళ్ళ ఔదార్యంలో తృణమో ఫణమో  వాళ్లకి దక్కి ఉంటుంది.  నా ఔదార్యంలో ఏమోలే ..చిన్నపిల్ల అన్న జాలి మాత్రమే  ఉంది. ఆ మాత్రం ఔదార్యం తప్పంటావా ? అన్నాడు.

నస్రీన్  మౌనంగా ఉండిపోయింది.  ఆమె మౌనంలో ఔదార్యం గోచరించిందతనికి.


1, మే 2017, సోమవారం

మామూలేగా ...

మామూలేగా ...
ఉదారవాద ప్రదర్శన పై
మనుషులకెందుకో వ్యామోహం
క్షణానికో సారి చచ్చి మరుక్షణమే
మళ్ళీ పుడుతుండగా
నడకలోనూ నడతలోనూ నటనే
జీవితమంతా రంగులరాట్నమే
అని వక్కాణిస్తూ..
ఎవరిదో ఒక పాదం క్రింద
ఆలోచనలని అణగద్రొక్కడం
జీవితం ఖల్లాస్ అనుకోవడం
మామూలేగా ..


23, ఏప్రిల్ 2017, ఆదివారం

చెక్కేసిన వాక్యం

Life is blended with Kitchen

వాక్యాన్ని చెక్కుతుండగా
కాఫీ ఇవ్వవే .. అంటావ్ అధికారం ధ్వనిస్తూ
నిమిషాల్లో బ్లెండెడ్ కాఫీ పొగలు కక్కుతుంది కానీ
వాక్యమెక్కడికో జారుకుంటుంది నిసృహగా
కలల బరువుతో ఈ రెప్పలు
బాధ్యతల బరువుతో ఆ రెక్కలు
ఎన్నటికీ విచ్చుకోలేవని
నిత్యం సరిక్రొత్తగా అర్ధమవుతాయి.
తడిచిన కళ్ళతో పాఠం నేర్చుకుని
మరీ ..భోదిస్తాం.
అమ్మలూ... వంటిల్లు స్త్రీలకి కిరీటం
ఎప్పుడైనా తీసి ప్రక్కన పెట్టుకో
భయపడకు..
ఎవరూ ఎప్పుడూ దోచుకెళ్ళరులే
పాకశాలతో చిక్కబడిందే స్త్రీల జీవితమని
ఎప్పటికీ మారని నిర్వచనం
ఎప్పుడో చెక్కేసిన వాక్యం కదా !

19, ఏప్రిల్ 2017, బుధవారం

రమ్మంటే రాదు

రమ్మంటే రాదు 
ఎంత విదిల్చినా రాని సిరా చుక్కలా  
తనంతట తానే వచ్చి 
పాతదే అయినా మళ్ళీ సరికొత్తగా వొచ్చి 
తిరిగి  పోనట్లు బెట్టు పోతుంది 

రాలుతున్న ఆకుల రాగాన్ని 
కొత్త చివురులందుకున్నంత గ్రాహ్యంగా 
ఆలోచన పోగు అతుక్కోక తగని అవస్థలవుతుంటే 
పడమటి సంజె  వెలుగులో సాగే పొడుగు నీడలా 
పక్కుమంటుంది, సౌందర్య తృష్ణ మరీ రగులుకుంటుంది  

గరిక కొమ్మ మీద నీటి పక్షిలా మనసు ఉయ్యాలూగువేళ  
గాలి తరగలొచ్చి మేనుపై సువాసనలద్ది పోతుండగా  
తటిళ్ళున్న  తగులుకున్న పదాలేవో స్వరాలై  
లేత చిగురుటాకు పెదవులపై  
ఒంపులు తిరిగి  పాటగా పరిమళిస్తుంటాయి    

గతాన్ని వర్తమానాన్ని కవనంలా  
కలగలుపుకుని సాగే ప్రవాహం లాంటి మనిషి  
ఉత్సాహం  జీవ పాత్ర అంచులు దాటి పొర్లిపోతూ ఉండగా 
సాలె గూడులా అల్లుకున్న బంధాలని పుట్టుకున్న తుంచేసి 
జీవితమంటే ఇంతేగా అన్నట్టు తప్పుకుంటాడు .
పరిశుభ్ర ప్రియుడైన ఆ  దేవుడు 

ఇప్పుడు తెలిసిందా !? 
ఈ భువిపై శాశ్వత అసత్యాలు కానీ 
అశాశ్వతమైన సత్యాలుకానీ లేనేలేవు 
కవిత్వంలా ఋతువుల్లా అవీ రంగుమార్చుకుంటాయాని జెప్పి  
వనదేవత కాలికి బలపం కట్టుకుని వెళ్ళిపోయింది  
పువ్వులాంటి పదం పదంలో  మధువుని నింపడానికో 
చీడ పట్టిన  వాక్యపు  తరువులకి శుస్రూష చేయడానికో  అన్నట్లు 
ఇక రమ్మంటే రాదు తానై  తానుగా
వెలిగే దాకా వేచి ఉండాల్సిందే.

19/04/2017.   
  
.  

17, ఏప్రిల్ 2017, సోమవారం

Old Man అని

ఒకానొకప్పుడు నిజంగా చెప్పాలంటే  ఓ పదహారు ప్రాయంలో రేడియోలో ఏ పాట విన్నా ..
అబ్బా ! ఈ పాట ఎంతబావుంది, ఎవరు పాడుకున్నారో , అబ్బాయి చిలిపిగా నవ్వుకున్నాడా ? అమ్మాయి బుగ్గలు సిగ్గులతో కెంపులయ్యాయా? పాట సాహిత్యం ఎంత బాగుంది ..నీ మనసు నా మనసు ఏకమై ..అంటున్నారు. ఏకమైతేనే ఇలా అనిపిస్తుందా ? లేకపోతే ఇలా అనిపించదా ? ఇలా పాట పాడుకోవాలంటే శోభన్ బాబు లాంటి అబ్బాయిని ఎక్కడ వెతుక్కోవాలి ? ఆ తొందరలో ఎవరినో ఒకరిని ఎన్నుకుంటే మా అమ్మ కాళ్ళు విరక్కొట్టదూ, మా నాన్న సినిమాల్లో విలన్ లాగా ఆ అబ్బాయిని ఏమైనా చేసేస్తే ...

ఇవన్నీ వద్దు కానీ ..అయినా నా వయసుకి శోభన్ బాబు లాంటి ముసలాడు ఎందుకు ? అసలే మా పెద్ద నాన్న చిన్ననాటి స్నేహితుడంట. మా వూరిలో పుట్టి పెరిగి .మా వూరి నుండే మైలవరం వెళ్లి చదువుకున్నాడంట పెద్దనాన్నతో కలిసి. ఇక శోభన్బాబు కథలు మా పెదనాన్న తాతయ్య కథలు కథలుగా చెప్పేశారు. ఇక శోభన్ బాబు అంటే ఇష్టం చచ్చిపోయింది . అతన్ని అమ్మ,పిన్నమ్మలు అత్తలు, పెద్దక్కలు,చిన్నక్కలు అందరూ పీకల్లోతు ప్రేమించేసిఉంటారు కృష్ణ,కృష్ణంరాజు కూడా కాదు. వీళ్ళందరినీ ఎప్పుడో ప్రేమించి ఉంటారు. ఆయినా నాకీ ఈ ముసలి టేస్ట్ ఏమిటీ ?   చక్కగా చిరంజీవి , తర్వాత తర్వాత వచ్చిన వెంకటేష్,నాగార్జున లు ఉండగా .. అని విరక్తి తెచ్చుకుని అయినా ఉత్తరాది హీరో రాజేష్ ఖన్నా ఉండగా వీళ్ళందరూ నాకెందుకు ? అని తిరస్కారంగా ఓ చూపు చూసి. పాట మీద మాత్రమే మక్కువ పెంచుకుని ..అబ్బా ..ఇంత చక్కని పాటని ఆ రామకృష్ణ గారు బుగ్గన కిళ్ళీ పెట్టుకుని మరీ పాడినట్టున్నారు.అయినా కూడా చాలా బావుంది,నాకు నచ్చేసింది అనుకుంటూ వినడానికి ఇష్టపడిపోయాను.

ఇప్పుడు you tube లో ఈ చక్కని పాటని చూస్తూ అయ్యయ్యో ! శోభన్ బాబుని Old Man అని ప్రేమించకుండా వదిలేసానే అని బాగా ...గా ...ఆ.ఆ.. బాధపడుతూ స్క్రీన్ మీద చూస్తూ తృప్తి పడుతూ ఉంటాను. అయినా ఈ శారద గారేమిటండీ.. శోభన్ లాంటి సోగ్గాడ్ని ఎన్ని సినిమాల్లో ఆమె చుట్టూ తిప్పుకుంటుంది అని ఈర్ష్య కూడా .. ఏదైతేనేం ..ఈ పాట వినడం యవ్వన వీచికపై ..ఓ మధుర భావం . ఇప్పటి సరదా రాత ఇది . పాట మీకూ నచ్చుతుంది ..ఓ చూపు చూసేయండి మరి .

