5, అక్టోబర్ 2021, మంగళవారం

ఏ దరికి ...

 పూబాల

నిలువెల్లా తడసిపోయింది

జాలిలో తడవడం కావచ్చు

ప్రేమలో తడవడం కావచ్చు

దాహంలో తడవడం కావచ్చు

ఎలాగైతేనేం నిండా తడిసిన తర్వాత 

మిగిలిన అనుభూతిని

గుదిగుచ్చడానికి ఓ దారం కావాలి. 

దండగా మారడానికి ముడులు వేయాలి

కట్టినపుడు బిగిసినట్టే వుంటుంది

వెనుక వెనుక బిగి సడలి ముడి నుండి 

జల్లున జారి పడతాయవి 

అల్లిన చేతులు పూలవలె సుకుమారమైనవి

కుత్తుకలు తెగిపడేలా బలంగా ముడి వేయలేని

జాలి హృదయం కలవి. 

పూలను భావాలను అల్లనల్లగా ముడివేయాలని

సుతిమెత్తగా దరికి చేరవేయాలని 

ఏ దరికి చేరాలని రాసిపెట్టి వుందో 

కడకు ఆ దరికే చేరతాయవి.



18, సెప్టెంబర్ 2021, శనివారం

మాయ

 



చిన్ని పువ్వు

తన హృదయమంతా పరుచుకుని సంతోషాన్ని ప్రకటిస్తూ కేసరాలను ముకిళిత హస్తాలుగా జోడించి వినమ్రంగా తలొంచింది చిన్ని పువ్వు. 

ఆ పువ్వు రంగు రూపు లావణ్యాన్ని మైమరిచి చూస్తున్న నేను యెంత మాత్రమూ వినమ్రతను గుర్తించలేకపోయాను. బాహ్యమైన ఆకర్షణలకు దాసోహమైన నేను అంతఃకరణను శుద్ది చేసుకోలేకపోతున్నాను. ఇది మాయ కాకపోతే మరేమిటి?


చివురులు

ఈ లేత చివురులు రాత్రంతా తపస్సు చేస్తాయి.. నువ్విచ్చే ప్రాణశక్తి కోసం.. గొప్ప నమ్మకంతో.
నేను కూడా నీ ప్రేమ కోసం చూసినట్లు
నువ్వు వచ్చేవుంటావ్.. నేను ఏ బాహ్యబంధాలలో తలమునకలై వున్నానో.. 😍💞



12, సెప్టెంబర్ 2021, ఆదివారం

ఆత్మహత్య చేసుకోవాలనుకున్న రచయిత

 ఆత్మహత్య చేసుకోవాలనుకున్న రచయిత

తర్వాత ఏమి జరిగింది!? అతని జీవితంలోకి వెలుతురు యెలా ప్రవేశించింది!? 

చేపలు చెప్పిన కవిత్వం విందామా... వెలుతురు నింపుకుందామా!?

మొదటి చేప చెప్పిన కవిత్వం.. 

“ ఇటునుంచి అటు చూసాను

 మరల మరల వచ్చే మరణం 

ఆ చివర కనిపించింది

అటునుంచి ఇటు చూసాను

ఒకే ఒక్కసారి వచ్చే జీవితం

ఈ చివర కనిపించింది

ఎటునుండి ఎటు చూడాలో 

ఇప్పుడు అర్దమైంది”

ఇక రెండో చేప చెప్పిన కవిత

“ఈ భూమ్మీద

 మూడొంతులు నీరు

ఒకవంతు నేలా ఉన్నాయి

కాబట్టి మనిషి కష్టాలూ దుఃఖమూ

అతడి మొత్తం జీవితంలోని

ఒకవంతు పరిధిలోకి మాత్రమే వస్తాయి

మిగతా మూడొంతుల్లోకి

మానవ దుఃఖ ప్రవేశాల్ని సృష్టి 

 నిషేదించింది

ఈ సృష్టి సౌకర్యం తెలియక

ఒకవంతు దుఃఖానికి

నాలుగురెట్లు రోదిస్తున్న మనుషులని చూసి

ఎనిమిది దిక్కులు 

ఎప్పటికీ జాలిపడుతూనే ఉన్నాయి”

ఈ రెండు కవితలు చెప్పినది ఎవరో తెలుసా!?

చెరువులో చందమామ.

ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని చెరువులోకి దూకిన మనిషిని  చెరువులోని చందమామ రక్షించి వొడ్డుకు చేర్చి తన వొడిలో పడుకోబెట్టుకుని ఉపదేశం చేసింది. 

అతను నమ్మలేదు తనను రక్షించింది  చెరువులో చందమామ అంటే. కానీ పైకి చూస్తే ఆకాశంలో చందమామ కనబడుతూనే వుంటాడు. చెరువు వొడ్డున చందమామ వొడిలో తను. చందమామను నమ్మాడు. చందమామ చెప్పిన చేప చెప్పిన కవితలను మనసుతో విన్నాడు బుర్రతో ఆలోచించాడు. ఇంటికి తిరిగి పయనమయ్యాడు. చెరువులో చందమామ వెలుగుతూనే వున్నాడు. 

ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని వచ్చిన ఆ మనిషి రచయిత.  గయ్యాళి భార్యతో జరిగిన గొడవలో ఆవేశంలో ఆమె యిలా అంటుంది.. ”సంపాదించడం చేతకాకపోతే ఎందులోనైనా దూకి చావొచ్చుగా, మమ్మల్నెందుకు చంపుతారు” అని  భార్య నోరు జారిన తర్వాత తీవ్ర అశాంతితో అతనికి నిద్ర పట్టక చెరువులోకి దూకి ఆత్మహత్య చేసుకుందామని వస్తాడు. కానీ చెరువులోకి దూకబోయే సరికి అతని ఇద్దరు ఆడపిల్లలూ గుర్తుకువచ్చి ఆపని చేయలేక ఎన్ని బాధలు భరించి అయినా ఆ బిడ్డలకోసం  బతకాలని నిర్ణయించుకుంటాడు.

ఎలాంటి బాధలనైనా భరించి జీవితాన్ని దాటేయడానికి మనిషి లోపలికి ఏదో వొక వెలుతురు ప్రవేశిస్తే బాగుండును అనుకుంటాడు.

చెప్పాను కదా... ఈ మనిషి ఒక రచయిత అని. చనిపోవడానికి చెరువు దగ్గరకు వచ్చి... తను  చనిపోవడానికి చెరువులోకి దూకితే చందమామ రక్షించినట్లు కథ అల్లుకుని ఆ కథలో చేపలు చెప్పిన కవితలు తనకు అన్వయించుకుని తనలోకి వెలుతురు నింపుకుని ఇంటికి చేరడానికి వెనక్కి మళ్ళుతాడు కథలోని మనిషి. రచయిత కూడా. ఇందులో రచయిత తనకూ ఉపదేశం ఇచ్చుకుని పాఠకులకూ ఇచ్చాడు.

జీవితాన్ని ఈదలేక బ్రతుకు ముగించుకోవాలనుకునే ప్రతి నిరాశావాదికి ఏదో వొక ఆశ కొత్త వెలుతురు లోనికి ప్రవేశించాలని... అది ఆ మనిషిని ఆత్మహత్యా ప్రయత్నం నుండి కాపాడుతుందని హృద్యంగా చెప్పిన కథ  ‘’వెలుతురు’’ ఈ కథా రచయిత భగవంతం.   మనుషులు ఎవరైనా చేపలు చెప్పిన కవిత్వాన్ని మనసుపెట్టి అర్దం చేసుకుంటే  తమంతటతామే ఆత్మహత్యా ప్రయత్నాలను విరమించుకుంటారు.

ఈ కథ నేను చదివి సంవత్సరంన్నర అయింది. ఈ కథ చదివిన సమయానికి నేను తీవ్రమైన వొత్తిడిలో వున్నాను. ఈ కథ నాలో కొత్త వెలుతురు నింపిందని నేను చెప్పక్కర్లేదు అనుకుంటా. 

మంచి కథ.. నిడివి రెండు పేజీలే! అద్భుతమైన కథ. 

నమకాలీన పరిస్థితుల్లో బతుకు దుర్భరమై ఆత్మహత్యలు పెరుగుతున్న నేపథ్యంలో... రచయితల భాద్యత గురించి P.Jyothi గారు సమాజంలో భాగం అవ్వాల్సిన భాద్యత గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పారు..కథలు వ్రాసేసి తమ భాద్యత అయిపోయిందనుకోకుండా ప్రత్యక్ష సమాజంలో ఆత్మహత్యలను నివారించడం మన చుట్టూ వున్నవారిలో ఆ లక్షణాలను గుర్తించి వారికి కౌన్సిలింగ్ చేయడం..లాంటి వాటిలో స్వచ్ఛందంగా పాల్గొనాలి అని. 

అందుకే ఈ కథను గుర్తు చేసాను. కథ కోసం...   మార్చి 2020 చినుకు మాసపత్రిక చూడాల్సిందే! 

ప్రపంచ ఆత్మహత్యా నివారణ దినోత్సవం సందర్భంగా... 




25, ఆగస్టు 2021, బుధవారం

అమ్మ - అమ్మాయి

అమ్మ: అమ్మాయి అమ్మాయి.. ఏమి చేస్తున్నావు?

అమ్మాయి: అమ్మా వాకిలి ఊడుస్తున్నాను మన పరిసరాలను పరిశుభ్రంగా వుంచుతున్నానమ్మా


అమ్మ: అమ్మాయి అమ్మాయి.. ఏమి చేస్తున్నావు?

అమ్మాయి: మన ఇంట్లోకి దుమ్ము ధూళి రాకుండా నీళ్ళు చల్లుతున్నానమ్మా.


అమ్మ: అమ్మాయి అమ్మాయి ఏమి చేస్తున్నావు?

అమ్మాయి: ముగ్గులేస్తూ జ్ఞాపకశక్తి పెంచుకుంటున్నానమ్మా.


అమ్మ:అమ్మాయి అమ్మాయి ఏమి చేస్తున్నావు

అమ్మాయి: ఆరోగ్యకరమైన వంట చేసుకోవడానికి పాత్రలు శుభ్రం చేయడం నేర్చుకుంటున్నానమ్మా.


అమ్మ:అమ్మాయి అమ్మాయి ఏమి చేస్తున్నావు

అమ్మాయి:స్నానం చేయడానికి నీళ్ళు మోసుకుంటున్నానమ్మా.. 


అమ్మ:అమ్మాయి అమ్మాయి ఏమి చేస్తున్నావు

అమ్మాయి: మొక్కలకు నీళ్ళు పోస్తున్నానమ్మా


అమ్మ:అమ్మాయి అమ్మాయి ఏమి చేస్తున్నావు

అమ్మాయి: సైకిల్ నేర్చుకుంటున్నామ్మా


అమ్మ:అమ్మాయి అమ్మాయి ఏమి చేస్తున్నావు

అమ్మాయి: పశువులకు మేత వేస్తున్నానమ్మా


అమ్మ:అమ్మాయి అమ్మాయి ఏమి చేస్తున్నావు 

అమ్మాయి: ప్రకృతికి నమస్కరిస్తున్నానమ్మా

అమ్మ: అలాగే! మంచి వర్షాలు కురియాలని పంటలు బాగా పండాలని మీ నాన్న వ్యాపారం బాగుండాలని కోరుకోమ్మా 


అమ్మ:అమ్మాయి అమ్మాయి ఏమి చేస్తున్నావు అమ్మాయి: దేవుడికి కృతజ్ఞత చెప్పుకుంటున్నానమ్మా

అమ్మ:మంచి భర్తను ఇమ్మని కోరుకో..


అమ్మాయి: అమ్మా అమ్మా.. దేవుడు అడిగినవన్నీ ఇస్తాడా.. 

అమ్మ: ఇస్తాడని నమ్మకం తల్లీ


అమ్మాయి:  అమ్మా అమ్మా! తల్లీతండ్రీ దేవుడితో సమానం అంటారు కదా.. నాకు దేవుడు దేవత మీ యిద్దరేనమ్మా.. నేనడిన వరాలన్నీ యివ్వాలమ్మా.

అమ్మ: సంతోషం తల్లీ.. నీకేం కావాలో కోరుకో తల్లీ..


అమ్మాయి: ముచ్చటగా మూడు వరాలు కోరుకుంటానమ్మా. 


మొదటిది..అమ్మ చేసే పనులన్నీ ఆనందంగా చేస్తాను. 