నీ మనసు నా మనసు ఏకమై
నీ నీడ అనురాగ లోకమై
ప్రతి జన్మలోన జతగానే ఉందాములే

చలిగాలి తొలిమబ్బు పులకించి కలిసే
మనసైన చిరుజల్లు మనపైన కురిసే
దూరాన గగనాల తీరాలు మెరిసే
మదిలోన శతకోటి ఉదయాలు విరిసే
పరువాల బంగారు కిరణాలలో
కిరణాల జలతారు కెరటాలలో
నీవే నేనై ఉందాములే

నీ మనసు నా మనసు ఏకమై
నీ నీడ అనురాగ లోకమై
ప్రతి జన్మలోన జతగానే ఉందాములే

ఏనోములో నిను నా చెంత నిలిపే
ఏ దైవమో నేడు నిను నన్ను కలిపే
నీ పొందులో ప్రేమ నిధులెన్నో దొరికే
నీతోనే నా పంచ ప్రాణాలు పలికే
జగమంత పగబూని ఎదిరించినా
విధి ఎంత విషమించి వేధించినా
నీవే నేనై ఉందాములే

నీ మనసు నా మనసు ఏకమై
నీ నీడ అనురాగ లోకమై
ప్రతి జన్మలోన జతగానే ఉందాములే---

సాహిత్యం :-సి. నారాయణ రెడ్డి,
గళమాధుర్యం: రామకృష్ణ,సుశీల,
స్వరాలు సమకూర్చినవారు : చక్రవర్తి
చిత్రం : ఇదా లోకం (1973)


15, ఏప్రిల్ 2017, శనివారం

తన్హాయి

తన్హాయి నవలని చదవడం మొదలెట్టగానే కొంచెం ఆసక్తి. ఓహ్.. పెళ్ళయిన వారి మధ్య ప్రేమ చిగురించిందా!? ఏమవుతుందో..చూద్దాం అనుకుంటూ ఏకబిగిన చదవడం మొదలెట్టాను. చదువుతున్న కొద్దీ పరిచయం అవుతున్న ప్రతి పాత్ర లోను మరో నేను ప్రత్యక్షం అవుతున్నాను. కల్హార,కౌశిక్ ల ప్రేమ,వారి మానసిక సంఘర్షణ  నాకు తెలిసిన ఎవరిలోనో చూస్తున్నట్లు బలమైన భావన.


కౌశిక్ అనుకుంటాడు కల్హార మనసు నాది. ఆమె పూర్తిగా నా సొంతం. ఆమెని నాతొ కలసి జీవించడానికి ఒప్పించి నా భార్యకి తెలియకుండా.. ఆమెతో.. కలసి ఉండటం ని సాధ్యం చేసుకోవాలి. పెళ్ళైన తర్వాత వచ్చే ప్రేమలో ..ఆ ప్రేమని సొంతం చేసుకోవడంలోను ,మరొకరికి అన్యాయం చేస్తున్నామన్న భావనలోను యెంత మానసిక క్షోభ ఉంటుందో చదువు కుంటూ పోతుంటే టెన్షన్ మొదలయింది. ఆఖరికి ఏమవుతుందో అన్న టెన్షన్ తో ఆఖరి పేజీలు చదవడం నాకు అలవాటు. కానీ మనసు ఉగ్గ బట్టుకుని ఓపికగా చదవడం చేసాను. విదేశాలలో జరిగే పెళ్ళిళ్ళు,వారు తీసుకునే స్వేచ్చా నిర్ణయాలు అందువల్ల కుటుంబానికి జరిగే నష్టాలు గురించి ఆలోచిస్తూనేకౌశిక్, కల్హారల ప్రేమ ఒక తీరం చేరాలని ఆశించాను. కానీ కల్హార యెంత సంఘర్షణ అనుభవించింది. యెంత నిజాయితీగా తన మనసుని,భావాలని వ్యక్తీకరించగల్గింది అని నిశితంగా చూసేటప్పటికి ఆ పాత్ర పై నాకు అమితమైన ప్రేమ పుట్టుకొచ్చింది. చదివిన భాగాన్నే  మళ్లీ మళ్లీ చదివాను.


అపుడు ఈ నవలపై ఒక సమీక్ష వ్రాస్తే అన్న ఆలోచన వచ్చింది. అది ఒక సాహసమే అనుకున్నాను. ఎందుకంటే సమీక్ష వ్రాయడమంటే  ప్రతి పాత్రని నిశితంగా అర్ధం చేసుకోగల్గి ఏ పాత్ర పై అభిమానం ఏర్పరచుకోకుండా నిస్పక్షపాతంగా తప్పు ఒప్పులని చెబుతూ..వ్రాయాలేమో!కానీ నాకీ నవల చదవడం పూర్తయ్యేటప్పటికి “కల్హార”పాత్ర పైవిపరీతమైన అభిమానం పుట్టుకొచ్చింది. పెళ్లి అయిన తర్వాత పుట్టే ప్రేమ పై నెగెటివ్ ఫీలింగ్ ని అది సమంజసమే అని చెప్పడం సాహసం అని చెప్పను. అది సహజం అని కొందరైనా గుర్తించారు కాబట్టి అలాటి ప్రేమలోని లోతుపాతులని, కలసి బ్రతకాలి అనుకునే టప్పుడు ఉండే సాధ్యా సాధ్యాలని  చెప్పే ప్రయత్నం చేసారు నవలా రచయిత్రి.


మానసిక మైన ప్రేమ మాత్రమే సొంతం చేసుకుని బాధతో విడిపోయిన పెళ్ళయిన ప్రేమికులు కల్హార-కౌశిక్ లు. వారి మధ్య శారీరక సంబంధాలు కనుక నెలకొని ఉంటే వారి జీవిత భాగస్వామ్యులు చైతన్య,మృదుల అంత పాజిటివ్గా ఆలోచించ గల్గేవారా!? అన్న కోణంలోనేను చేసిన ఈ సమీక్ష. ఇది.


ప్రేమ ఒక భావ ఉద్వేగం,కొన్ని అనుభూతుల పుష్ప గుచ్చం.


పెళ్లి ..ఒక భాద్యత తో కూడిన ఆలోచనా స్రవంతి.


ఎవరి యెదలో ఎప్పుడు ఈ ప్రేమ జనియిస్తుందో ఎందుకు మరణిస్తుందో! మరణించి బ్రతికి ఉంటుందో ఎవరు చెప్పలేరు.


భావాలు,అభిరుచులు కలసినంత మాత్రాన ఎవరు స్నేహితులు అయిపోరు.కలవక పోయినా భార్యాభర్తలు కాకుండాను పోరు.


కానీ  ఆమె లేదా అతని ఫీలింగ్ ని తన ఫీలింగ్ గా అనుభూతి చెందే భావం మాత్రం ఖచ్చితంగా ప్రేమే!

ఆ ప్రేమలో స్వార్ధం ఉంటుంది కౌశిక్ ప్రేమలో స్వార్ధాన్ని  చూస్తాం మనం, కల్హార మనసు తనది అని తెలుస్తూనే ఉంది. ఆమె మనసు పై సర్వాధికారమ్  ఉన్నప్పుడు ఆమె శరీరాన్ని  తను కోరుకుంటున్నాడు.అది అతనికి తప్పుగా తోచలేదు. ఎందుకంటే  అతను పురుషుడు. ఏ పురుషుడు కూడా నీ మనసు మాత్రమే నాక్కావాలి  నీ శరీరం నాకు అక్కర్లేదు అనడు. తనువూ,మనసు కలిస్తేనే పరిపూర్ణం అనుకోవడం కద్దు.


అదే సంఘర్షణ కల్హార మనసులోనూ తలెత్తి..కౌశిక్ ని తను మనసారా కోరుకుంటున్నాని అర్ధం కాగానే.. భయం కల్గుతుంది.  అది ఆమెలో కల్గిన శారీరక , మానసిక స్పందనలకి పరాకాష్ట. అది మనం గుర్తించ గల్గుతాము కూడా.

కౌశిక్ ని ప్రేమించానని తెలియగానే ఆమె మనసులో తలెత్తిన సంఘర్షణ  అదే ప్రేమని కొనసాగించాలనే ఉద్దేశ్యం ఉంటే..తర్వాత ఉత్పన్నమయ్యే సమస్యలు ఆమె కళ్ళ ముందు కదలాడి ఆమెని కట్టడి చేసి ముందుకు వెళ్ళనీయకుండా సంకెళ్ళు వేసాయి కానీ కౌశిక్ పై ఆమెకి కల్గిన ప్రేమని మొదలంటా తుడిచివేయలేక పోయింది అంటే మనసు యొక్క ప్రభావం మనిషిని శాసించ లేదని చెప్పకనే చెబుతుంది.


కౌశిక్ కల్హార ల మద్య ఒక ఆకర్షణ ,బలీయమైన మోహం,ఇద్దరు దగ్గరగా ఉండాలనే కాంక్ష కూడా కనబడుతుంది.వ్యక్తీ గతమైన భావనలకి విలువనీయకుండా ఇద్దరూ కూడా వారితో ముడిపడిన మిగిలిన వారి గురించి కూడా ఆలోచించుకుని విడివడటం “తన్హాయి” చదివిన పాఠకుల అందరి కి నచ్చిన విషయం.


కల్హార మరో రాజేశ్వరి కాలేదు. చినుకుకై పుడమి నోరు తెరిచి నట్టు కౌశిక్ ప్రేమకై ఆమె అంతరంగం పరితపించింది. అయినను మోహం తో అతని దరి చేరలేదు. కౌశిక్ ప్రేమలో ఆమెకి హృదయ సాంత్వన లభించింది. ఆమె స్నేహితురాలు మోనికా ఇంట్లో వారు ఇరువురు కలసినప్పుడు ప్రేమలోని ఒక ఉద్వేగం తో..వారు ఇరువురు ఆత్మీయంగా దగ్గరిగా ఒదిగిపోవడంలో ప్రేమ తప్ప దేహపరమైన కాంక్ష ఉండకపోవడాన్ని మనం చూడవచ్చు.


చైతన్యతో గడిపిన జీవితంలో ప్రేమ లేకపోయినా ఆ బంధంలో భద్రత ఉంది. తన కూతురి బాగోగులు,సమాజంలో ఒక గౌరవనీయమైన స్థానం కూడా ఉన్నాయి. అందు కోసమే ఆ ప్రేమని త్యజించింది.

హటాత్తుగా ఆమె కి లభించిన ప్రేమ పాత్ర లో కౌశిక్ ఇచ్చిన ప్రేమామృతం తో నింపబడిన తర్వాత కూడా ఆమె సంశయించింది. నిజాయితీగా తనలో కౌశిక్ పట్ల కల్గిన భావ సంచలనాలను చైతన్యకి చెప్పడం అన్నది సాహస నిర్ణయమే!ఇలా ఎందుకు చెప్పడం ? మనసులోనే దాచేసుకోవచ్చు కదా అన్న చిరాకు కల్గుతుంది. కానీ కల్హార తనను తానూ మోసగించుకొని,ఇతరులని మోసగించే గుణం లేని నిజాయితీ కల్గిన స్త్రీ.


చైతన్య కూడా  మీరివురి మధ్య సంబంధం అక్కడి వరకు వెళ్ళిందా అనే సందేహాన్ని పదే పదే వ్యక్తీకరిస్తాడు. అది ఒక అనుమాన పూర్వకమైన సందేహం,అవమాన పూర్వక మైన సందేహం కూడా. అలాంటి సందేహం పురుషునిలో ఉంటుందని తెలుసు కాబట్టీ.. కల్హార పాత్రని కౌశిక్ తో మమేకం చేయకుండా శారీరక సంబంధాలకి అతీతమైన ప్రేమ కూడా ఉంటుందని ఒక పాజిటివ్ దృక్పధాన్ని చెప్పే ప్రయత్నంలో సపహలీకృతం అయ్యారనే చెప్పవచ్చు.

రచయిత్రి ఈ కోణం లోనే.. కల్హార చుట్టూ ఒక బలమైన కోట గోడ కట్టారు. స్త్రీ మనసులో పెళ్లి తర్వాత కూడా ప్రేమ జనించడం సహజమైనదే! వివాహ బంధంలో మూడో మనిషి కి ప్రవేశం కొన్ని అసంతృప్తుల మధ్య మాత్రమే సులువు అవుతుంది. ఆ అసంతృప్తి కల్హార మనసులో ఉంది. ప్రేమ లేని పెళ్లి ఉంటుంది. ఉంది కూడా. అదే ప్రేమ ఉన్న మనుషులు ఒకటిగా కలసి ఉండటానికి అంతకి ముందు ఉన్న బందాలని త్రుంచుకు వెళ్ళ గల్గె సాహసం భారతీయ స్త్రీకి ఉండదు అని కాదు కాని ఆ సాహసోపేత నిర్ణయాలు తీసుకునే ముందు వివేకం కల వ్యక్తిగా ఆలోచించడం, నిజాయితీగా చెప్పడం  జీవితాంతం ఒక అనుమాన పూరితమైన ప్రశ్నకి సమాధానం తానూ చెప్ప గల్గినా కూడా ఆ ప్రశ్నని ఎదుర్కోడానికి తయారుగా తనని తానూ బలోపేతం చేసుకోవడం సామాన్య విషయమేమీ కాదు. చాలా మంది కల్హార పాత్రని చిన్న చూపు చూస్తారేమో కూడా! పెళ్లి అయిన స్త్రీకి మళ్ళీ ప్రేమ ఏమిటి? అన్న నిరసన భావం తో పాటు చైతన్య కాబట్టి అర్ధం చేసుకోగల్గాడు అన్న సానుభూతి చైతన్య పై కలగడం సాధారణ విషయం.


మనసు భావ సంచనల రూపం. దురదృష్టవశాత్తు మనసుని మనం నగ్నీకరించి చెప్పలేం. అలాగే మాట కూడా.మనం మాటకి ముసుగు వేస్తాం. కల్హార తన మనసుని ఎక్కువ కాలం దాచుకోలేకపోయింది. నిజాయితీగా ఏం చేయాలో చెప్పమని చైతన్యని అడుగుతుంది. ఒకవేళ అతను ఆమెని ద్వేషించి ఆమె నుండి విడిపోయినా కూడా ఆమె తప్పుకు ఆమె బాద్యురాలిగా చేసుకునే వ్యక్తిత్వం ఉన్న స్త్రీ.


ఇదే నవలలో  ఇంకా కొన్ని స్త్రీల పాత్రల కంటే కూడా ఆమె పాత్ర విభిన్నమైనది.

పవిత్రత అన్నది అది మానసికమా శారీరకమా అన్నది ఎవరికి వారు విలువనిచ్చుకునే విషయం. ప్రమాదవశాత్తు పడిన ప్రేమలో మనసు జారిపోయినా చాలా సందర్భాలలో కౌశిక్ సన్నిహితంగా దగ్గరికి వచ్చే ప్రయత్నం చేసినప్పుడల్లా అతనిని కట్టడి చేస్తూ ఆ విషయంలో చాలా జాగ్రత్తలు తీసుకుంటుంది చైతన్య పదే పదే అడిగినప్పుడు కూడా తానూ మనసునే కోల్పోయింది కాని శరీరాన్ని కౌశిక్ తో పంచుకోలేదు అని చైతన్య కి చెప్పగల్గింది. అదే విషయం వారి మధ్య ఎడబాటు రాకుండా ఎడబాటు కానీయ కుండా కాపాడ కల్గింది. చైతన్య కూడా ఒక సాధారణ పురుషుడే! తన వైవాహిక జీవితం అనే కోట కి పగుళ్ళు ఏర్పడినాయి అని తెలియగానే తన పరువు-ప్రతిష్ట లకి భంగం వాటిల్లుతుందని బాదపడతాడు. భార్యకి తను ఏం తక్కువ చేసాడు ఇప్పుడేనా కల్హార ఇలా ప్రవర్తించడం,లేక ఇంతకూ ముందు కూడా ఇలాటి ప్రేమ కలాపాలు కొనసా గించి మభ్య పెట్టిందా లాటి ప్రశ్నలు తలెత్తుతాయి. అదే అభద్రతా బావం మృదుల మనసులో కూడా తలెత్తడం సహజం. 


కౌశిక్,కల్హార ల మధ్య శారీరక సంబంధం కనుక ఏర్పడి ఉంటే చైతన్య కానీ ,మృదుల కానీ ఆ విషయాన్ని అంతా తేలికగా తీసుకునే వారా!? ఇదంతా ఆలోచించేనేమో రచయిత్రి కౌశిక్,కల్హార మధ్య శారీరక దూరాన్ని ఉంచారు ఏమో అనిపించక తప్పదు.


ప్రేమలో మోహం కూడా మిళితమై ఉండటమే ప్రేమకి పరాకాష్ట. సంపూర్ణ ప్రేమ స్వభావాన్ని అనుభవంలోకి రానీయక ఒక ఆత్మీయ చుంభనంతో ఇరువురు ప్రేమికులని విడదీయడం వెనుక భారతీయ మనస్తత్వమే గోచరించింది. అదే ఇంకెవరు ఆయినా లేదా రంగనాయకమ్మ లాంటి రచయిత్రి అయి ఉన్నట్లు అయితే ఆ విషయం కి అంత ప్రాధాన్యత నివ్వరు. ప్రేమ అన్నది మనసుల కలయిక ,శరీరాల కలయిక అన్నదానికి ప్రాముఖ్యత నివ్వరు. నీ మనసులో ప్రేమే కావాలి నీ శరీరం వద్దు అనే ప్రేమికుడు ఎవరైనా ఉన్నారంటే నమ్మశక్యం కాదు.


మన భారతీయ సమాజంలో వివాహ వ్యవస్థ ఇంకా బ్రతికి ఉంది అంటే కారణం అదే! ప్రేమ లేకపోయినా పెళ్లి జరిగాక శారీరకమైన సంబంధం ద్వారా పురుషుడు స్త్రీతో అనుబంధం ఏర్పరచుకుంటాడు. ఆ అనుబందాన్ని బలోపేతం చేసుకుంటాడు.ఒకవేళ పురుషుడు వేరొక ఆకర్షణలో పడినా కూడా స్త్రీలు తప్పని సరి అయి సర్దుకుని ఉండే వారు కావడం వల్ల వివాహ వ్యవస్థకి భంగం వాటిల్లలేదు.


అదే స్త్రీల విషయంలోకి వచ్చేసరికి పెళ్ళికి ముందు ఎన్ని ఊహలు ఉన్నా పెళ్లి జరిగిన తర్వాత పురుషుడి చుట్టూ తన ఆలోచనలని అల్లుకుని..అందుకు అనుగుణంగా తనని తీర్చి దిద్దుకుంటూ అక్కడే జీవితాన్ని నిర్మించుకుంటుంది.