రెండవది:నాన్న చేసే పనులన్నీ బాధ్యతగా నేర్చుకుంటాను. 


ఇక మూడవది ఆఖరిది : ఆడపిల్లవి చదువులు నీకెందుకని అనకండమ్మా. మంచి మొగుడు దేవుడిస్తే రాడమ్మా.. తల్లిదండ్రులందరూ అమ్మాయిని అబ్బాయిని తేడా లేకుండా పనులు చేయిస్తూ చదువులు చెప్పిస్తూ లోకం చూపిస్తూ వుంటే మంచి అలవరుచుకుంటారమ్మా. వాళ్ళే మంచి భర్తలు మంచి పౌరులు అవుతారమ్మా. 


అమ్మ: నువ్వు నేర్చిన  ఈ కొద్ది చదువు నీకింత మంచి ఆలోచనలు నేర్పింది. నిన్ను మంచిగా చదివిస్తానమ్మా, ఆడమగ భేదం లేని పనులన్నీ నేర్పిస్తానమ్మా.  ఆడబిడ్డకు ఆత్మవిశ్వాసం పెరిగేలా బాటలు వేస్తానమ్మా.  

అమ్మాయి: అమ్మా ఈ మాత్రం ఊత చాలమ్మా.. ధన్యవాదాలమ్మా.. 


అమ్మాఅమ్మాయి చేతులు పట్టుకుని సంతోషంగా నాట్యం చేసారు.




16, ఆగస్టు 2021, సోమవారం

దుఃఖపు రంగు దర్శించి... ప్రదర్శించిన దార్శనిక కలం



హటాత్తుగా మనకొక బహుమతి లభిస్తే... చాలా సంబరంగా వుంటుంది. ఆ బహుమతి విలువైనది అయితే యిక  ఆ ఆనందానికి అవధులు వుండవు. 


 నా రచన “దుఃఖపు రంగు’’ సాహిత్య విమర్శకుడి దృష్టిలోపడి.. చక్కని విశ్లేషణకు నోచుకుంది. ఆ విశ్లేషణ వీడియోగా రూపాంతరం చెందింది. ఒక రచయితకు యింతకన్నా యేం కావాలసలు!?


ధన్యోస్మి కంపల్లె రవిచంద్రన్ గారూ... 


మీరూ యీ విశ్లేషణ వినండి... కథ చదవడం మాత్రమే కాదు కథను యెలా అర్దం చేసుకోవాలో తెలియజేస్తుంది. వినండి.. మీ అభిప్రాయం కూడా తెలియజేయండి..


*********


 'దుఃఖపు రంగు' దర్శించి... ప్రదర్శించిన దార్శనిక కలం - కంపల్లె రవిచంద్రన్ 



“దుఃఖపు రంగు” తెలియాలంటే కన్ను అనే చర్మేంద్రియం ఉంటే సరిపోదు, జ్ఞాననేత్రం కావాలి. 

సరే! దుఃఖపు రంగు తెలిసింది, మరి దాన్ని తెలియజేయాలంటే ఏం కావాలి? 


వనజ తాతినేని అనే కవయిత్రి, రచయిత్రి, చింతనాశీలి సహజంగా, సహజాతంగా కలిగిన వివేకంతో, సాధన వల్ల ప్రోదిచేసుకున్న జ్ఞానంతో దుఃఖపు రంగు చూడగలిగారు, తెలుసుకోగలిగారు. దాన్ని నా బోటి పాఠకుడికి తెలియజెప్పాలి అంటే అని ఇలా ఓ కథ రాయాలి. కథలో వ్యథ ఉన్నంత మాత్రాన పాఠకుడికి దుఃఖపు రంగు తెలిసిపోతుందా? మంచి కథ అయితే కేవలం ప్రదర్శించడమే చేస్తుంది, అదే గొప్ప కథ అయితే ఆ ‘దుఃఖపు రంగు' అనుభవం అవుతుంది. అంటే, ఒక రచయిత తాను జ్ఞాననేత్రంతో దర్శించిన ఓ జీవన సత్యాన్ని,   కాకుండా, చదువరిని కూడా ద్రష్టని చేయడం! తన తలంలోకి తీసుకురాగలగడం! చూపించే వేలు, చూసే కన్నూ ఒకటే అయిపోవడం- ఎంత విశేషం!


అందుకే వనజ తాతినేని కథ- 'దుఃఖపు రంగు' ని మంచి కథఅని మాత్రమే అనలేను, గొప్ప కథ అంటాను. కథ అనే సాహిత్యప్రక్రియ కింద రాసిననవన్నీ కథలే అని చెప్పలేము. కథలుగా consider చేయదగ్గ వాటిల్లో కొన్నే మంచి కథలు. ఆ మంచి కథలన్నీ గొప్ప కథలని అనడానికి వీల్లేదు. ఆ మంచి కథల్లోనే 'దుఃఖపు రంగు' లా విలక్షణత సంతరించుకొన్నదే గొప్ప కథ. అంటే ఇదొక పరమపదసోపానం లాగా అన్నమాట. వ్రాసింది ముందు కథకావాలి, ఆ కథ మంచికథ కావడానికి తోడు, వైవిధ్యభరితమైన మన జీవితాల్లో నిగూఢంగా దాగిన మహత్తర సత్యాన్ని అద్భుతశిల్ప నైపుణ్యంతో కళ్ళకు కట్టించి, హృదయాన్ని అనుభూతితోనింపి, మళ్ళీ మళ్ళీ చదివించేది గొప్ప కథ. చదివిన ప్రతిసారి ఒకకొత్త వెలుగుని ప్రసరించేది గొప్ప కథ!  అందుకే 'దుఃఖపు రంగు' గొప్ప కథ. కథ అనే ప్రక్రియలో దొంతర్లు దొంతర్లుగా అనేకజీవనపార్శ్వాలను ఒదిగించి, నవలకి ఉన్నంత విస్తృతిని ప్రదర్శించిన 'దుఃఖపు రంగు' వస్తు- రూప- సారాల వంటి అనేక విలక్షణ విధాలుగా గొప్ప కథ.


వస్తుపరంగా చెప్పుకుంటే- వర్తమాన సమాజం అనుభవిస్తున్న ఆధునిక ఫలాలు అప్పుడప్పుడే అందుకుంటున్న తండాలో, వాటికి కూడా నోచని అభాగ్యురాలు సోనాబాయీ కథ ‘దుఃఖపురంగు’


సోనా భర్త భూక్యా, సోనా అన్నయ్య మురళి. ఒకే సామాజిక స్థితి, కానీ, సాంస్కృతికంగా ఇద్దరి మధ్యా ఎంత దూరం! మురళి చదువుకున్న వాడు, ఉద్యోగస్తుడు. భూక్యా మారుమూల కొండప్రాంతంలో తండా మనిషి. అనాగరికుడు.  


"గొడ్డు గోదా మందకి తాగేదానికి నీళ్ళు కావాలి, ఆడది బిందెపుచ్చుకుని నీళ్ళు మోయాలి.మగోడు పుల్లరి కాపు కాయాలి, కట్టెల మోపు మొయ్యాలి" ఇవీ అతని అభిప్రాయాలు. పెళ్లామంటే ఒంటికి, ఇంటికీ ఒక అవసరమని తప్ప అంతకంటే ఆలోచించలేని మోటుమనిషి.


ఆధునికత అందించే సౌఖ్యాలు, సౌకర్యాలు అందనంతదూరంలో ఉంది భూక్యా కొండంచు పల్లె. తాగునీరు లేదు. నీళ్లకిరెండేసి మైళ్లు వెళ్ళాలి ఆడవాళ్లు. అరక్షితమైన నీళ్లు తాగి రోగాలతోఎంతో మంది చనిపోతారు ఆ తండాలో. అయినా, బోర్లువేయించమని డిమాండ్ చేసేంత చైతన్యం ఉండని తండా అది. భూక్యా పేరుకి వార్డు మెంబరే. రెండొందల ఓట్లు ఉన్న బలం ఉందివెనక. కానీ, బోర్లు వేయించమని అడిగే అవగాహన, చైతన్యంలేవు. "నీళ్ళు మోయడానికే యింటికొక మనిషిఅవసరపడతన్నారనే సాకు చెప్పి రెండో పెళ్ళాన్ని తెచ్చుకునే తండామగవాళ్ళ" లో ఒకడు భూక్యా. 


సొంత చెల్లి పెళ్లికి కూడా రాలేనంత పెద్ద బాధ్యతలు ఉన్నఉద్యోగంలో ఉన్న మురళికి, భూక్యాకి మధ్య సాంస్కృతికంగా ఎన్నితరాల దూరం ఉందో ప్రతిభావంతంగా చూపెట్టారు రచయిత్రివనజ తాతినేని. 


మురళీ- భూక్యా భౌగోళికంగా పరస్పరం చాలా దూరాల్లో ఉంటారు. కోస్తాంధ్ర- రాయలసీమ- తెలంగాణా వంటి ప్రాంతీయమైన అంతరాలున్న ప్రదేశాలే కానక్కర్లేదు. ఒకే ప్రాంతంలో కూడా రెండుజీవనవిధానాల మధ్య అంతులేని అంతరాలు, అందరాని దూరాలూ ఉండొచ్చు. ఉదాహరణకి తెనాలి- మాచర్ల- రెండూ గుంటూరు జిల్లాలో పట్టణాలే. కానీ, తెనాలి సస్యశ్యామలమైనఊరు, మరి మాచర్ల- శ్రీనాథ కవిసార్వభౌమ చెప్పినట్టు - 


'చిన్న చిన్న రాళ్ళు చిల్లర దేవుళ్ళు

నాగులేటి నీళ్ళు నాపరాళ్ళు

సజ్జ జొన్న కూళ్ళు సర్పంబులును తేళ్ళు

పల్లెనాటి సీమ పల్లెటూళ్ళు" 


ని గుర్తుకుతెచ్చే ప్రదేశం. ఈ రెండుచోట్లా మధ్య కూడా సాంస్కృతిక అంతరం ఎంతో. ఈ అంతరాన్ని చూపడంలో ఏమంత విశేషం లేదు. ఈ కథలో అంతకంటే విశేషం మరొకటి ఉంది.


మురళి సోనా తోడబుట్టిన వాళ్లు. ఒకే ఊళ్లో, ఒకే వాతావరణంలో, ఒకే కప్పు కింద బతికిన వాళ్లు. కానీ, సోనా- కూతురు - అంటే స్త్రీ, మురళీ- కొడుకు- అంటే పురుషుడు. కుటుంబంలో ఆడపిల్లకి- మగపిల్లాడికీ సాంస్కృతికంగా ఉన్న దూరం గురించి కూడారచయిత్రి చాలా subtle గా చూపెట్టారు. అదే అసలైననేర్పరితనం, అదే లింగవివక్షని ఎత్తిచూపిన కథా సంవిధానం, అదే అసలైన జీవితావిష్కరణం... అదే గొప్ప శిల్పం! 


ఆడవాళ్ళు ఆకాశంలో సగమన్నారు. ఆడ మగ సమానమేననిరాజ్యాంగమూ చెబుతోంది. సమాన అవకాశాలు కల్పిస్తామనిపాలకులూ ఊదరగొడుతుంటారు. కానీ, ఈ మధ్య వరల్డ్ఎకనమిక్ ఫోరం (డబ్యూఈఎఫ్) ఇచ్చిన నివేదిక ప్రకారం లింగసమానత్వం రావాలంటే మరో 100 సంవత్సరాలు పడుతుందట. అంతేకాదు స్త్రీ-పురుష అసమానతలు గతంతో పోలిస్తేపెరుగుతున్నాయని కూడా డబ్యూఈఎఫ్ ఆ నివేదికలో చెప్పింది. మగవాళ్లకు ఉన్న అవకాశాల్లో స్త్రీలకు కేవలం 68 శాతం మాత్రమేఉన్నాయని అంటోంది ఆ నివేదిక. బడి చదువులోనే లింగవివక్షనూరిపోస్తున్నాయి పుస్తకాలు. ఆ వ్యత్యాసం మరింత పెరిగిందట.అటువంటి పరిస్థితుల్లో సామాజికంగా దిగువున ఉన్న లంబాడి, సుగాలి తండాల్లో ఇంకెంత వివక్ష ఉంటుందో చూపెట్టారు 'దుఃఖపు రంగు' (కథ)లో రచయిత్రి వనజ. 


"ఈ కొండ కింది తండా యింత దూరం వుంటదనుకోలేదు చెల్లి. చెల్లెలు కొడుకని పొలాలు వున్నాయని ఇంత దూరంనిన్నిస్తాడనుకోలేదు బాపు. ఈ అడివిలో పడి మూఢాచారాలలోమగ్గుతా వుంటివి," అంటాడు చెల్లిని చూడ్డానికి వచ్చిన మురళి. 


కొడుక్కి చదువులు చెప్పించిన మురళీ - సోనా తండ్రి, కూతురుకిపెళ్లిజేస్తే చాలనుకున్నాడు. 

"మీ చెల్లిని మేనమామ కొడుక్కి చేయాలనే గందా లగ్గం పెట్టితిరి. ఆడేమో లగ్గం రోజుకి మొహం తప్పించే, ఎక్కడోచెట్టుకి ఉరేసుకునిచచ్చిపోయే నీ చెల్లిని చేసుకోవడం యెందుకిష్టం లేకపోయిందో యెవరికి యెరుక. సమయానికి నేను అక్కడుంబట్టే మా అమ్మపోరింది.. దీన్ని చేసుకోమని." అంటాడు మురళితో భూక్యా. అంటే, అసలు పెళ్ళీ చేద్దామని అనుకుంది వేరే మేనల్లుడితో, అతను  ఏ కారణాలతోనే ఉరేసుకొని చచ్చిపోయాడు. ఏదో రకంగా పెళ్లిచేయాలనుకొని అదే లగ్గానికి భూక్యాకి అంటగట్టేశాడు సోనాతండ్రి. అతని యోగ్యతలతో ఆ తండ్రికి సంబంధం లేదు. తనకూతురి స్థాయి, స్థితి, మనసుతో అస్సలు సంబంధం లేదు. వదిలించుకోవడమే తన బాధ్యత. 


పెళ్ళయ్యాక రుక్కు మీద కోరికపుట్టింది భూక్యాకి. వంద అబద్ధాలుఆడి, వెయ్యి కలబొల్లి మాటలు చెప్పి మసిబూసి మారేడు కాయచేసి మారుమనువు చేసుకున్నాడు భూక్యా. అది కూడా ముందటిభార్య సోనా అనుమతితో, పెద్దల పంచాయితీ ఆమోదంతో. ఆతర్వాత సోనా పడుతున్న నరకబాధ గురించి పొరుగింటివాళ్లు ఎప్పటికప్పుడు ఫోన్ చేసి చెబుతున్నా పట్టించుకోలేదా తండ్రి. అదీ, ఒకే ఇంట్లో పెరిగిన ఆడపిల్లకీ- మగపిల్లాడికీ మధ్య ఉన్నదూరం. అదీ వ్యత్యాసం. 


తండాలలో తాండవమాడుతున్న అవిద్య, అనాగరికత, సామాజిక, సాంస్కృతిక,  రాజకీయ అణిచివేత, ఆడవాళ్ల పట్లవివక్ష, లైంగిక హింస... వంటి ఎన్నో అంశాలను స్పృశించారువనజ తాతినేని ఈ కథలో. కొండంచు పల్లెలో మట్టి వాసన, బురద లసలస, ఎండిపోయిన దిగుడుబావు, కన్నీళ్లింకని కళ్ళు, కష్టాలు, ఆనంద విషాదాలు, వేదనావేదనలను, ఆవేశకావేశాలు, ఆక్రందనలు, అరణ్యరోదనలు, పొరుగింటి వాళ్ల మనస్తత్వాలూ... అన్నింటినీ కథ అనే చిన్న కాన్వాస్ లో కుదించి చూపారురచయిత్రి. “To see the world in a grain of sand, and to see heaven in a wild flower, hold infinity in the palm of your hands, and eternity in an hour” అంటాడు కదా గొప్ప కవి William Blake. అలా అల్పంలో అనల్పాన్ని కూర్చడం వంటిది ఈకథ. అందుకే 'దుఃఖపు రంగు' గొప్ప కథ అయ్యింది.


సంచార జాతుల్లో ఆధునికతా సంపర్కం వల్ల కలిగిన మార్పులు, పెళ్లి సంప్రదాయాలు, ఆచార వ్యవహారాలలో లోపాయికారిచేసుకుంటున్న సర్దుబాట్లు ఈ కథలో పొందుపరిచారు రచయిత్రి. కథా నిర్మాణంలోను, వస్తుపరంగాను వైవిధ్యభరితంగా ఉన్న ఈకథని వనజ నడిపించిన తీరు, ఎత్తుగడలో  కూడా ఆమె చూపినప్రతిభ ప్రశంసనీయం. కథన శిల్పం గెలవడానికి సఫలంకావడానికీ ముఖ్యం భాష, శైలి. 'దు:ఖపు రంగు' సమకాలీకమైన వస్తువు. వార్తాపత్రికల్లో ఇటువంటి కథనాలు మనకిసుపరిచితమే. కనీసం సింగిల్ కాలం వార్తలుగా అయినా, దగాపడిన స్త్రీల వెతలు చూస్తూనే ఉంటాం. ఆ వార్తకు లేనిచైతన్య శక్తి కథకి ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది? దానికోసం ఆ కథలో రచయిత్రి ఏఏ అంశాలు కూర్చుతారు? అక్షరాల సాయంతో జరిగిన ఆ కూర్పు- అది ఇచ్చే అర్ధంలో గానీ, అది డీల్ చేసిన వస్తువుతోకానీ, నడిపిన  పాత్రతో కానీ, మొత్తం మీద అది ప్రతిపాదించినజీవిత సత్యంతో కానీ అనుసంధానమై ఉండటం చేత ఆసాదాసీదా వార్తకే కళాస్థాయి చేర్చబడుతుంది. అదే ఇక్కడ వనజచేశారు. 


వస్తుగత, రూపగత, సంవిధానగతమైన వివిధాంశాల కూర్పులోనైపుణ్యం ప్రదర్శించే కథ పాఠకుల మనసుల్లో నిలిచిపోతుంది. అయితే, ప్రతి మంచి కథకూ ఈ లక్షణాలు ఉండవల్సిందేనా? అక్కర్లేకపోవచ్చు, ఉంటే మాత్రం గొప్ప కథ అవుతుంది- 'దు:ఖపు రంగు' కథ అయినట్టుగా. అన్ని కథల్లో శైలీగతమైన సుగుణాలన్నీఉండవు, ఉండాలని ఆశించడం అత్యాశే. కానీ, అటువంటి సమ్మేళనం కుదిరితే 'దుఃఖపు రంగు' వలె వస్తు విన్యాసంలో, పాత్ర చిత్రణలో, సంవాదశైలిలో, సంఘర్షణాత్పాదనలో, సన్నివేశకల్పనవంటి అనేకానేక అంశాల్లో కలగలిసి ఉన్నతమైన శిల్పపారమ్యాన్ని అందుకొని గొప్ప కథగా నిలవొచ్చు. వనజ తాతినేనిఎన్నుకొన్న వస్తువు, చెప్పదలచిన పరమార్ధం అంటే, ఆ వస్తువుపట్ల ఆమె ప్రదర్శించే దర్శనం ఉదాత్తమైనాయి కాబట్టే సంవిధానశిల్పం రాణించి గొప్ప కథ అయ్యింది. 


ఈ కథ ఎత్తుగడే చూద్దాం: 


"ఇంటి వెనుక నుండి మొదలయ్యే అడవి. పేరుకు అడవే కానీ, ఒక పచ్చని చెట్టు కూడా కనబడని ఆరుబయలు. చిన్న చిన్నచిట్టీతి పొదలు బొమ్మేడు,చిట్టికీసర చెట్లు. గట్టి ఎర్రటి నేల. చిన్నగాలికే నేల దుమ్మురేగి చెట్ల ఆకులు కూడా జేగురు రంగువేసుకున్నట్టు వుంటాయి."


- నాందీ శ్లోకంలోనే కథాంశం యావత్తూ సూచించడం సంస్కృతనాటక మర్యాద, సంప్రదాయం. ఈ కథారంభంలోనే అడవి కానిఅడవిని, ఆ వాతావరణాన్ని చిత్రించడం ద్వారా ఆ అడవి వంటి సోనా జీవితం, అరణ్యరోదన వంటి ఆమె ఆక్రోశం చెప్పేశారు వనజ.  


వర్ణన, శైలి, కథనంలో అంతర్భాగాలు. ఈ కాలం రచయితల్లో కరువౌతున్న వాటిల్లో భౌతిక వాతావరణ పరిసరాల వర్ణన పూర్తిగా కరువవుతోంది. ఆ భౌతిక వాతావరణాన్ని పాత్ర చిత్రణను జోడించికాల స్థల వస్త్వైక్యం సాధించడమే 'దుఃఖపు రంగు' విశిష్టత. అదిపచ్చాపచ్చాని అడవి కాదు, 'దుమ్మురేగి చెట్ల ఆకులు కూడా జేగురు రంగు...' పులుముకున్నాయి. సోనా కూడా తనదైన సహజత్వం మాసిపోయి, జేగురు రంగు జీవితాన్ని జీవిస్తోంది. మాట్లాడేటప్పుడు, అంటే మాటల్ని రాసేటప్పుడు అభివ్యక్తం లో కనబడే తీరునే శైలీవిన్యాసం అంటాము. 'దు:ఖపు రంగు' కథకిఒక మాండలికాన్ని కేటాయించే క్రమంలో నైపుణ్యాన్ని చూపించారురచయిత్రి. వివిధ ప్రాంతీయ, సామాజిక వర్గ మాండలీకాలగురించి అవగాహన, సాధికారతా లేకుంటే ఇది సాధ్యం కాదు. ఆసముచిత   ప్రయోగం వల్ల కథన సంవాదాలు రెంటికీ సహజసౌందర్యం సమకూరింది. 


సోనాని భూక్యా చావగొట్టి వీధిలోకి తోసేస్తాడు. "పలుపుతాడు దెబ్బలకి ఒళ్ళంతా పొంగింది సోనాకి. జ్వరంముంచుకొచ్చింది. నోరు పిడచగట్టుకు పోతోంది. ఎవరన్నా నీళ్ళుఇవ్వకపోతారా అన్నట్టు చూస్తూ వుంది. ఊరంతాసద్దుమణిగింది కానీ, గొంతులో చుక్క నీళ్ళు పడలేదు. ఆకాశంలోచంద్రుడికి మల్లే నడీధిలో సోనా."


- ఆకాశంలో చంద్రుడికి మల్లే నడీధిలో సోనా. ఎటువంటివాక్యమిది? "ఆకాశపు టెడారిలో కాళ్లు తెగిన... ఒంటరిఒంటెలాగుంది జాబిల్లి!" అన్నాడు కదా మహాకవి శ్రీశ్రీ (ఒక రాత్రికవితలో). యుగయుగాలుగా కవులకి ప్రేరణగా నిలిచిన చంద్రుడుకి ఆధునిక మహాకవి కొత్త ప్రతీకని అన్వయించాడు. అటువంటిదే వనజ తాతినేని చేసిన ప్రయోగం, ఇచ్చిన ప్రతీకకూడా. నిరాశ, నిస్సహాయత, నిర్వేదం, ఒంటరితనం - అన్ని అర్థాలు ఒక్కవాక్యంలో- "ఆకాశంలో చంద్రుడికి మల్లే నడీధిలో సోనా" - ఇంతకు మించి వనజ ప్రతిభని చెప్పడానికి ఏముంది? 

**​**

వసుధైక కుటుంబాన్ని కలగని, దాని సాకారానికి తపించే వనజ తాతినేని వంటి ఉత్తమ రచయిత్రి సాహిత్యం గురించి కాకుండా సాహిత్యేతర మైన సామాజిక కులీనతని ప్రస్తావిస్తున్నందుకునన్ను మన్నించాలి. కానీ అనివార్యం కాబట్టే తప్పడం లేదు. సగటు పారిభాషిక పదాల్లో చెప్పాలంటే, వనజ తాతినేనిఅగ్రకులానికి చెందిన రచయిత. సామాజికంగా అట్టడుగువర్గానికి చెందిన బడుగు, దళిత స్త్రీ గురించి, ఆ అభాగ్యుల జీవనంలోని దుస్థితి గురించి ప్రతిభావంతంగా కళ్లకు కట్టారు. 