ప్రపంచం ఏమిటో తెలియని స్త్రీకి పురుషుడే ప్రపంచం. అందుకని ఏమో.. స్త్రీలని వీధి వాకిట నిలబడటానికి కూడా అభ్యంతరం చెప్పేవారు. ప్రపంచాన్ని చూసిన స్త్రీకి తనకి కావాల్సినది ఏదో తెలుసుకుంటుంది. ఆ తెలుసుకున్న క్రమంలో హద్దు దాటుతుంది. ఆ హద్దు దాటే ప్రయత్నంలో తనకి తానే చేటు చేసుకుంటుంది. అసంత్రుప్తులని బడబాగ్నిలా దాచుకుని కోర్కెలని అణచుకొని వివాహ జీవితంలో మగ్గిపోతుంది. నాకు కల్హార పాత్రలో ఇదే కనబడింది. సప్త సముద్రాలు దాటినా యెంత ఉద్యోగం చేసినా ఆమెలో కల్గిన ప్రేమ రాహిత్యం అన్న భావనని చైతన్య తుడిచి వేయగలడా? కౌశిక్ ని ఆమె మనసు నుండి తుడిచి వేయగలడా!? స్త్రీ ప్రేమ మానసికం. ప్రేమించిన వ్యక్తి ని ఆలోచనలోను,జ్ఞాపకాలలోను నింపుకుని ప్రేమని క్షణ క్షణం సజీవంగా ఆస్వాదించ గలదు. ఆ ఉత్తెజంతోనే బ్రతక గలననే నిబ్బరం తోనే కౌశిక్ తనని వీడి పోతుంటే కల్గిన బాధని అనుభవిస్తూ కూడా అలాగే నిలబడి పోయింది.


ప్రతి కలయిక ఒక విడిపోవడానికి నాంది అంటారు. వారి ఎడబాటు మాత్రం జీవిత కాలం బ్రతికి ఉండటానికి అని వారిద్దరికీ మాత్రమే తెలుసు. మరో ఇద్దరికీ తెలిసే అవకాశం ఉన్నా కూడా.. వారు మనిషికి ఇచ్చిన ప్రాముఖ్యత మనసుకి ఇవ్వలేదు కాబట్టి..సంప్రదాయమైన వివాహ జీవితం మాత్రం పై పై మెరుగులతో..లోపల డొల్ల గానే మిగిలి ఉంటుంది.


అవగాహన,సర్దుబాటు,రాజీపడటం,సమాజంలో గౌరవం ఈ నాలిగింటి కోసమే ఆ రెండు జంటలు  మరో రెండు హృదయపు శకలాల పై నిలబడి ఉన్నాయి అన్నది ఎవరు కాదనలేని సత్యం.


ఈ నవలలో నాకు అత్యంత బాగా నచ్చిన పాత్ర కల్హార. తనలో కలిగే భావనలకి ఎక్కడా ముసుగు వేయదు. అనవసరమైన పవిత్రతని ఆపాదించు కోదు. ఎప్పటికప్పుడు సహజంగా ప్రవర్తించడం కనబడుతుంది. రక్త మాంసాలు ఉన్న స్పందన కల్గిన స్త్రీగా ఆమె మనసులో కల్గిన భయాలని మరచిపోయే చోటు కౌశిక్ సాన్నిహిత్యమే అని ఆమెకి తెలుసు. అలాగే చైతన్యతో తన జీవితం లో కల్గిన లోటు కూడా ఏమి ఉండదు అని అనుకుంటుంది. కౌశిక్ ని ప్రేమించడానికి, చైతన్యని ద్వే షించాల్సిన పని లేదు అనుకుంటుంది. ఇద్దరి పైనా ఏక కాలంలో ప్రేమ కల్గినా కూడా అది తప్పు కాదనుకుంటుంది.


ప్రేమ లక్షణం బహుశా అదేనేమో!అది అందరికి నచ్చదు కూడా. ఇద్దరి పై ప్రేమ ఏమిటి..అది వళ్ళు బలిసిన ప్రేమ కాకపొతే అని తిట్టిన్చుకోవాల్సి వచ్చినా సరే రహస్యంగా ఉంచక ఏమో ఎందుకు కల్గిందో ఈ ప్రేమ అనుకునే స్వచ్చత కల్గిన స్త్రీ మూర్తి కల్హార. ఆమె ప్రేమని.. బహుశా కౌశిక్ కూడా పూర్తిగా అర్ధం చేసుకుని ఉండదు. ఒక్క మోనికా తప్ప.


ఒకే ఒక్క రోజు ఆయినా సరే అతనితో సన్నిహితంగా ఉండి సంపూర్ణ జీవితం ని గడపాలనే ఆకాంక్షని వ్యక్త పరుస్తుంది. అక్కడ మనసు,శరీరం రెండు కలసిన కలయికకి యెంత తపించిపోయిందో.. రచయిత్రి సహజంగా వ్రాశారు. అందులో ఎక్కడా కల్హార పాత్రని ద్వైదీ భావనలో  తేలియాడించనూ ఒక ఇనుప చట్రంలో ను బిగించలేదు. మనసు పిలుపు కన్నా కూడా శరీరం పిలుపు కూడా అంతే బలంగా ఉంటుందని కల్హార పాత్ర ద్వారా చెప్పడాన్ని  జీర్ణించు కోలేరేమోనన్న అనుమానం ఉంది. కాని అది సబబుగానే అనిపించింది.


తప్పు ఒప్పు ల దృష్టి తో చూస్తే..ఆంతా తప్పే! అసలు తన్హాయి నవల లో కల్హార పాత్ర చిత్రీకరణే తప్పు. మన మధ్య చైతన్యలు, మృదులలు ఎక్కువ శాతం, కౌశిక్ లు మరి కొంత శాతం అతి తక్కువ శాతం మంది మాత్రమే కల్హార లాంటి నిజాయితీ కల్గిన పాత్రలు ఉంటారు. రచయిత్రి నాలుగు పాత్రలలోనూ తన వ్యక్తి గత అభిప్రాయం ని జోప్పించినా జోప్పించక పోయినా అది పెద్ద పరిగణలోకి నేను తీసుకోలేదు. కల్హార పాత్ర చిత్రీకరణని చాలా మంది స్వాగతిస్తారు అనుటలో ఎట్టి సందేహం లేదు. కల్హార  వికసిత విరాజ కుసుమం.  బుద్భుదమైన భావ జాలంలోనుండి జనియించిన సహస్ర భావాలతో అరవిరిసిన పుష్పం..


తనలో కలిగే భావాలని,ఆలోచనలు స్వేచ్చగా వెల్లడించు కునేటప్పుడైనా నిజాయితీ లోపిస్తే ఈ మనుషులకి మనసు అనే వ్యర్ధ పదార్ధం ఎందుకు? అని నాకు అనిపించినది అంటే అంతలా కల్హార పాత్ర చుట్టూ నెలల తరబడి నా ఆలోచనలు చుట్టుకుని ఉన్నాయి.


పెళ్ళికి ముందు పెట్టుకునే డేటింగ్ గురించి , ఓపెన్ మేరేజ్ సిస్టం గురించి,వైఫ్ స్వాపింగ్ గురించి మనం చీత్క రించు కుంటున్నాం కానీ మన భారతీయ వివాహ వ్యవస్థలో సంప్రదాయ ముసుగులో ఎన్నో మనవి కాని విచ్చలవిడి తనాలు రాజ్యం యేలుతున్నాయి సంప్రదాయవాదులు పాశ్చాత్య నాగరికత తో మన వాళ్ళు చెడిపోతున్నారు అంటున్నారు .కానీ మన వారిలోనూ ఉండే బహు భార్యా తత్వాలు,అక్రమ సంబంధాలు మాటేమిటి!? కొన్ని భావజాలాల మధ్య స్త్రీ స్వేచ్చని అణగ ద్రొక్కిన వివాహ వ్యవస్థలో కల్హార లాటి వాళ్ళు తమ మనసుని తమలో పెళ్లి తర్వాత కల్గిన భావ ప్రకంపనలని వెల్లడి చేసే నిజాయితీ తనం అందువల్ల కలిగే పరిణామాలు మంచి-చెడులు  వాటి మధ్య వివాహ బందానికి ఇస్తున్న ప్రాధాన్యత అందరికి నచ్చి ఉండవచ్చును.


నాకు మాత్రం కౌశిక్ ప్రేమకి దూరం అవుతున్న కల్హార మనసులో వేదన కళ్ళముందు కదలాడుతుంది. ఆమె పాత్రపై సానుభూతి కల్గుతుంది. 


“ప్రేమయన నొక పంచభూతముల సమాహారమ్ము! అందు కలయికొక్కటేను, ప్రేమికుల ముందున్న దారి!!” అని సాఖీ గీతం. ఇదేమిటి వీరు ఇలా విడిపోయారు అన్న బాధ కల్గింది.కన్నీళ్లు వచ్చాయి.


మనసంటే అచ్చమైన నిజాయితీ. ఆ మనసుకి లభించే కూసింత ఆలంబన, లభించిన ప్రేమ,జీవన పర్యంతం కాపాడే స్నేహ హస్తం దొరికే చోట మనసు స్వేచ్చగా నిర్భయంగా మసలగల్గుతుంది.