నా దృష్టిలో అది చాలా గొప్ప విషయం. కానీ, దళితేతరులు, లేదాగిరిజనేతరులు దళితుల, లేక గిరిజనుల సమస్యల గురించిమాట్లాడటం, రచనలు చేయడం కూడదనే వాదనలు మనతెలుగు సాహిత్యంలో, మరీ ముఖ్యంగా అస్తిత్వ ఉద్యమాలు ఊపందుకున్న వినిపిస్తున్న మొండి వాదం. ఎవరి రచనలువారే రాసుకోవాలని అస్తిత్వ ఉద్యమాలు హోరు పెడుతున్నాయి. తనదికాని జీవితాలకు విస్తరించడమనే అభిలాష, ఆసక్తీ సాహితీకారులకు ఉండనక్కర్లేదని వాదాలరాయుళ్లు గొడవలగోదాల్లోకి దూకుతున్నారు. ఈ వాదనే సబబైతే, రెండో పెళ్లి చేసుకున్న భర్తతో వేగి, హింసలు పడితేనే 'Jane Eyre' నవల రాయాలని Charlotte Bronte ని దబాయించాల్సి వస్తుంది. 'Madame Bovary' గురించి మగాడివి అయిన నువ్వెలారాస్తావయ్యా అని మహారచయిత  Gustave Flaubert తో దెబ్బలాట కి దిగాలి. మన భారతీయ రచయితల విషయానికొస్తే,  హరిజనులు, దళితుల స్థాయి, దయనీయమైన వారి స్థితిగతులు, అంటరానితనం వంటి సాంఘిక దురాచారాలూ మీరెందుకురాశారని ముల్కరాజ్ ఆనంద్, రాజాజీ (సి.రాజగోపాలాచారి- తమిళం), శంకర్రావ్ ఖరత్ (మరాఠీ), కుం.వీరభద్రప్ప (కన్నడ) వంటి గొప్ప రచయితల్ని బోను ఎక్కించాలి.


మన తెలుగులో  1913లోనే వచ్చింది హేలావతి'' కథ. వెంకటపార్వతీశ్వరకవుల 'మాతృమందిరం'  వచ్చి నూరేళ్ళునిండిపోయింది.  ఉన్నవ లక్ష్మీనారాయణ గారి ‘‘"మాలపల్లి'కికూడా నిండు నూరేళ్ళే కదా. 1925 లో శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రి గారి‘ పుల్లంరాజు’ కథ , 1931 లోని ‘సాగర సంగమం', 'ఇలాంటితవ్వాయి వస్తే', (1934 ) వంటి కథలు హరిజనుల సమస్యగురించే. అసలు గిరిజనుల గురించి కథలు రాసిన, రాస్తున్నవారికి ఆద్యులు చింతా దీక్షితులు గారు. సుగాలీలు, చెంచులు, ఎరుకలు, యానాదులు, కోయలు మొదలైన వారి జీవిత శైలినిఅత్యంత సహజంగా, దగ్గరగా చూపించారు- ‘సుగాలీకుటుంబం’లో.  ‘చెంచురాణి’ చెంచుల జీవితం, ‘అభిప్రాయభేదం’ యానాదుల కథ. 


రెండు మూడు దశకాల నుంచీ వెలుగులోకి వచ్చిన దళిత, స్త్రీ, మైనారిటి, ప్రాంతీయవాద అస్తిత్వ సాహిత్యోద్యమాలు వారివర్గాలకు చెందని రచయితలు, కవుల మీద నిషేధాజ్ఞలు విధించడం బాధాకరం. అస్తిత్వ చైతన్యాలు ఎవరి మూలాల్నివాళ్లు వెతుక్కునేందుకు దోహదపడటం ఎంత వాస్తవమో, ఆయాచైతన్యోద్యమాలకు చెందని సృజనకారుల్లో కొత్త స్పృహల్నికలిగించి, ఉత్తమోత్తమ కోణాల్ని ఆవిష్కరించే విధానాలకి తెరతీసింది. అట్టడుగు జీవుల ఆక్రందనలు, శ్రామికులనిస్సహాయత, అస్పృశ్యుల ఆవేదన, సంచారజీవుల బతుకుల్లో చీకటి వెలుగులు వస్తువులుగా స్వీకరించి, ఆ వస్తువులకి తగ్గ భాషని, యాసని, శిల్పాన్ని సాధించి, సంతరించే రచయితల వల్ల ఇంకా ఆ అస్తిత్వవాదాలకి మేలు జరుగుతుందని గ్రహించడం లేదు- వివాదాల వాదులు. 


ఒక రైటర్ కు భావపుష్టి, పలుకుబడి ఎంత ముఖ్యమో అంతకన్నాముఖ్యమైనది సాంస్కృతిక సంపద.  ఆ సాంస్కృతిక సంపద పుష్కలంగా ఉన్న రచయిత్రి వనజ. కాబట్టే, ఒక అట్టడుగు వర్గాలకు చెందిన స్త్రీ బీభత్స ... విషాద... కారుణ్యమైన కథనురాయగలిగారామె. పాత్రల సహజ ప్రవృత్తి, వాళ్ళకే తెలియని సైద్ధాంతిక మూలాల్లోంచీ కొన్ని భావప్రకటనల్ని పదాల్లో పలికించి పాఠకుడిలో cultural అడ్డుగోడల్ని కూల్చి, వస్తువులోని గాఢత, తీవ్రత అతనికి కలిగించి, సమస్య పట్ల తీవ్ర నిరసనలు పాటూసహానుభూతిని, రస స్పందన కలిగించేలా  'దుఃఖపు రంగు' రచించిన వనజ తాతినేనికి అభినందనలు. 


**​**​**

వీడియో యీ లింక్ లో...



12, ఆగస్టు 2021, గురువారం

Bow To The River!

 నదికి నమస్కరించని నా చేతులెందుకు!? 

ఆంగ్ల  అనువాదంలో... 

Bow To The River!

————————— 

What for my hands if they don't bow to the river!?


Breeze of the stream squalls, whereas the river sings. 


Peeping out at Goddess Kanakadurga's feet

the neck-ached waves turns towards the ocean.


Black cotton soils soaked in black water 

Inviting young sprouts in a swamp of joy


A muster of storks along with the fishermen focused on the downstream 

like Arjuna stares only at the bird's eye.


Pilgrims flock annually are euphoric to watch the flow

Nostalgia blooms in their eyes again.


Etiquette chides the desire to wash the feet at the river bank.


Since being humans brim with sin,

We do mind to leave our dirt in the waters of a holy river.


I want to bow while anointing on my head the waters of Krishnamma

That washes the sacred feet of Lord Mallanna


I want to consume that sacred water with devotional precision. 


Where were you born dear mother

How many cultures did you blossom?


How amazingly you bestow life to the moving & static

for the generations oscillate between boon & bane.


The culture of the river-ages is a civilized virtue.


Life like a fist of ash must drift away in the stream.


What for my hands if they don't bow to the river!?


మూలం : వనజ తాతినేని.





11, ఆగస్టు 2021, బుధవారం

మరణించే ప్రేమ వొద్దంటాను

 

మరణించే ప్రేమ యెంత గొప్పదైనా వొద్దంటాను. 

అసలు ప్రేమంటేనే వెయ్యిదిగుళ్ళు. 

వద్దని యెంత మొత్తుకున్నా అణాకాణీ చేయని తలపుల కొలువులు

ద్వారబందాలే లేని నాలుగు గదులలో స్వేచ్ఛగా తిరిగేసిన రోజులు

ధ్వని వినిపించని వలపు మంత్రాలు  అస్త్రాలు శస్త్రాలు చేయని గాయాలు తీపి కోతలు

ప్రేమంటే తనను తాను గాయపరచుకుని ఇంకొకరి ప్రేమను మలాముగా పూసుకోవడం

ఇన్ని దాటాక... 

ఎవరి మానాన వారిని వుండనీయదు పోనీ కలిసి బ్రతికినపుడు పాతబడకుండాను వుండిపోదు

ఇరువురి మధ్య క్రమక్రమంగా మరణించే ప్రేమ 

వెగటు కొట్టే ప్రేమ మనిషి కన్నా ముందే చచ్చిపోయే ప్రేమ వొద్దంటాను

రహస్యతంత్రులను మీటే ఆ మనో మార్దవం.. నందివర్దనమంత  చల్లనిది కానట్లైతే.. 

ప్రేమ యెంత గొప్పదైనా వొద్దంటాను.

మరణించే ప్రేమ యెంత గొప్పదైనా వొద్దంటాను.

ఓ దేశదిమ్మరి ప్రేమ  సంచారి ప్రేమ యెంత గొప్పదైనా వొద్దంటాను.

రెక్కలూడిన సీతాకోకచిలుకకు పూలరెక్కలు అతకవంటాను.



9, ఆగస్టు 2021, సోమవారం

నదికి నమస్కరించని నా చేతులెందుకు!?

ఏటి గాలి యెత్తి పోస్తుంది నది పాట పాడుతుంది

కెరటాలు కనకదుర్గ పాదాల వైపు చూసి చూసి 

 మెడ నొప్పి పుట్టి పుట్టి సాగరం బాట పట్టాయి. 

నల్లని నీరు తాగిన నల్లరేగడి నేలలు సంతోషపు చిత్తడిలో

నారుకు ఆహ్వానం పలుకుతున్నాయి

జాలరులతో పాటు కొంగల బారులు 

పక్షి కన్నును  మాత్రమే చూస్తున్న అర్జునుడిలా దిగువకుపారే నీటిపై దృష్టిని పెట్టాయి. 

 ఏటా వచ్చే యాత్రికులు ప్రవాహాన్ని చూస్తూ కుశాల పడుతున్నారు. 

వారి కళ్ళలో బాల్యం మళ్ళీ చిగురిస్తుంది. 

నది వొడ్డున దిగి  కాళ్ళు కడుక్కోవాలంటే జన్మ సంస్కారమేదో మందలిస్తుంది

నిండా కల్మషం వున్న మనుషులం కదా

పునీతమైన శుభ్ర నదీ జలంలో మన కాసారాలను వదల మనసు కాదు

మల్లన్న పాదాలు కడిగిన కృష్ణమ్మ ని నెత్తిన జల్లుకుని నమస్కరించాలనిపిస్తుంది 

మూడు ఉద్దరిణెల పాదోదకాన్ని భక్తితో సేవించాలనిపిస్తుంది. 

ఎక్కడ పుట్టావు తల్లీ 

యెన్ని సంస్కృతులను విలసింప జేసావు తల్లీ.. 

తరతరాలుగా ప్రమోద ప్రమాదాల మధ్య

యెన్ని చరచరాలకు బతుకు ఊతమిచ్చావు తల్లీ.. 

నది యుగాల సంస్కృతి నాగరికమైన సద్గతి 

పిడికెడు బూడిదగా మారి ప్రవాహంలో పడి  కొట్టుకుపోవాల్సిందే 

నదికి నమస్కరించని నా చేతులెందుకు!? 🙏




28, జులై 2021, బుధవారం

ప్రతి క్షణం నీదని...

 ప్రతి క్షణం నీదని....

ఉదయాన్నే సూర్యోదయానికి ముందే పడక మంచం దిగుతూ.. భూమి ఆధారంపై కాలూనిస్తూ.. నేను విశ్వసించిన భగవంతుడిని తలుచుకుంటూ”ఓం నమఃశివాయ” అనుకుంటాను జీవించడానికి మరొక కొత్త రోజును నాకు ప్రసాదించినందుకు కృతజ్ఞతగా.  మృతవస్త్రాన్ని కప్పుకున్న రాత్రి తిరిగి పురుడుపోసుకున్నట్టు జీవన అధ్యాయంలో మరొక కొత్త రోజు కొత్త వుత్సాహం అణువణువునా. 

తూరుపు ప్రసవించెను ఉదయభానుడు వికసించెను

మూగనేల పరవశించెను...

వెలుగును మనసారా లోలోనికి ఆస్వాదించాక పురా సంస్కృతి నాకు నేర్పిన సంస్కారాన్ని ఆచరణలో చూపుతాను. ఇంటిముందర ముగ్గు వేయడంలో మనం నిబిడీకృతం చేసుకున్న నిన్నటిరోజు ప్రతిబింబిస్తుందని నా నమ్మకం. ఉత్సాహంగా వుంటే పెద్దముగ్గులు వేస్తాను. ప్రశాంతంగా వుంటే కుదిరికైన చిన్న ముగ్గును కళాత్మకంగా వేసి చూసుకుని మురిసిపోతాను. చికాకుగా వుంటే మొక్కుబడిగా నాలుగు కర్రలు గీసి మమ అంటూ ముగిస్తాను. అంటే నిన్నటిరోజున నేను జీవించిన జీవితాన్ని యీరోజు నా వాకిట్లో ముగ్గు ఆచూకీ తెలుపుతుందన్నమాట. 

ఇక్కడ కళాత్మకంగా అంటే యేమి లేదు కొద్దిగా యెక్కువ చూపే శ్రద్ద అంతే! 

రోజులో కొన్నిగంటలు మొక్కలకు నా వూహల వూసులను విన్నమించుకుంటాను. పూవులకు నా కలల విందును ఆరగింపజేసి కనుల విందును మూటగట్టుకుంటాను. పమిటచెంగుతోనో చున్నీ కొంగుతోనో బిడ్డ ముఖంపై పట్టిన చిరుచెమటలను తుడిచినట్టు మొక్కలపై పడిన దుమ్ము ధూళిని శుభ్రం చేస్తూ వాటికి చందమామ కథలు చెపుతాను.

నా నేస్తాలు పుస్తకాలు. పుస్తకాలు చదవడమంటే అనేకమందిని చదవడమే! చదవడం అంటే ఆసక్తి తోనో ఆనందం కోసమో కాలక్షేపం కోసమో జ్ఞానం కోసమో. ఫిక్షన్ కానీ నాన్-ఫిక్షన్ కానీ ఆత్మకథలు ప్రపంచస్థాయీ సాహిత్యం యేదైనా కానీయండి పఠనానుభవం జీవితానుభవం అంత గొప్పదికాదు. నా అనుభనమే నా ప్రామాణికం. ఇతరుల అనుభవం లాంటిదే పఠనానుభవం. ఇదంతా కలసి నేనూ నా ధృక్ఫథం. 

ఈ ప్రపంచం మానవుల ముసుగేసుకున్న రాక్షసులతో నిండివుంది అనుకోవడం చాలా తేలిక. అదే మనిషికి మనం కూడా నమూనా నే కదా! ఒంటరిగా గడపడం యిష్టం. సమూహంలో వున్నా సరే! కొత్త ఆలోచనను పంచే మాటలు మాట్లాడటానికి వ్రాయడానికి మాత్రమే యిష్టం చూపుతాను. నాతో సంభాషించేవారితో నా మాటలో ప్రేమను హెచ్చరికను సానుభూతిని మాత్రమే పంచుతాను. నేను ఆవేశాన్ని అణుచుకోలేను. నిర్మొహమాటంగా నా అభిప్రాయాన్ని వెల్లడిస్తాను. అందుకే నన్ను శత్రువుగా భావించే మిత్రులెక్కువ నాకు. స్వార్ధం మోసం కపటం లేని తావులెక్కడ? అని ప్రశ్నించుకుని.. యెవరికి వారు కొంత తగ్గించుకుంటే బాగుండును కదా, యితరుల కొన్ని ఆకాంక్షలు నెరవేరతాయి అనుకుంటాను. 

మనకు వార్తలలో వెలిగే మహిళలు కాదు సమాజంలో సగభాగమైన స్త్రీలు కావాలి. ఆ రోజులు రావాలి. అందుకోసమే యీ చిన్నపాటి రాతలు. సమాజాన్ని పిల్లల దృష్టితోనూ స్త్రీల దృష్టితో చూసినట్లైతేనే.. మనకు చాలా అర్దమవుతాయి. మితిమీరిన జ్ఞానం అహంకారమూ శాంతినివ్వదు. జ్ఞానం అనేది మృగతృష్ణ. నూతన ఆవిష్కరణలు అభివృద్ధి పథంలో వుంచగలవేమో కానీ శాంతిని ప్రసాదించవు. 

కొబ్బరిచెట్టుకు అల్లుకున్న తమలపాకు తీగ నిమ్మచెట్టు కింద పచ్చగా పెరిగే అల్లం పంట జామచెట్టుకు అల్లించిన దొండతీగె సపోటాచెట్టు యిచ్చిన ఆసరాతో విరగకాసిన పొట్లతీగ. తను బతుకుతూ మరొకరికి యిస్తున్న వూత. ఇంతకన్నా జీవన తాత్వికత యేముంది? 

ప్రకృతికి దగ్గరగా జీవించిన సమయమే మనం ప్రతి క్షణం జీవించడం... జీవించే ప్రయత్నం చేయడం. 

(ఇంకా వుందీ.... మోనోలాగ్)



10, జులై 2021, శనివారం

హృదయం కఠినం కాకపోతే..

ఈ మధ్య నాకు మా అబ్బాయి బహుమతిగా కొంత రొక్కం పంపాడు.
 కొత్త కథల పుస్తకం ప్రచురణ చేయించుకో అమ్మా అన్నాడు. 

 వద్దమ్మా,నాకు నిరాశగా వుంది. ప్రచురణకర్త లే అమ్మకాలు నిరాశాజనకంగా వున్నాయి, వద్దు అన్నారని చెప్పాను. 

 అయితే నీ కథలన్నింటిని వొక్క ఆంగ్ల పదం రాకుండా పూర్తి తెలుగు వచనంలోనే మళ్ళీ వ్రాయి, చాలా బాగుంటుందని అన్నాడు. 

 “ఎందుకలా.. నేనలా వ్రాయలేను” అన్నాను. 

 మన తెలుగు వివిధ భాషలు కలసి సంకరమయం అయిపోయింది. అలా అచ్చ తెలుగులో వ్రాసే వాళ్ళు యిపుడు కూడా వుంటే బాగుంటుందమ్మా అన్నాడు. 

 దానివల్ల ఉపయోగం యేముంది ఆ భాష కావాలంటే యాభై యేళ్ళ వెనక్కి వెళితే చాలు మన సాహిత్యమంతా సంకరం కాని తెనుగులో లభ్యమవుతుంది అని చెప్పాను. అబ్బాయి ఆలోచనల్లో స్పష్టత లేదు కానీ యేదో ఆరాటం వుంది. 

 నా మట్టుకు నేను రకరకాలుగా వ్రాస్తాను. వాక్యం ప్రారంభంలో తప్ప మధ్యలో అచ్చులు వాడను. ముందుగా చలం గారు విశ్వనాధ సత్యనారాయణ గారు కుప్పిలి పద్మ గారి వ్రాతలలో యిలా చూడవచ్చు. వి.ఎ.కె.రంగారావు గారు యిదే సరైనదని వారి స్వహస్తాలతో వ్రాయడం చూసాను. అప్పటినుండి యిలాగే వ్రాస్తూవుంటాను. (విసుగనిపించినపుడు వదిలేస్తాను. వ్రాతలో సౌఖ్యం చూసుకుంటాను) 

 ఇంతకూ.. నా కొడుకిచ్చిన బహుమతి రొక్కం 50,000/ ను కరోన సమయంలో లేమి చుట్టుకుని కటకటలాడుతున్న వారికి వైద్య సహాయానికి మరియు పుణ్యక్షేత్ర దర్శనాలకు వెళుతూ మరికొందరిని తీసుకుని వెళ్ళడం అన్నదానం చేయడానికి పెద్దలకు వారికి అవసరమైనవి కొని పెట్టడానికి ఖర్చు చేసాను. పుస్తకం వేసి వాటిని యెదురుగా పెట్టుకుని వేదన చెందటం కన్నా యిది యెంతో విలువైన శ్రేష్టమైన పని అని నా మనసు చెప్పింది. 

ఇంకా చాలా వాగ్ధానాలున్నాయి. స్వీయ సంపాదన లేదు. సృష్టించుకోవడానికి అనుకూల సమయం కాదు. రెండింటిలో చేయి పెట్టి కాల్చుకున్నాను కూడా. మితిమీరి ఖర్చు పెట్టకుండా వుండటం కూడా అవసరం. పొదుపు చేయడం కూడా ఆర్జించడం లాంటిదే. అదొక ఆదాయమార్గం అని నా స్థిరమైన అభిప్రాయం. 

 ఎదుటివారు కష్టాలలో వుంటే నాకు బాధ కల్గుతుంది. ఎక్కడ మాట యిచ్చేస్తానో అని భయపడుతూనే వుంటాను. అన్నాక యివ్వాలంటే అబ్బాయిని అడగాలి కదా.. అందుకే పంట డబ్బులు కాకుండా ఇంకా గిఫ్ట్ గా మనీ పంపుతాడు. అబ్బాయికి అమ్మ సంగతి తెలుసు. మన చేయి వాహకమే కదా అంటూంటాను.మాట యిచ్చి చాలాసార్లు యిబ్బంది పడ్డాను.అవసరమైన అత్యవసరమైన ఖర్చులను కూడా వాయిదా వేసుకున్నాను. ఈ విషయం గొప్ప కోసం వ్రాసుకోవడం లేదు. నా బలహీనత వెలిబుచ్చుకోవడం అంతే! హృదయం కఠినం కాకపోతే కూడా అవస్థలే!జాగురుకలై వుండాలి తప్పదు.

 ఏ ఆలోచనైనా క్రియా రూపంలో కనబడకపోతే అది వృధా క్రింద లెక్క. నా యీ ఆలోచనలు వెలిబుచ్చడం కూడా వృధాయేనేమో! నాకైతే తెలియదు. చేయడానికి పనిలేక యీ .. యీ వ్రాతలు.

1, జులై 2021, గురువారం

నాకు నచ్చని నా కథ

నాకు నచ్చని నా కథ “ ఆవలివైపు”

రచయిత కూడా తను వ్రాసిన కథలను పాఠకుడిలా చదువుకోవాలని సెల్ఫ్ ఎడిటింగ్ చేసుకోవాలని అపుడే కథను మంచి శిల్పంతో చెక్కినట్లు అని కొంతమంది సూచనల ద్వారా తెలుసుకున్నాను. “ఏది ఉత్తమ రచన”  పిలకా గణపతిశాస్త్రి గారి వ్యాసం చదివి చాలా విషయాలపట్ల అవగాహన పంచుకున్నాను.

 కథలలో మనుష్యులను మరీ ఉదాత్తంగానో, దుర్భలంగానో, దుర్మార్గంగానో చిత్రీకరించడం నాకు యిష్టం వుండదు. అందుకే ఈ  “ఆవలివైపు” కథని వ్రాయలని అనుకున్నప్పుడు సర్వసాక్షి కోణంలో వ్రాయాలనుకున్నాను. కథని రెండు మూడుసార్లు తిప్పి వ్రాసాను కానీ వేరొకవిధంగా మార్చలేదు. పాత్రలకు పేర్లు కూడా అనవసరం అనిపించింది. ఇతివృత్తం నచ్చకపోవడం కూడా వొక కారణం. నాకు నచ్చలేదని లోకం ఇంకో విధంగా లేదు కదా అన్న అసహనం ఇంకోవైపు.. ఈ కథ పత్రికలో ప్రచురణకు యెంపికై వుంటే బాగుండేది కానీ యెంపిక అవక నన్ను నిరాశ పరిచింది. జీవితాలు వేరు కథలు వేరు అని ఈ కథ వ్రాసాక మరీ అర్ధమైంది.

ఈ కథ నేను వ్రాసినదే అయినా నాకు నచ్చని కారణం ఏమిటంటే... ఈ కథలో దీన స్థితిలో వున్న గర్భిణి స్త్రీ చెత్తకుండీల దగ్గర ఎంగిలి విస్తళ్ళలో ఆహారం యేరుకుని తింటున్న యువకుడు. వీరు నిర్దయ చూపిన సమాజం యొక్క శకలాలు. ఈ స్థితిలో వున్న వ్యక్తులను కథ కోసం వాడుకున్నందుకు నేను సిగ్గుపడ వలసిన విషయం. ఇక మూడవపాత్ర డ్రైవర్ ను కూడా దుర్మార్గంగా చూపాల్సిరావడం. ఈ కథలో ఒకే ఒక పాత్ర  జాలి దయ మానవత్వం చూపించే పాత్ర NRI పాత్ర. ఆ పాత్ర కూడా ఖంగుతింది. మనుషులపై వున్న నమ్మకం సన్నగిల్లింది. ఏ కూస్తో కాస్తో ధనవంతుల పట్ల వ్యతిరేకత చూపిస్తూ మంచిని ప్రకటించిన డ్రైవరు కూడా తన అవసరాల కోసం డబ్బుకు కక్కుర్తి పడి దీన స్థితిలో వున్న యువకుడి దగ్గర వున్న డబ్బు కోసం వెనక్కి వెళ్ళడం. 