కల్హార మనసుకి తనకి కావలసినది దొరికే చోటు కౌశిక్ హృదయం అని తెలుసు.ఇద్దరు వివాహితుల మధ్య అది సాధ్యం కాదు కనుకనే విడిపోయి ఆ ప్రేమని తలచుకుంటూ బ్రతక గలం అని .దూరం అవుతారు. మనసు ఏకాంతంలో తనని తానూ తరచి చూసుకుంటుంది. ప్రపంచం నుండి విడివడి ఆ ఒంటరి తనం లోనే, తనలోనే బ్రతుకుతూ కాసిన్ని మధుర జ్ఞాపకాలుతో సహజీవనం చేస్తుంది. అదే “తన్హాయి”


ఈ నవల లోని కథ పాతదే కావచ్చు. ఎందుకంటే వివాహం తరవాత ప్రేమ కూడా చాలా పాతదే! ఒక “సిల్సిలా” చిత్రం నా కనుల ముందు అలా కదలాడింది. ఆఖరిగా ఒకటి అనిపించింది. కల్హార-కౌశిక్ విడిపోయారు కాబట్టి ఇది ఒక “సిల్సిలా” చిత్రం లా ఉంది. లేకపోతే మేఘసందేశం అయి ఉండేది అని.


ఒక వివాహిత స్త్రీ మనసులోని భావ ప్రకంపనలని, అనుభూతులని అక్షరీకరించి “కల్హార” ని పరిచయం చేసినందుకు. కల్పన రెంటాల గారిని  అభినందించక తప్పదు.


అలాగే నేను గమనించిన ఒక చిన్న అంశం. కలువ పూలతో లక్ష్మి దేవిని పూజించడం కాదు.కమలాలు అని చెప్పాలి కదా! కలువ కి కమలానికి తేడా ఉంది. ఆ చిన్న విషయంని గమనించలేదేమో అనుకున్నాను. కొన్ని చోట్ల ఇంగ్లీష్ లో ఉన్న సంభాషణ లన్నిటిని తెలుగులో ఉంచితే బాగుండును కదా అనిపించింది కూడా.

ప్రతి పెళ్లి కాని అమ్మాయి, పెళ్లి అయిన స్త్రీ కూడా చదవాల్సిన నవల ఇది. “ఓ అపురూప ప్రేమ కావ్యం ” గా ఉదహరించుకోవచ్చు కూడా. *


                                                                                                – వనజ


(ఈ స్పందన చాలా పాతది బ్లాగ్ లో భద్రపరుచుకునే క్రమంలో పోస్ట్ చేసింది ... ఇంతకు క్రితం "విహంగ " లో ప్రచురితమైన  స్పందన ఇది . )



14, ఏప్రిల్ 2017, శుక్రవారం

త్వరపడి

 ( తెలుగు వన్ వారి ఉగాది 2017 కథల పోటీలో కన్సలేషన్ బహుమతి పొందిన కథ)
త్వరపడి   ఈ లింక్ లో చదవగలరు. 