ముగ్గురు పేదవారిని  వారి స్తాయిని స్థితిని రచయిత అవమాన పరిచి రెండు పాత్రలకు ఉదాత్తతను అపాదించి.. అంతలోనే  NRI పాత్రకు  ఇతరులకు  సాయం చేయడం పట్ల పూర్తి విముఖతను అపాదించడం భావ్యమనిపించలేదు. మనిషిలో  యే మాత్రం దయ జాలి లేకుండా యితరులకు సహాయం చేయకుండా రాతి మనుషులుగా చిత్రీకరించడం తగదు. ఇకపోతే ఈ కథలో తల్లి పాత్ర ఇతరులకు సహాయం చేసే గుణం వున్నప్పటికీ కూడా తన చుట్టూ వున్న పరిసరాల పట్ల మురికి మనుషుల పట్ల వున్న అసహ్యాన్ని ప్రదర్శిస్తూనే వుండటం. అది పాత్ర స్వభావం. కథ ముగింపుకు వచ్చేసరికి యే  మాత్రం పాజిటివ్  లేకుండా నెగెటివ్ గా ముగియడం నా అసంతృప్తికి కారణమైంది. 

ఈ కథలో వున్నట్టు  100 % వాస్తవం వున్నా జరిగినా కూడా... కొంత కల్పితం జతచేర్చి..  డ్రైవర్ పాత్రను మరొక విధంగా చిత్రీకరించి పేదల పట్ల రచయితకు కొంత గౌరవభావం వున్నట్టుగా వ్రాసి వుండేదాన్ని. అలా చేయకపోవడం వలన  కథలో రచయితగా నా దృక్ఫదం తేటతెల్లమైంది. అందుకే నాకు ఈ కథ నచ్చలేదు అన్నాను. వేరే కథ వ్రాసేటపుడు రచయితకు కొన్ని బాధ్యతలు వుంటాయని అర్దం చేసుకుంటూ వ్రాస్తాను.

30, జూన్ 2021, బుధవారం

రహస్యాల అర


ఏదైనా లోన దాచుకున్నంత కాలం...  పరిమళాన్ని దాచుకున్న మొగ్గ లాగా అది కేవలం మనదీ.. మనకు మాత్రమే సొంతమైనది. 

పెదవి దాటినా.. పాళీ కదిలినా.. కీ బోర్డ్ చప్పుడు చేసినా.. కుడి చేతి చూపుడు వేలు ఒక క్లిక్ మనిపించినా  వికసించిన పుష్పం నుండి వెలువడిన పరిమళంలా అది మరికొందరిది అందరిదీ.. 

రహస్యపు పొరలు  విప్పకుండా దాచుకున్న అనేకానేక ఆలోచనలు మనసు మమత అన్నీ మన వ్యక్తిగత సంపద. ఎవరూ దోచుకోలేని సంపద.  మనిషి ఒగ్గి ముడతలు  పడ్డ చర్మం క్రింద దాగున్న నరాలలో ప్రవహించే రక్తంలా అవి చేతనమైనవి. మరణించిన కణాల స్థానాన్ని భర్తీ చేసే సరికొత్త కణాల్లాంటివి. రోజు రోజుకూ సరికొత్త రూపం దాల్చి ఇది ఇలా కాదు అలా అది మరోలా అంటూ అమీబా లా ఆకృతి మార్చుకుంటూ మనకు మాత్రమే సొంతమైన ఆస్థి. 

అందుకే అంటారు.. వయస్సు పెరుగుతున్న కొద్దీ నోరు తెరవడం తగ్గాలి అని. 

మనం విపరీతంగా ప్రేమించే వారు మనను సరిగా పట్టించుకోవడం లేదని భావన కల్గినా అది నిజమే అయినా అబద్దమైనా.. అది జీర్ణం చేసుకోడంలో విఫలమైతే అప్పటికప్పుడు పుట్టుకొచ్చే కన్నీరు పై పై ఆరోపణలు అన్నీ మన మనసును ఆలోచననూ పట్టి ఇచ్చేవే! 

అందుకే ఆలోచనల ముంత పగలకూడదు.. ప్రకటనల తాళం బద్దలకొట్టకూడదు..సిల్లీ థింగ్స్ అని పలుచన కాకూడదు. .. కొంత దాచుకోండి.మీ  విలువైన సంపదను మీరే అనుభవించండి. అంతర్ముఖులై వుండటానికి సాధన చేయాలి. 

అని యెన్నో అనుకున్నానా.. 

హృదయం యెంత పిచ్చిది..  ముడి విప్పొద్దు అంటూనే   యెంత త్వరగా బట్టబయలై పోతుందో. అనేక సంశయాలు భయాలను దాచుకోలేక  యిష్టమైన వాళ్ళ ముందు బయటపడి పోతుందో! అది ఆలోచనకు ఎంత విభిన్నంగా వుంటుందో.. కదా!   

అప్రయత్నంగా.. మేరా దిల్ బి కిత్నా పాగల్ హై.. అని మనసు  ఓ  అంతర్ముఖి  పాట పాడుకుంది.. 

మనుమరాలిని చూడటానికి  వెళ్ళడానికి వేగిరపడుతున్న పడుతున్న మనసు వెళ్ళలేని నిస్సహాయత కలగలసిన అసహనంలో కొడుకుతో కాస్త మాట్లాడి ఎక్కువ పోట్లాడి అర్దం లేని ఆరోపణలెన్నో చేసాక.. కాసిని కన్నీళ్ళు కార్చాక తేలికైన హృదయంతో .. యిలా అనుకున్నాను.

నా కొడుకు సహన సముద్రం. అమ్మను బిడ్డలా వొడిలో పడుకోబెట్టుకుని ప్రేమగా వెన్ను నిమిరినట్లు వొదార్పు వచనాలతో సాంత్వన కల్గించాడు. మరి అమ్మను యెవరు అర్ధం చేసుకుంటారు బిడ్డ తప్ప. 

 అసలు విషయం యేమిటంటే... తగుదునమ్మా అంటూ అన్నీ బయట పెట్టకూడదు.. కొన్ని దాపెట్టుకోండి అనేది కూడా అవసరమైన మాటే. ఎవరికి వారు అనుభవంలోకి తెచ్చుకుని చూడండి. మీకే తెలుస్తుంది. రహస్యపు అర యెంత ఆనందాన్నిస్తుందో!

27, జూన్ 2021, ఆదివారం

ముద్దు బంగారమే..

 💕నిహిర బంగారమే💕


ముద్దు బంగారమే మా అమ్మ మినుకు బంగారమే 

చిన్ని బంగారమే తల్లి జినుగు బంగారమే 

ముప్ఫై మూడొంకర్ల మూతి వయ్యారాల 

ముప్పొద్దు మురిపాల మేలిమి బంగారమే   

ముద్దు బంగారమే మా అమ్మ మినుకు బంగారమే 


రెప్పలు కొంచెం ఎత్తి చూసిందంటే

కనబడే మోము నిండు బంగారమే తల్లి 

యిట్టే చప్పున  కళ్ళు చిలిపిగ చికిలించేసి 

అప్పుడప్పుడు అదును జూసి రాగాలు తీసి 

అంతలోనే గుప్పెడు గారాలొలకబోసి 

ముద్దు బంగారమే మా అమ్మ మినుకు బంగారమే


పెడ చూపు చూసేమంటే  అలవిగాని అలక జూపి 

ఆవైపు చూళ్లేదంటే చుర్రున చినబోతుందీ చిలక  

పోరు బంగారమే పిసరంత హోరు బంగారమే 

నిహిర పేరు బంగారమే చిత్కళ తీరు బంగారమే 

ముద్దు బంగారమే మా అమ్మ మినుకు బంగారమే


చిట్టి పాదాలెత్తి  నాన్న గుండెలను తంతుంటే నాన్న 

తనువంత మురిసేను వాత్సల్యం వర్షమై కురిసెను  

అమ్మ జుట్టును పీకుతూ వుంటే ఆమెకు పట్టలేని పులకింతై 

ఆ కనుల వెలుగు పుత్తడి పూవులై మెరిసేను    

ముద్దు బంగారమే మా అమ్మ మినుకు బంగారమే 


మణితునకలంటి గోళ్ల కొనల తోటి అత్త

తన పాల చెక్కిళ్లు  మీటుతుంటే పాపాయి చెప్పెను 

అర్దమవని కబుర్లు అనేకమ్

ఆకలి అయ్యిందంటే అరక్షణం ఆగక 

ఆగమేఘాలపై అమ్మ ఉరికి రాకుంటే కనుమీను దోయి 

కనక ధారలు గట్టి ఇల్లంతా తడిసింది 

బొజ్జ నిండిన తడవునే ఆ తడిసిన మోము 

వజ్రపు తునకలా తళుకున మెరిసేను 

తిక్క బంగారమే నువుగింజ ముక్కు బంగారమే 

బుగ్గ బంగారమే ఇంచక్కని చుక్క బంగారమే


ఆదిభిక్షువుకు జ్ఞాన భిక్ష పెట్టిన అమ్మ  బంగారమే 

కరుణించేను ఆ తల్లి మా ఇంట తన రూపున  

మా చిత్కళ  తల్లి బంగారమే

మా ఇంట వెలసిన  మాట బంగారమే    


ముద్దు బంగారమే మా అమ్మ మినుకు బంగారమే 

నిహిర బంగారమే మా చిత్కళ తీరు బంగారమే..

ముద్దు బంగారమే మా అమ్మ మినుకు బంగారమే

చిన్నితల్లి బంగారమే నా తల్లి బంగారమే..


అన్న ప్రసాద స్వీకరణ (అన్నప్రాసన) సందర్భంగా ... 

ప్రేమతో.. నాయనమ్మ 25/10/2020. విజయదశమి.


ప్రతి ఒక్కరూ చదవదగిన కథలు ’’రాయికి నోరొస్తే’’

రాయికి నోరొస్తే కథా సంపుటి సమీక్ష -మంజు యనమదల

 వనజ వనమాలి బ్లాగర్ గా అందరికి సుపరిచితులైన తాతినేని వనజ కథల సంకలం "రాయికి నోరొస్తే"లో కథలను చదువుతుంటే ఆ పేరెందుకు పెట్టారో అర్ధం అయ్యింది. తన చుట్టూ ఉన్న సమాజంలోని కష్టాలు, కన్నీళ్లు చూసి రాయిలా మారిన మనసుకి మాటలొస్తే అచ్ఛం ఈ రాయికి నోరొస్తే కథల్లోని పాత్రలే మన నిజ జీవితంలోని మన అనుభవాలే అనిపించక మానవు.  

ఇక కథల్లోని వెళితే ఆనవాలు కథలోని పేరు కూడా చెప్పుకోలేని ఓ భార్య చాటు భర్త, కొడుకుగా తన తండ్రికి అవసానదశలో ఆసరా కాలేక పోవడంలో పడే వేదనను, ఆస్తులు అడగడానికి పల్లెకు వెళుతూ గుండె లోతుల్లో దాగిన జ్ఞాపకాలను తడుముకుంటూ చివరికి తన కర్తవ్యాన్ని అద్భుతంగా నిర్వహించడాన్ని హృద్యంగా చెప్పారు. 

కాళ్ళ చెప్పు కరుస్తాదిలో పల్లెలోని ఆచారాలు, కట్టుబాట్లను, కులాల అహంకారాలను చెప్తూనే పల్లె మనసుల అభిమానాన్ని తమ దగ్గర పని చేసిన చిన్న పిల్లాడు యజమానురాలు తనపై చూపిన అభిమానానికి గుర్తుగా మథర్స్ డే రోజున అమ్మగా భావించి చీర పెట్టి ఆశీర్వదించమనడంలోని అనుభూతిని చక్కగా చెప్పారు. 

వెన్నెల సాక్షిగా విషాదంలో కులాల పట్టింపులకు బలైన ప్రేమను అందమైన మనసు పాటలతో దరి చేరని లేఖలో విషాదాన్ని వినసొంపుగా వినిపించారు. 

కూతురైతేనేంలో ఆర్ధిక బంధాలలో పడి ఎందరో పిల్లలు దూరమౌతున్న అనుబంధాల విలువలను ఓ తల్లి మనసు తన కూతురు గొంతానమ్మకోరికలను తీర్చడానికి ఆత్మార్పణ చేసుకోవడం చదువుతుంటే మన మనసులు కంటతడి పెట్టక మానవు. 

జాబిలి హృదయంలో మనసులు కలసిన బంధాలకు ఏ మతాలు, కులాలు,కట్టుబాట్లు అడ్డు రావని అద్భుతంగా చెప్పారు. ఇక ఈ సంపుటి పేరైన రాయికి నోరొస్తే కథలో నిజానికి నమ్మకానికి మూలమైన అమ్మానాన్నా బంధంలో హక్కులకు, బాధ్యతలకు మధ్య అహానికి, ఆత్మాభిమానానికి తరతరాలుగా జరుగుతున్న సంఘర్షణను చెప్పడంలో సఫలీకృతులయ్యారు. 

సంస్కారంలో ప్రతి మనిషికి,మతానికి మధ్య ఉండే విభిన్న ఆలోచనాసరళిలో ఉన్న ఆంతర్యాలను గౌరవించడం ఎలానో చెప్తూ, మనుష్యులు తనువు చాలించినా వారి అభిప్రాయాలకు విలువ ఇవ్వమని చెప్పడం చాలా బావుంది. 

`కంట్రీ ఉమెన్ కూతురు కథలో మన సంప్రదాయపు కట్టుబొట్టు విలువను చెప్తూ అసలైన అందం ఆత్మ విశ్వాసంతో కూడిన వ్యక్తిత్వం అని చెప్తూ నేటి యువత వేగానికి అడ్డుకట్ట వేసే ప్రయత్నం చేసారు. 

స్నేహితుడా నా స్నేహితుడాలో మనసు స్నేహాలు, రహస్య స్నేహాల మధ్యన పెరుగుతున్న అంతర్జాలపు వారధి, భావాల పంపకంలో ఆత్మల బంధాన్ని, అసలైన స్నేహాన్నిఅలవోకగా చెప్పేసారు. 

పాట తోడులో మానవత్వానికి, తోటి మనిషికి సాయపడటానికి గొప్ప కుటుంబంలోనే పుట్టనక్కరలేదని, ఆదుకునే మనసుంటే చాలని, ఇంకెన్నాళ్ళీ కథలో గుడిసెల్లో బతుకుల బాదరబందీలు, ఆడది ప్రేమను పంచడంలోనూ అదే కోపం వస్తే, తన సహనాన్ని పరీక్షిస్తే ఆదిశక్తిగా ఎలా మారుతుందో, మారాల్సిన ఆవశ్యకతను వివరించారు. మహిన్ లో చదువుకోవాలని ఉన్న ఓ పసి మనసు కుటుంబ పరిస్థితుల మూలంగా ఆగిన తన చదువు కోసం ఏం చేయడానికి నిర్ణయించుకుందో చెప్పడంలో ఆ భావోద్వేగాలు పలికించడంలో మనం రోజు చూసే సంఘటనలే కళ్ళ ముందు కనిపించేటట్లు చేసారు. 

మర్మమేమిలో మతాచారాలను అడ్డు పెట్టుకుని కొందరు ముసుగు వేసుకుని ఎలా మోసం చేస్తున్నారో దానికి పర్యవసానం మంచివాళ్ళు శిక్ష అనుభవించడం గురించి చాలా బాగా చెప్పారు. 

ఇంటిపేరుతో ఓ అతివ మనసులోని ఆవేదన తండ్రి, భర్త, కొడుకు వంటి బంధనాల నుంచి తనకంటూ ఓ అస్థిత్వాన్ని ఏర్పరచు కోవడానికి చేసిన ప్రయత్నం కనపడుతుంది. పలుచన కానీయకే చెలీలో స్నేహం ముసుగులో ఈర్ష్యను, అసూయను బయటపడకుండా పబ్బం గడుపుకునే ఈనాటి ఎన్నోకుటిల మసస్తత్వాలను, బేగం పేట్ ప్యాలస్ ప్రక్కనలో మన హడావుడి జీవితాల్లో మనముండి, మన దగ్గర పని చేస్తున్నవారి మానసిక స్థితిని అంచనా వేయలేని పరిస్థితులను, దూరపు కొండలు నునుపన్న అమెరికా వీసా జీవితాలను ప్రత్యక్షంగా చూసిన అనుభవాన్నిచక్కగా అక్షరీకరించారు. 

లఘు చిత్రంలో మనం చూసే మనిషిలో మనకి తెలియని మరో కోణం ఉంటుందని తెర మీద కనిపించే జీవితాల్లో ఆ తెర వెనుక విషాదాన్ని పరిచయం చేయడం, వేశ్యల మనసు కథను వినిపించడం, ఇల్లాలి అసహనంలో పట్టణవాసంలో అపార్ట్మెంట్ జీవితాలు, అసహనపు ఘట్టాలు భరించే ఓ సగటు ఇల్లాలి మనసు ముచ్చట్లు, గడప బొట్టులో అర్ధం లేని సంప్రదాయాలకు మనం ఇచ్చే విలువల గురించి, ఇప్పుడు కూడా రావా అమ్మాలో తనలో తాను మథనపడుతున్న కూతురికి దూరమై తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో రెండో పెళ్లి చేసుకుని కూతురికి దగ్గర కాలేని తల్లి వేదన, బయలు నవ్విందిలో అవసరాలకు జ్ఞాపకాలను నరుక్కోవడం, నా అన్న బంధాలను తెంపుకోవడం వెనుక ఎంత విషాదం పెద్దల మనసుల్ని మెలిపెడుతుందో, ఆమె నవ్వులో అవసరానికి ఎలా వ్యాపారం చేయాలో, పురిటిగడ్డ కూలి బతుకుల్లో కష్టాలు, మగ బిడ్డ కోసం తపనతో భార్యనే కోల్పోవడం, లాఠీకర్ర కథల్లో బంధాల విలువలు, వ్యక్తిగత, ఉద్యోగ బాధ్యతలు ఎలా ఉండాలనేది సహాజ పాత్రలతో చక్కని శైలిలో చెప్పారు. ప్రతి కథలోనూ మనచుట్టూ తిరిగే పాత్రలతో, మనకు అలవాటైన, దగ్గరైన అనుభవాలను ఇవి మనం చూస్తున్నంతగా లీనమైపోయేటట్లుగా సహజంగా చెప్పడంలో రచయిత్రి కృతకృత్యులైయ్యారు. ప్రతి కథలోనూ మానవీయ దృక్పథం కనిపిస్తుందనడంలో అతిశయోక్తి లేదు. ప్రతి ఒక్కరు చదవదగ్గ పుస్తకం ఈ " రాయికి నోరొస్తే ".

26, జూన్ 2021, శనివారం

ఈ మనుషులకు ఏమైందసలు !?

రైతుల దగ్గర పంట కొనండి వారికి సాయపడండి అనుకుంటున్నాం. పండించిన రైతు దగ్గర కిలో బీరకాయలు Rs/ 60 తీసుకుంటున్నారు. అరకేజీ బీరకాయల్లో వొకటి పెద్దది మరొకటి చిన్నది. పెద్దకాయ ముదిరింది గట్టిగావుంది పీచుకట్టింది.. డోర్ డెలివరీ ఇచ్చి వెళ్ళిపోయారు.(plastic బకెట్ క్రిందకు వేలాడేస్తే అందులో వేసి వెళ్ళిపోతారు) ఆ ముదురుకాయ చెత్తబుట్ట పరం చేసి చిన్నకాయతో ఉల్లిపాయ కలిపి వండుకుని ఆ పూటకు కూర మమ అనిపించాను. 

పేకెట్ పాలు వాడవద్దని డాక్టర్ సూచిస్తే గేదెపాలు లీటర్ 80 రూపాయలు లెక్కన పోసి వెళతాడు వొకతను. కాఫీ కని కొద్దిగా పాలు కాయటానికి పొయ్యి మీద పెట్టగానే ఢాం ఢాం అనే శబ్దాలతో ఆ పాలు విరిగి దబ్బలై పోతాయని సందేశం వస్తుంది. మళ్ళీ పాల పేకెట్ల కోసం బజారున పడాలి. అప్పటికీ ముందే చెప్పాను. మీకు పాలు లభ్యత వుంటేనే పొయ్యండి. దొరకక పోతే చెప్పండి. అంతే కానీ కల్తీ పాలు పొయ్యొద్దు అని.  మాటకు మాత్రం అలాగే అంటారు. వారంలో నాలుగు రోజులు ఇదే తంతు. అసలు పాలు పాలపదార్దాలు మానేస్తేపోతుంది.. అనుకుంటా. స్యయంగా గేదెలను మేపుకుని పాలు పిండుకుని తాగగల్గితే పాల జోలికి వెళ్ళాలి లేకపోతే లేదు అని నిర్ణయించుకోవడం వుత్తమం. 

అపుడపుడు పొలం చూసుకోవడానికి వెళతానా.. ఒక యేడాది కాలంలో పంట పంటకి దున్నినప్పుడల్లా హద్దులను చెరిపేసి ఒక అడుగు వెనక్కి జరిగి గనెం రూపురేఖల్ని మార్చేసారు.  ఇలా యెలా చేస్తారు. రోజూ చూసే నువ్వు గమనిస్తావు కదా.. వారిని అడ్డుకోవడమో లేదా మాకు తెలియజేయడమో చేయాలి కదా అని కౌలుదారుడిని గట్టిగా కోప్పడితే.. ఆయనకు మతిస్థిమితం లేక అలా చేస్తుంటాడని అంటున్నారు. యాక్సిడెంట్ జరిగి కోలుకున్నప్పుడు నుండి విపరీతంగా ప్రవర్తిస్తున్నాడంట. ఇపుడు వాళ్ళ వాళ్ళే లైన్ లాగి గనేలు వేసుకుందామని అంటున్నారు. రెండురోజులలో ఆ పని చేయిద్దాం కబురు పెడదాను రండి అని అంటాడతను. 

హద్దులు చెరిపేసి ఇతరుల పొలం తమ దాంట్లో కలుపుకోవాలను వ్యక్తి గతంలో పైకి క్రిందకు ఐదు సెంట్లు భూమిని కలుపుకుని వున్నాడు. రీ షెడ్యూల్డ్ చేయడానికి నేను అఫ్లికేషన్ పెట్టుకుని సర్వేకి వెళితే సర్వేయర్ మీ పొలంలో వాళ్ళది ఐదు సెంట్లు కలిసి వుందని వారి భూమిలో మార్క్ చేస్తే మీది తప్పు కొలత మా పొలంలో కలసిందని యెలా చెబుతారు పడమటి పక్క ఉత్తరం పక్క కలిసి వుందేమోనని గొడవ పడి.. నోరు పారేసుకున్నాడు. ఇక ఇది తేలదండీ.. మీరు కలెక్టర్ కు అర్జీ పెట్టుకోండి. గ్రామ అడంగళ్ మ్యాప్ తెచ్చి ఈ సర్వే నెంబర్ లో వున్న పొలం అంతా కొలిస్తే కానీ ఇది తేలదు అని క్లోజ్ చేసాడు సర్వేయర్. ఆడవాళ్ళు భూమి సమస్యలపై వివరణ కోరితే పురుషులు ఈ ఆడాళ్ళకు ఏమి తెలుసు అని  లోలోపల హేళన చేస్తూ పైకి నిర్లక్ష్యపు మాటలు,  అవమానించే లకారాలు మాట్లాడతారు. కష్టార్జితంతో కొనుకొన్న పొలాన్ని ఆక్రమించుకుంటే ఎంత బాధో నొప్పో వాళ్ళకెలా తెలుస్తుంది. వాళ్ళకు తాత ముత్తాలనుండి వచ్చిన ఆస్థి చాలక పక్కనోడి పొలం ఆక్రమించుకోవడం. అడిగితే అవమానించడం. ఆ మాటల వల్ల ఎంత అవమానం వేసిందో నాకు. వారం రోజులు మాములు మనిషిని కాలేకపోయాను. ఏడ్చాను కూడా. 

అసలు ఆ పొలం కొన్నప్పుడే మేము కొలతలు వేసి హద్దులు వేసుకుని అపుడు రిజిస్ట్రేషన్ కి వెళ్ళాల్సింది. బంధువులే కదా.. 60 ఏళ్ళ పై బడిన ఒరిజినల్ డాక్యుమెంట్ లింక్ డాక్యుమెంట్స్ ఇసి అన్నీ కరెక్ట్ గా వున్నాయని  అపుడు పొలంలో పంట వుందని  రిజిస్ట్రేషన్ చేయించుకున్నాం. 