"మమ్మీ సెకండ్ షో  సినిమాకి వెళతున్నాను " అంటూ క్రిందికి వచ్చింది రజిత.
"ఇప్పుడా అదీ నువ్వొక్కదానివే వెళతావా? వద్దులేమ్మా" అంది లక్ష్మి .
'ఒక్కదాన్నే అయితే మాత్రం ఏమైంది మమ్మీ! నాకిప్పుడు సినిమా చూడాలనిపిస్తుంది వెళతానంతే!" పంతంగా అంది.  "ఇప్పుడు వద్దని చెపుతున్నాను కదా !" అంతే పంతంతో  కార్ కీస్ తీసుకుని చేతిలో బిగించి పట్టుకుంది .
"మీ ఆవిడ పేరుకి డాక్టరే కానీ అన్నీ పాతకాలం అమ్మమ్మ భయాలు. ఒక్కదాన్నే సెకండ్
 షో కి వెళ్ళకూడదా ! డాడీ? " అన్న ప్రశ్న నాకు
"వెళ్ళకూడదు, నువ్వు ఆడపిల్లవని మర్చిపోతున్నావ్! " హెచ్చరిస్తూన్నట్లు చెప్పింది లక్ష్మి
"తరతరాలగా స్త్రీలు మగ్గిపోయింది యాతనలు పడింది అణగద్రొక్కబడింది చాల్లేదా ? ఇప్పుడిప్పుడే కదా మగవాళ్ళతో సమానంగా చదువులు చదువుతుంది, ఉద్యోగాలు చేస్తున్నది . అమ్మాయిలని కూడా వాళ్ళ లాగానే  ఎంజాయ్ చేయనివ్వండి మమ్మీ ! ఇలా ప్రతిదానికి ఆంక్షలు పెడితే ఎలా ? " విసుక్కుంది రజిత.
 "చిన్ని నిక్కర్ వేసుకుని పైన స్లీవ్ లెస్ టీ షర్ట్ వేసుకుని తిరుగుతుంటే, మగవాళ్ళ చూపులు తాకుతుంటే గర్వంగా ఎంజాయ్ చేసే  ఇప్పటి తరం మీది.   ఒంటి నిండా కిలోల కొద్దీ బట్టలు చుట్టుకుని కూడా మగవాడి చూపులు శరీరమంతా గుచ్చుకుంటుంటే ఇబ్బందిగా, అవమానంగా భావించిన మా తరానికి ఖచ్చితంగా తేడా ఉంది . ఆలోచనల్లో వచ్చినంత మార్పు మన జీవనవిధానంలో రాలేదుఅమ్మాయిల ఆలోచనా విధానం  మారినంత వేగవంతంగా అబ్బాయిల ఆలోచనల్లో మార్పు రాలేదుసమానత్వం సాధించామని  కొన్ని సందర్భాలలో మాత్రమే అనుకోవడానికి బావుంటుంది.జాగ్రత్తగా ఉండాలమ్మా !"
"నాకసలు బుద్ధి  లేదమ్మా! నీ పర్మిషన్ అడగడం, నువ్వు కాదనడం ఎప్పుడూ ఉండేవే ! నీ హితబోధ వినే ఓపిక నాకిప్పుడు లేదు" అనుకుంటూ గదిలోకి  వెళ్ళి పెద్ద శబ్దంతో  తలుపులు మూసుకుంది.
 నా భార్య హితబోధ నా కూతురి చెవి ఎక్కదుఎక్కనీయకుండా ...  ఎక్కువ సౌండ్ పెట్టి "ముసుగు వేయొద్దు మనసు పైన, వలలు వేయొద్దు వయసు పైన" పాటని  కక్ష కట్టి కావాలని పెద్ద సౌండ్ తో మాకు వినిపిస్తూ ఎంజాయ్ చేస్తూ ఉంది .
 "లక్ష్మీ !ఎన్నిసార్లు చెపుతావ్? పిల్లలకి  విసుగు వచ్చేదాకా చెపితే వాళ్ళింకా మొండివాళ్ళగా తయారవుతారు వదిలేయకూడదు" అన్నాను.
 "మీకు హాస్పిటల్, సర్జరీ లు తప్ప ఇంకేమి తెలియదు . ఒకసారి మా గైనిక్ విభాగం వైపుకి వచ్చి చూడండి  . రోజూ అబార్షన్ కోసం ఇద్దరు ముగ్గురు అమ్మాయిలైనా వస్తారు . ప్రక్కన భర్తనే వాడు ఉండడు. పోనీ  తల్లి కూడా ఉండదు .. ఏ ఫ్రెండో ఉంటారు . ఇవాళొక  అమ్మాయి వచ్చింది నాలుగు నెలలు దాటాయి కూడా అబార్షన్ రిస్క్ అవుతుంది అన్నా వినదు . నేను  అబార్షన్ చేయడం కుదరదని గట్టిగా చెప్పేసాను. వాళ్ళు వెళుతూ  వెళుతూ నన్ను శత్రువుని చూసినట్టు చూసి వెళ్ళారు. "వయాగ్రా దొరికినంత ఈజీగా అబార్షన్ చేయించుకోవడం కుదరదు.అంటే విన్నావా ? థ్రిల్లింగ్ గా ఉంది అంటూ ట్రై చేసావ్ ! ఇప్పుడు ఏడువ్ ... అని  ఆ ఫ్రెండ్ తిడుతూ తీసుకు వెళుతుంది "   ఇప్పటి పిల్లలకి సంప్రదాయం చట్టుబండలు ఏమీ లేవు . నాకు చాదస్తమని అనుకున్నా పర్వాలేదు మన అమ్మాయిని కూడా అలాంటి పరిస్థితుల్లో చూడాల్సి వస్తుందేమోనని భయంగా ఉందండి " అన్న లక్ష్మి మాటలని  "నువ్వు ఎక్కువాలోచిస్తున్నావ్ " అంటూ కొట్టి పడేసాను.
 మూడు రోజుల పాటు జరిగే మెడికల్ కాన్ఫరెన్స్ కి విశాఖపట్నం వచ్చాను. ఉదయం నుండి సాయంత్రం వరకు రెండు సెషన్స్ లోనూ  కాన్ఫరెన్స్లో పాల్గొని సాయంత్రానికి బీచ్ కి చేరుకోవడంమిత్రులతో సందడి చేయడం ఉల్లాసంగా ఉంది. ముఖ్యంగా అరవింద్ తో కాకినాడ రంగరాయలో చదువుకునేటప్పుడు  నాకతను జూనియర్.   ఇప్పుడు  హైదరాబాద్లో సొంత హాస్పిటలు నడుపుతున్నాడు.
ఆ రెండు రోజుల నుండి భీమ్లీ బీచ్ వెంట, రామకృష్ణ బీచ్ దగ్గర అమ్మాయిలని అబ్బాయిలని చూస్తుంటే మతి పోతుంది. ఎక్కడ చూసినా జంటలు జంటలు. ఏకాంతాన్ని వెతుక్కుంటూ, దూరంగా వెళుతూ ప్రమాదాల అంచున పయనిస్తున్నారనిపించింది .
"ఇప్పుడున్న అమ్మాయిల స్పీడ్ చూస్తుంటే  అబ్బాయిలకేమీ తీసిపోనట్లుగానే ఉన్నారు." అన్నాను  అరవింద్ తో .
"ప్రపంచదేశాలన్నింటి నుండి టెక్నాలజీని దిగుమతి చేసుకున్నట్లే వారి సంస్కృతిని సంప్రదాయాలని ఆహార విహారాలని దిగుమతి చేసుకుంటున్నాం. కొన్ని మాత్రమే కావాలి, కొన్నింటిలో మనం మనలాగే ఉండాలని కోరుకోవడం కూడా స్వార్ధమే అవుతుంది." అన్నాడతను.
"మంచికి చెడుకి ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని పిల్లలు గుర్తించగల్గేలా చేయడంలో మనం విఫలమవుతున్నాం. వాళ్ళతో గడిపే సమయం చాలా తక్కువ, వాళ్ళకి లభించే స్వేచ్చ ఎక్కువ. పల్లె-పట్టణం  అనే తేడానే లేదు ప్రతి ఒక్కరి జీవితం దృశ్య మాధ్యమం చుట్టూనే తిరుగుతుంది. టీవి అయితేనేమిటి ఇంటర్ నెట్ అయితే ఏమిటీ అన్నట్టుగా ఉందిమా రజితని   చూస్తేనూ భయంగా ఉంటుంది. నా మిసెస్ లక్ష్మి కూడా చాలా ఆవేదనగా ఉందీ విషయంలో అన్నాన్నేను
"మన ఫెయిల్యూర్స్ ఏమిటో మనకి తెలుసు, అయినా పిల్లల ముందు ఒప్పుకోము. పిల్లల్లో మొరాలిటీ తగ్గిపోతుంది ఎదుటివారిని మోసం చేయడం, తాము మోసగింపబడటాన్ని తేలికగా తీసుకుంటున్నారు. తల్లిదండ్రులని మోసం చేయడమే కాదు తమని తాము మోసం చేసుకుంటున్నారు". బాధగా చెప్పాడు అరవింద్. నేను మౌనంగా తలూపాను.
నా కొడుకు కూడా అంతే ! మేము చెప్పే ఏ మాటని లక్ష్య పెట్టడు. బిట్స్ లో చదువుతున్నాడు . మీకు కావాల్సిన రిజల్ట్స్  మీకిస్తున్నాంగా, మా ప్రతి విషయంలో జోక్యం చేసుకోకండి అంటాడు. ఫ్రెండ్స్,పార్టీలు అన్నీ మామూలే ! అరవింద్ బాధగా చెప్పాడు. ఎదురుగా అనేకమంది యువతని జంటలు జంటలుగా చూస్తూ  వాళ్ళ చేష్టలని గమనిస్తూ ఉంటే  మా పిల్లలు కూడా ఇలాగేనేమోనన్న ఆలోచనల మధ్య   సముద్ర తీరంలో సాయంసమయాల్లో ఉండే సుందర దృశ్యాలని ఆస్వాదించలేకపోయాం. ట్రైన్ అందుకోవాల్సిన  సమయం దగ్గర పడుతుంది. ఆరోజు రాత్రికి అక్కడే ఉండి మర్నాడు ఉదయమే ప్లైట్ కి వెళతానన్న అరవింద్  ఎక్కువసేపు నీతో గడిపినట్లు ఉంటుందని అతను కూడా  ట్రైన్ లో వస్తానని నాతో పాటు  బయలుదేరాడు. విజయవాడలో  ట్రైన్  మారొచ్చు , వచ్చేసేయి అన్నాను సంతోషంగా.
హోటల్ రూమ్  ఖాళీ చేసేసి  విశాఖపట్నం - చెన్నైసూపర్ ఫాస్ట్  ఎక్స్ ప్రెస్ ఎక్కేసాము.నాకు రిజర్వేషన్ ఉంది.   సోమవారమవడం మూలంగా ఎక్కువ రద్దీ లేకపోవడం మూలంగానేమో అరవింద్ కి కూడా తేలికగానే బెర్త్  దొరికింది. ట్రైన్ బయలుదేరుటకు సిద్దంగా ఉంది ఎనౌన్స్మెంట్ వినబడుతూ ఉండగా ఒకమ్మాయి వచ్చి ఎదురు సీట్ లో కూర్చుంది. తనకన్నా పెద్దగా ఉన్నతను వచ్చి బెర్త్ చెక్ చేసి లగేజ్ సర్దుతూ ఎదురుగా కూర్చున్న నన్ను పలకరించి  మీరెక్కడి వరకండీ ? అని అడిగాడు. నెల్లూరు వరకు అన్నాను. ఓహ్..మీరు  కూడా నెల్లూరేనాతను నా సిస్టర్, ఒంటరిగా వెళుతుంది కదా ! అందులోనూ రాత్రి ప్రయాణం. పెద్దవారు మీరున్నారు తోడుగా ఉంటారు, ఇక భయమేమీ లేదు అంటూ భరోసా ఇచ్చుకుంటూ ట్రైన్  దిగేసి కదిలే వరకూ  చెల్లెలికి  జాగ్రత్తలు  చెపుతూనే ఉన్నాడు
 ట్రైన్ ప్లాట్ఫామ్ ని వదిలేశాక    " అన్నయ్యండీ ! ఉన్నంత సేపు నస పెట్టి  చంపేస్తాడు . ఇంత పెద్ద ట్రైన్ లో  నేను ఒక్కదానినంటూ భయం కల్గిస్తాడుఅంటూ విసుక్కుంది. నాకు నవ్వు వచ్చింది. అరవింద్ నేను మాటల్లో పడ్డాం.
కాసేపటి తర్వాత  దువ్వాడ స్టేషన్ లో ఆగినప్పుడు ఆ పిల్ల ప్రక్కన మరొక అబ్బాయి వచ్చి కూర్చున్నాడు. "ఎలాగైతేనేం, రిజర్వేషన్ సంపాదించావు. ఎక్కడ మిస్ అవుతావో అనుకున్నాను." అంటూ  ప్రక్కకి జరిగి  అతనికి చోటిచ్చింది. క్షణాల్లో అతని కుడి చేతిలో ఆమె ఎడమచేయి కలసి మాట్లాడుకున్నాయి . తర్వాత భుజాలపై చేతులేసుకున్నారు కొద్దిసేపటికి  ఆ చేతులు నడుమును చుట్టేసుకున్నాయి. చిన్నగా దగ్గి మా ఉనికి తెలియజేయజేసాను. వాళ్ళిద్దరూ దూరంగా జరిగారు . అరవింద్ కూడా ఆ అమ్మాయిని గమనిస్తూనే ఉన్నాడు. ఎక్కడో ఈ పిల్లని చూసినట్టు ఉంది. గుర్తుకురావడం లేదు అన్నాడు. అనకాపల్లిలో ఒక స్త్రీ ఎక్కింది ఆమె వయసు అరవైకి పైనే ఉంది. ఇంట్లో అసలు రెస్ట్  లేదండీ. మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే నేను కాసేపు  పడుకుంటాను అంగీకారం కోసం ఎదురుచూస్తూ నిలబడింది. ఏ సి ఫస్ట్ క్లాస్ నాలుగు బెర్త్ ల కాబిన్ వచ్చింది. కేటాయించిన ప్రకారం కాకుండా   మేమిద్దరం పై బెర్త్  ల పైకి  చేరుకొని విశ్రమించాం.
పనిగట్టుకుని చూడాలని కాకపోయినా అప్పుడప్పుడూ నెల్లూరమ్మాయిపై నా దృష్టి పడుతూనే ఉంది. క్రింద బెర్త్ లో పడుకున్నావిడ కాసేపటిలోనే వారిని బాగా గమనించింది . ఈ కాలం పిల్లలకి హద్దు అదుపు లేదు. ఆడపిల్లలు చదువుకుని వృద్దిలోకి వస్తారు కదా అని చదువులకి పంపిస్తుంటే వీళ్ళు వేసే వెధవ వేషాలు ఇవీ ! ఇలాంటి పిల్లలు నాకుంటే పీక పిసికి చంపెసేద్దునూ! అసహ్యంగా పైకి అనేసింది. "ఇదిగో అమ్మాయ్.. ఈ కాబిన్ లో నలుగురికే కదా ప్రవేశం. అతనెందుకు ఇందులో ఉన్నాడు  అతన్ని పంపించేయి. అని గట్టిగా కోప్పడింది. ఆ పిల్లతో  నేను చెప్పలేని విషయాన్ని ఆమె అవలీలగా చెప్పేసింది. వాళ్ళిద్దరూ లేచి ఎంట్రన్స్ వైపు  వెళ్ళారు.
"ఈ అమ్మాయిలున్నారు చూడండీ, కన్నవాళ్ళని ఇట్టే మోసం చేసేస్తారు. స్వేచ్చనిచ్చి కాలేజీలకి పంపిస్తే  బాయ్ ఫ్రెండ్ ని వెంటేసుకుని షికార్లు కొట్టడం చూడలేక చస్తున్నాం. వీళ్ళకి నైతిక విలువలేవీలేవు. డ్రెస్ మార్చినట్టు బాయ్ ఫ్రెండ్ ని మార్చేస్తున్నారు. చెడిపోవడానికి మగవాళ్ళతో పోటీ పడుతున్నారు. ముల్లెళ్ళి  అరటాకుపై పడ్డా అరటాకు వచ్చి ముల్లుపైబడ్డా అరటాకుకే నష్టమని తెలిసినా వెరుపనేది లేదు. మద్రాస్లో కూడా ఇంతే ! తల్లిదండ్రులు మా పిల్లలు బాగా చదువుకుంటున్నారని డబ్బులు పంపించేస్తారు. తీరా చూస్తే వీళ్ళ బాగోతలివి"నిర్మొహమాటంగా మాట్లాడేస్తుందామె.
"సమాజపరంగా వచ్చే అనర్ధాలు కొన్నైతే వీళ్ళు కోరి కొని తెచ్చుకుంటున్నవి మరి కొన్నిఅమ్మాయిల ఆలోచనలు, స్వేచ్చా పిపాస  ఈ సూపర్ ఫాస్ట్ ట్రైన్ వెళ్ళినంత స్పీడ్ గా ఉన్నాయి. సమాజం ప్యాసింజర్ ట్రైన్ నడచినట్టు నత్తనడక నడుస్తుంది. రెండిటికి పొంతన కుదరడం లేదండి " అన్నాను నేను.
"నేనేమీ స్త్రీ అభివృద్ధి నిరోధకురాలినికాదండీ! పాస్ట్ పాసింజర్ లా వెళ్ళాలనుకుంటున్న దానినిఈ సమానత్వాలు చదువులు, ఉద్యోగాలు ఎన్ని చెప్పినా ఆడపిల్లలు అరటాకు లాంటి వారేనండీ ! వారి  జీవితం అందులో వడ్డించిన షడ్రశోపేత  భోజనం కావాలి. కానీ వీళ్ళు కుక్కలు చింపిన విస్తరిలా చేసేసుకుంటున్నారు. మన చుట్టుప్రక్కల జరుగుతున్నవి గమనిస్తుంటే బాధగా ఉంటుందండి. ఊరుకోలేక కలగజేసుకుని చెపుతూనే ఉంటాను. మా పిల్లలైతే నీతో మాకు సమస్యలొస్తున్నాయ్  అని  నన్ను తమతో  బయటకి తీసుకెళ్లడం మానేశారు. మనకెందుకవన్నీ ? సమాజం ఏమైపోయినా మనం పట్టించుకోకూడదు. కలుగజేసుకుని సుద్దులు చెప్పకూడదు, అవన్నీ వాళ్లకి నచ్చవ్ అని నా నోరు కట్టేస్తుంటారు" బాధపడుతూ చెప్పింది ఆమె.

అరవింద్ వైపు చూసాను  నిద్రలోకి జారుకున్నాడో ఇవన్నీ చూడకూదదనుకుని నిద్ర నటిస్తున్నాడో అర్ధం కాలేదురాజమండ్రి దాటింది, ఆ అమ్మాయి  బెర్త్ ఖాళీగానే ఉందిట్రైన్ లో  కాంతి తగ్గుతూ ఉంది. అందరూ నిద్రలోకి జారుకుంటున్నారు. నేను టాయ్లెట్ వైపు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. అటువైపు వెళ్ళబోయి అక్కడ కనబడే దృశ్యాన్ని జీర్ణించుకోలేకపోయాను. బహిరంగంగా చేయకూడనివి రహస్యంగా కూడా చేయకూడదన్నట్టు కంకణం కట్టుకున్నట్టున్నారు ఏకాంతంలో జరగాల్సిన వాటిని నిస్సిగ్గుగా ఎంజాయ్ చేస్తున్న వాళ్ళిద్దరిని చూస్తుంటే  భయమేసింది. చటుక్కున వెనక్కి తిరిగి బెర్త్ మీదకి చేరుకున్నాను. నా భార్య లక్ష్మి అనే మాటలు, క్రింద బెర్త్ లో నిద్రపోతున్న పెద్దావిడ అన్నమాటల్లో నిజం లేకపోలేదన్నది తెలుస్తూనే ఉంది. చదువులు, ఉన్నత ఉద్యోగాలున్న యువతకన్నా సంస్కారం, నైతిక విలువలున్న యువత కావాలి. తెర  మీద చూసిన దృశ్యాల కన్నా వాస్తవ ప్రపంచంలో కనబడుతున్న దృశ్యాలే కలవరపెడుతున్నాయి. పార్క్, బీచ్,దియేటర్,బస్,ట్రైన్,ఆఖరికి గుడి  ఇలా అన్నిచోట్లా స్వేచ్చగా విహరిస్తున్నయువతే ! ఈ తప్పు ఎవరిది ? సినిమాల దా? పోర్న్ సైట్ లదా? సెల్ ఫోన్ వచ్చాక పల్లెటూర్లలో పిల్లలు కూడా ప్రేమ ఊబిలో చిక్కుకుని మోసపోయే తీరుని చూస్తూనే ఉన్నాం. చిన్న చిన్న పట్టణాలలో పెరిగిన పిల్లలే ఇలా ఉంటే  ఇక మహానగరాలలో పుట్టి పెరిగిన వారు ఎలా ఉంటారో! రజిత కూడా ఇలాగే అడ్వాన్స్ అవుతుందేమో ! ఊహకే  భయమేస్తుంది.
విజయవాడలో అరవింద్ దిగినప్పుడు నేను ట్రైన్ దిగి అతనికి వీడ్కోలు చెప్పి టీ  త్రాగుతూ నిలబడ్డాను. నెల్లూరమ్మాయి తన బాయ్  ఫ్రెండ్ తో  ప్లాట్ఫామ్ పై  చక్కర్లు కొడుతూ కనిపించింది.అయిష్టంగా ముఖం తిప్పేసుకున్నాను ట్రైన్ ఎక్కేసి అలారం నాలుగున్నరకి సెట్ చేసి పడుకున్నాను. అలారం మ్రోతకి  మెలుకువ వచ్చింది. కాసేపు కళ్ళు మూసుకునే ఉన్నాను . రాత్రి జరిగిన విషయాలు కళ్ళ ముందు మెదిలాయి. చటుక్కున కళ్ళు తెరిసి చూసాను. ఆ పిల్ల ఒక్కటే కూర్చుని ఉంది. బాయ్ ఫ్రెండ్ ఒంగోల్ లో దిగిపోయి ఉంటాడేమో
 రైలు పెన్నా బ్రిడ్జ్ మీదుగా వెళుతున్న శబ్దం. ఆలస్యమేమి లేకుండానే సమయానికే స్టేషన్ ని చేరుకుంది. లగేజ్  తీసుకుని క్రిందికి దిగాను . ఆ అమ్మాయి నా కన్నా ముందే రైలు  దిగి ముందుకు నడుస్తుంది . "అమ్మా! సరితా ఇదిగో ఇక్కడ  అంటూ నా వయసున్నతను ఆ అమ్మాయి  వెనుక నుండి పిలుస్తూ దగ్గరకి చేరుకున్నాడు. ఆ అమ్మాయి  డాడీ ... అంటూ తండ్రిని హగ్ చేసుకుని .. ఐ మిస్ యూ అలాట్ డాడీ, ఐ లవ్ యూ! అంటూ గారాలు పోతుంది. నేను ఆశ్చర్యపోయాను. ఎంత నటిస్తుందీ అమ్మాయి . ఆ అమ్మాయి అంతకు ముందు ఎలా ప్రవర్తించిందో ఆ తండ్రి తెలియదు . ఒకవేళ నాబోటి వాడు చెప్పినా ఆ తండ్రి నమ్మడు కాక నమ్మడు అలా నంగనాచిలా ప్రవర్తిస్తూ ఉందామ్మాయి. నా టికెట్ చెకింగ్ అయింది. ఆ అమ్మాయి టికెట్ చెకింగ్ ఆలస్యమయింది. నేను ఆ తండ్రి  వంక చూస్తున్నాను. ఎక్కడో చూసినట్టు ఉంది . ఆగి గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. తండ్రీ కూతురు నన్ను దాటుకుని ముందుకు వెళుతూ అతను నన్ను చూసి దగ్గరకి వచ్చి " నువ్వు మాధవ్ వి కదూ ! నన్ను గుర్తు పట్టలేదా ? ఈశ్వర్ ని అంటూ వచ్చి  సంతోషంగా నా చేయి పట్టుకున్నాడు
"గుర్తున్నావ్, ఎంత మారిపోయావ్ ఈశ్వర్, నిన్నసలు పోల్చుకోలేకపోయాను, ఇక్కడే ఉంటున్నావా ?" అడిగాను .  'అవును, ఏవేవో  బిజినెస్ లు చేస్తూ అక్కడా ఇక్కడా తిరిగి మళ్ళీ ఇక్కడికే వచ్చిపడ్డాను . ఇదిగో నా కూతురు  సరిత . నాలా చదువులో మొద్దు కాదు. బిట్స్ లో  చదువుతుంది. ప్రాక్టీస్ స్కూలు వైజాగ్ స్టీల్ ప్లాంట్ లో ఇచ్చారు  పూర్తీ చేసుకుని తిరిగి వస్తుంది" పరిచయం చేస్తున్నతని కళ్ళల్లో గర్వం తొణికిసలాడింది. తల ఊపి  ఊరుకున్నాను.
"ఎక్కడ ఉంటున్నారు, హాస్పిటల్ ఎక్కడ ? అడిగాడు ఈశ్వర్ . విజిటింగ్ కార్డ్ తీసి ఇచ్చాను. ఆ అమ్మాయికి తండ్రితో నేను మాట్లాడటం అస్సలు ఇష్టం లేదని తెలుస్తూనే ఉంది . ట్రైన్ లో నేను చూసిందల్లా తండ్రికి చెపుతాననే భయం కావచ్చుఅక్కడి నుండి ఎంత తొందరగా బయటపడదామా అని చూస్తుంది . నేను బయటకి వచ్చి కార్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నా !
"ఇప్పుడు నువ్వు మాట్లాడినాయన నీ ఫ్రెండా నాన్నా" అడుగుతుంది ఆ పిల్ల
"అవునమ్మా! తిరుపతిలో పదేళ్ళపాటు కలసి చదువుకున్నాం."
"అవునా! కల్చర్లెస్ బ్రూట్. ట్రైన్ లో ఎంత మిస్ బిహేవ్ చేసాడో, ఆ అంకుల్స్ ని అస్సలు నమ్మకూడదు. ఆడపిల్లలు ఒంటరిగా కనబడితే చాలు " ఇంకా ఏవేవో చెపుతుంది. వింటున్న నేను మ్రాన్పడిపోయాను. ఆటో ఎక్కుతూ  ఈశ్వర్  అసహ్యంగా నా వైపు చూసిన చూపు జీవితంలో మర్చిపోలేను. నేను మాట్లాడాలనుకున్నా అతని ఫోన్ నంబర్ తీసుకోలేదు. ఆ పిల్ల నాపై వేసిన అంత పెద్ద అపవాదుని పోగొట్టుకోవడం ఎలా ! అవమానంగా ఫీల్ అయ్యాను. ఆ మధ్యాహ్నమే అరవింద్ కి కాల్ చేసి ఆ పిల్ల అలా అందని చెప్పాను. గట్టిగా నవ్వేసాడు .
 "ఆ పిల్లని ఎక్కడ చూసానోనన్నది గుర్తొచ్చింది. నా కొడుకుతో పాటు పిక్స్ లో చూసాను. వాడి క్లాస్మేట్ అనుకుంటాను అని చెప్పాడు."
 ఖాళీ దొరికినప్పుడల్లా ఈశ్వర్ గురించి వాకబు చేస్తూనే ఉన్నాను. ఫోన్ నంబర్ దొరికినా మాట్లాడాలని ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాను. ఈ విషయాన్ని నా భార్య లక్ష్మితో చెప్పాలనుకుని పెదాలపై వచ్చిన మాటని నొక్కేసాను. "రోజూ నేను చెపుతున్న విషయాలు అవేగా ! మీరసలు వినిపించుకోరు, ఇప్పుడర్ధమైందా? " అని క్లాస్ తీసుకోవడంతో పాటు ఆడపిల్ల తల్లిగా మరింత భయపడుతుందని మనసులోనే దాచుకున్నాను.
ఓ నెలరోజుల తర్వాత  ఈశ్వర్ నుండి ఫోన్. నాకతనితో మాట్లాడటం ఇబ్బందిగానే తోచిందిడా అరవింద్ అనే ఆయన నాకు ఫోన్ చేసి ఆ రోజు ట్రైన్ లో మా అమ్మాయితో  కలసి ప్రయాణించినప్పుడు మీరిద్దరూ  ఎలాంటి మిస్ బిహేవ్ చేయలేదని చెప్పాడు. నా కూతురెందుకు  అలా చెప్పిందా అని ఆలోచించాను.నిశితంగా గమనిస్తున్నా ఎవరెవరితోనో  ఫోన్ లో మార్చి మార్చి మాట్లాడుతూ ఉంటుంది. నా దగ్గర నటిస్తుందని అర్ధమయింది. నా కూతురు మాటలు నమ్మి నిన్ను తప్పుగా అనుకున్నాను, నన్ను క్షమించాలి "అన్నాడు.   అరవింద్ ఈశ్వర్ నంబర్ ఎలా  సేకరించాడో? తన కొడుకు సూర్య  హెల్ప్ తీసుకుని  ట్రై చేసి ఉంటాడని అనిపించింది. మొత్తానికి నన్ను రక్షించాడు. లేకపోతే ఈశ్వర్ దృష్టిలో నేనెంత  చెడ్డవాడిగా మిగిలిపోయే వాడినో కదా! అనుకున్నాను.
మరి కొన్నాళ్ళ తర్వాత  ఈశ్వర్  స్వయంగా కలవడానికి వచ్చాడు. ఆతను చాలా దిగులుగా కనిపించాడు.   ఎందుకలా ఉన్నావ్ ? ఏమైనా సమస్యలా అడిగాను .
 "అన్నింటి కన్నా పెద్ద సమస్య పిల్లలే ! నా కూతురు నా దగ్గర ప్రేమ కురిపిస్తూ గారాం  పోతుంటే ఇంకా చిన్న పిల్లే అనుకున్నాను. అడిగినవన్నీ కొనిస్తూ  నా స్తోమతకి మించి  ఖర్చు చేసైనా ఏమీ తక్కువకాకుండా చూస్తున్నానుఅబ్బాయి కన్నా అమ్మాయే ముఖ్యమనుకున్నట్టు పెంచుకుంటూవచ్చాను.తను  ఇంత స్వేచ్చగా విహరిస్తుందనితల్లిదండ్రులని కూడా మోసం చేస్తుందని అనుకోలేదు. ఇన్నాళ్ళు తను క్లోజ్ గా  తిరిగినతనని పెళ్ళి చేసుకోనంటుందని ఈ ఫోటోలు బయటపెడతానని బెదిరిస్తూ  ఎవరో అబ్బాయి నాకు కొరియర్లో ఈ ఫోటోలు పంపాడు. అవి తీసుకుని  కాలేజ్ కి వెళ్ళి నా కూతురికి చూపించాను. ఏమిటమ్మా  ఇవి అని అడిగితే  "ఆడమగ కలసి చదువుకుంటున్నాం. జస్ట్ ఫ్రెండ్లీగా ఉన్నంత మాత్రానే పెళ్లి చేసుకుంటానని అతననుకుంటే  తప్పు   నాదెలా అవుతుందని నాన్నా!  అంటుంది అంత  క్లోజ్  గా అతుక్కుని ఫోటోలు  దిగడాన్ని   ఫ్రెండ్షిప్  అంటారాతల్లీ అని అడిగాను. "కోడ్ ఆఫ్ కండక్ట్" పెడుతున్నారా? అంది. అంటే ఏమిటో  నాకేమీ అర్ధం కావడంలేదు. నువ్వేదైనా సలహా చెపుతావని వచ్చాను  అంటూ నా చేతిలో ఒక కవర్ పెట్టాడు.
 నాక్కూడా ఏం మాట్లాడాలో  తోచలేదు "కోడ్ ఆఫ్ కండక్ట్ " అన్నమాట గురించి   ఆలోచిస్తూనే కవర్  ఓపెన్ చేసానుఈశ్వర్ కూతురు ఒక అబ్బాయితో చాలా క్లోజ్ గా ఉన్న చిత్రాలు. ఆ చిత్రాలలో ఉన్న అబ్బాయి ఆ రోజు ట్రైన్ లో కలిసి ప్రయాణం చేసిన అబ్బాయి ఒకటి కూడా కాదు. అదేంటి ? ఈ అబ్బాయి వేరే అబ్బాయా ? అని అనబోయి క్షణాల్లో తమాయించుకున్నాను. మీరు ట్రైన్ లో చూసిన అబ్బాయి ఈ అబ్బాయే  కదూ  ? అడిగాడు. కాదని అంటే గుండె పట్టుకుని  నా కళ్ళ ముందే కుప్ప కూలి పోయేటట్టున్నాడనుకుని  అవునని  తలూపాను. ఆ రాత్రంతా ..ట్రైన్ లో మాతో పాటు ప్రయాణం చేసిన పెద్దామె మాటలు గుర్తుకొస్తూనే ఉన్నాయి. అతి కొద్దీ మంది  అమ్మాయిలు అతి స్వేచ్ఛతో ప్రవర్తించడం వల్ల  పద్దతిగా ఉండే మిగతా అమ్మాయిలకి కూడా ఇబ్బంది వస్తుంది. అందరు ఆడపిల్లలు అలాగే ఉంటున్నారని జమ కట్టే వాళ్ళు ఉన్నారు. ఎవరు త్వరపడి, ఎవరు పొరబడి జీవితాలని నాశనం చేసుకుంటున్నారో తెలుసుకోవడం కూడా కష్టంగానే ఉంది. ప్రతి తల్లిదండ్రులు పిల్లలని అనుమానంగా చూడాల్సొచ్చిన రోజులివి. ప్రశాంతంగా నిద్రపోలేని రోజులివి .
కొద్దీ నెలల తర్వాత  అర్ధరాత్రి సమయంలో ఆత్మహత్యా ప్రయత్నం చేసి సృహలేని స్థితిలో ఉన్న కూతురిని చేతుల్లో వేసుకుని నా హాస్పిటల్ కి వచ్చారు ఈశ్వర్ అతని భార్య. సేవ్ చేసిన తర్వాత  ఈశ్వర్ భార్యకి ఇంకో విషయాన్ని చెప్పే బాధ్యతని  నా భార్య లక్ష్మీ పై ఉంచాను.ఆమె అభావంగా నావైపు చూసింది.