వాళ్ళ అన్నదమ్ముల పిల్లలలో ఒకతను అక్కా.. మీకు డాక్యుమెంట్ టు డాక్యుమెంట్ కరెక్ట్ గా వుంది. ఐదు సెంట్లులో పంటేగా పండించుకుంటాడు. తర్వాత  భూమి కొలిపించి నేను వొప్పజొపుతానుగా అన్నమాట నీటిమీద రాతల్లా అయిపోయాయి.  ఒకవైపు 5 సెంట్లు లెక్కతేలలేదు. ఇంకా వెనక్కి జరుగుతుంటే కడుపుమండి పోతుంది.కళ్ళల్లో వొత్తులేసుకుని యెన్నాళ్ళని కాపలా కాసుకోగలం. మన ఇరుగు పొరుగు చల్లగా వుండాలి. మనం దుర్మార్గంగా ప్రవర్తించకుండా నిజాయితీగా వుండాలి అనుకోవాలి తప్ప. 

ధర ఎక్కువ తీసుకున్నా వస్తువును నిజాయితీగా అమ్ముదాం అని పాడి పంటకూ లేదు. కాయ పండూ పప్పులు ఉప్పులు నూనె అన్నీ కల్తీనే.  మనిషీ మనసూ అన్నీ కల్తీలే. వ్యాధి నిరోధక టీకాలో మందు లేకుండానే మభ్యపెట్టడం దొంగదారిన ఇళ్ళకు తీసుకొచ్చి అమ్ముకోవడం. నిజాయితీ స్వచ్చత దేనికీ లేదు. ఆలోచిస్తున్న కొద్దీ బాధ కోపం ... అసహనం. భూమి పై ఈ మాత్రం కూడా బ్రతికే అర్హత మనిషి లేదు. కలుషితమైన మనసులు మనుషులు కలుషితమైన ఆహారాలు.ఇక శారీరక మానసిక  సామాజిక ఆరోగ్యాలు ఏం బాగుంటాయని 😢🙃

ఈ మనషులకు ఏమౌతుందసలు!? ఎటువైపు వీరి పయనం!?🤔

18, జూన్ 2021, శుక్రవారం

మన మూలాలు మన భాష

 చిన్నితల్లి ముచ్చట్లు

చిన్ని తల్లికి 15 వ మాసం నడుస్తుంది. నీలాలనింగిని అబ్బురంగా చూడటం యెగిరే పక్షులను చూసి ముఖం చాటంత చేసుకుని సంతోషంగా నవ్వడం వెళుతున్న విమానాలను చూస్తూ వాటి శబ్దాన్ని వింటూ జంకుగా మూతిముడుచుకుని చూడటం చేస్తుంది. 

అమ్మమ్మ తాతయ్య లను చూసి... దా.. దా.. అని పిలిచి చేయి పట్టుకుని .. ఆరుబయట పచ్చని పచ్చికపై చెప్పులు లేని చిన్ని చిన్ని పాదాలతో గజ్జలు ఘల్ ఘల్  మంటూండగా వేగంగా అటునిటు తిరగడం తల్లికి యిష్టంగా మారింది.  పెరటితోటలో విరిసిన పూలను కన్నార్పకుండా చూస్తూ వుంటుంది. రెండక్షరాల పదాలు పలుకుతుందీ చిలక. వాళ్ళమ్మ శ్రద్దగా నేర్పుతుంటుంది

ఇంతకు ముందే తారంగం తారంగం తాండవకృష్ణ తారంగం, ఏల వచ్చెనమ్మ కృష్ణుడు యేల వచ్చెను శ్రద్దగా.. ఆసక్తిగా యిష్టంగా చూస్తుంది.  పిల్లకి సంగీత రసజ్ఞత కూడా వుంది. రిథమిక్ గా అపాదమస్తకం కదిలిస్తూ వుంటుంది కూడా.  

 మా మనుమరాలి కోసం కోడలు అన్ని ఇంగ్లీష్ పుస్తకాలు (పంచతంత్రం తో సహా) ఆర్డర్ పెట్టి ఇక్కడ డెలివరీ ఇచ్చేవిధంగా కొనుగోలు చేసింది. ఇదేంటి ఇందులో తెలుగు పుస్తకాలు ఏవి అన్నాను ఆశ్చర్యపోయి. అక్కడమ్మాయే కదండీ.. అందుకే ఆ భాష అన్నారు మా చిన్న వియ్యపురాలు వియ్యంకుడు. లేదు అని ఇంగ్లీషు లో అరిచాను.. నా మనమరాలు పుట్టుకతోనే రచయిత అనుకుంటున్నాను.నాలా కవి కథకురాలు అవ్వాలి.. తెలుగు రాకుంటే ఎలా (అని అరిచేసాను కరిచేసాను అనుకునేరు అలా చేయకుండా  ) అని నెమ్మదిగా అన్నాను. ఎయిర్ పోర్ట్ కనుక  మనసులో అనుకున్నది బిగ్గరగా చెప్పడం బాగోదని అలా నెమ్మదిగా వున్నాను కానీ గొంతులో తీవ్రత అణిగేది కాదు. మరి జరగబోయేది అలాంటి అవమానమని నా భావన భావ వుద్వేగం కూడానూ. క్షణకాలం భవిష్యత్ అలాగే వుంటుందేమో అని భయం పట్టుకుంది కూడా.  

విమానాశ్రయం నుండి తీసుకువెళ్ళే సామాను ఎక్కువ బరువు వుండటం వల్ల పుస్తకాలు వెనక్కి వచ్చాయి. దాదాపు పన్నెండు కిలోలు. అవి ఎపుడో అపుడు వెళతాయి కానీ.. మా కోడలు  “చిన్నితల్లి” కి 56 అక్షరాలను అక్షరం అక్షరం విడదీసి ఉచ్చారణ స్పష్టంగా వుండే రీతిలో సరైన పెదవుల కదలికతో  పలకడం నేర్పుతుంది. బుడ్డది  తదేకంగా వాళ్ళ అమ్మ నోటి వొంకే చూస్తూ.. వుంటుంది. కొంచెం విరామం తర్వాత ఆ పదం పలికే ప్రయత్నం చేస్తుంది. హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నా.  తెత్తు (చెట్టు) అంటుంది. నా ఆనందం అంతా యింతా కాదు. నా ఆనందం నాది.  ప్రకృతి ప్రేమికురాలిని కదా మరి.

అమ్మ నాన్న తో సహా అన్ని  పిలుపులూ మాతృభాష లోనే.  నేను నా కొడుకుకి “నాన్న గారూ” అని పిలవడం నేర్పించాను. ఎందుకో ఆ పిలుపు మనసులకు దగ్గరగా కాకుండా దూరంగా అయినట్టు  గంభీరమైన భావన కల్గించినదని అనుభవంలోకి వచ్చాక.. మనుమరాలితో “నాన్న” అని పిలిపించి  ఈ పిలుపే మధురంగా వున్నట్టు భావన కల్గుతుందని అనుకుంటాను. 

నా మనుమరాలు యెన్ని భాషలైనా నేర్చుకోనివ్వండి కానీ మాతృభాష పై బాగా పట్టుండాలని మన భాషను చదవడం వ్రాయడం కూడా బాగా రావాలని నా ఆకాంక్ష. నా రచనలు చదవగల్గే విధంగా చదివితే చాలని అనుకోవడం స్వార్దం అవుతుంది కానీ మన తెలుగు మాండలికాలన్నీ చదివి అర్దం చేసుకోవాలనే అత్యంత ఆశ కూడా. 


పిల్లల పెరుగుదల   అమ్మమ్మ  నానమ్మలూ తాతయ్యలతో వుండాలి. అది తల్లిదండ్రుల శ్రద్దను బట్టి వుంటుంది. వారు మాతృభాషతో అవసరం ఏముంటుంది అనుకుంటే పిల్లలకు పెద్దలతో అనుబంధం వుండదు. యాంత్రికమైన తరాలు మారుతుంటాయి. “Roots” నవలను మనమెందుకు ఇష్టపడుతున్నాం, మెక్సికన్ సంస్కృతికి మనకు బోలెడు పోలికలు వున్నాయని ఎందుకు సంబరపడుతున్నాం? భారతీయులందరూ ఎక్కువగా ఒకే కమ్యూనిటిలో వుండాలని ఎందుకు ఆరాట పడతారు? కొత్తచోట మన వాళ్ళను చూస్తే ఎందుకు సంబరపడతాము.. వీటికి అర్దం తెలుసుకోగల్గితే మనం కోల్పోయిన విలువ తెలుస్తుంది. ప్రపంచదేశాలు అవలీలగా చుట్టగల్గిన వారు మన భాష కోసం తపన పడుతున్నారు. వేదన పడుతున్నారు తప్పిదాలను తల్చుకుని. అనుబంధాలు శూన్యం కాకపోవచ్చు కానీ భాష అనే వారథి సాంస్కృతిక పెన్నిధి కదా!

నా మనుమరాలు బాగా గడగడా చదివే కాలానికి తమిళనాడులో కూడా తెలుగు భాషకు ఇతర దక్షిణాది భాషలకూ ప్రాముఖ్యతనివ్వాలని యిప్పటి ముఖ్యమంత్రి తీసుకున్న  నిర్ణయాలు ఆదేశాలూనూ అంతకు ముందే ఆస్ట్రేలియా దేశంలో తెలుగు ను ఇంకొక భాషగా నేర్చుకోవడానికి అవకాశం కల్పించి ఆదేశాలను జారీ చేసి అమలులోకి వచ్చిన సంగతి గుర్తొచ్చి.. హమ్మయ్య (అమ్మయ్య సరైనది అనుకుంటున్నాను) మన మాతృభాష కు వెలిగిపోయే రోజులు వచ్చేసాయని సంతృప్తి పడుతున్నాను.

‘అమ్మలాంటి కమ్మనైన గంగిగోవు పాలనొదిలి ఖరము పాల కొరకు ఇంగిలీషు షోకు వెంట  ఈ పరుగులెందుకు?''  అనకూడదు కదా.. అక్కడ పుట్టిన వారిని మనలా వుంచాలనుకునే వుండాలనుకుని చేసే ప్రయత్నాలన్నీ మన మూలాలను మర్చిపోనివ్వకుండా చేసే ప్రయత్నాలే.

అప్రయత్నంగా..   ఇప్పటికిపుడే నా మనమున పెదవుల పలికిన  లలితా చాలీసాలో వొక పాదము”శ్వేత వస్త్రము ధరియించి, అక్షర మాలను పట్టుకొని భక్తి మార్గము చూపితివి. జ్ఞాన జ్యోతిని నింపితివి”

 నేర్చుకున్న యే అక్షరమైనా అది యే భాషైనా అమ్మ కరుణతోనే కదా! శ్రీ మాత్రే నమః 🙏

ప్రస్తుతం నాయనమ్మ లోకం  అంతా చిన్నితల్లి చుట్టూరా.. నే!


9, జూన్ 2021, బుధవారం

మెరుపు

 మెరుపు (మైక్రో కథ)

చెప్పవూ .. చెప్పవూ.. 

కథ చెప్పవూ.. అమ్మ మెడ చుట్టూ చేతులేసి గోముగా అడిగారు.

నల్లని తెరేసుకున్న పలకల పెట్టెను చూస్తూ 

చిన్నగా నవ్వుకుని గొంతు సవరించుకుందామె.

గూటిలో దీపం వెలుగుతూంది

ఇల్లంతా మసక వెలుతురులో  స్నానం చేస్తుంది. 

బయట ఉరుముల గర్జనలకు భయపడి విసురుగా లోపలికొచ్చిన గాలి తొడుక్కోవడానికి చొక్కాని వెదుక్కుంటుంది

నాన్న మనసు గుబులు దుప్పటి కప్పుకుంటుంది 

ధాన్యం ఇంకా కల్లం లోనే వుంది. చినుకులకు చేయి అడ్డుపెట్టుకుంటూ  చీకటిలో వడి వడిగా అడుగులేసాడు ఇదిగో నేనూ వస్తున్నా అంటున్న ఇల్లాలి మాట వినిపించుకోకుండా. 

కాసేపటి తర్వాత పెళపెళమంటూ పిడుగు పడిన శబ్దం అది చెట్టుపై కాదు కుటుంబంపై

ఆ ఘాతానికి ఇల్లాలు నేల కూలేదే మరో చెట్టులా..

పిల్లలు చెట్టుకొకరు పుట్టకొకరవుతారని నిబ్బరం చేసుకుంది. దైర్యం అరువు తెచ్చుకుంటుంది రోజూ.

కథ చెప్పమని అడిగిన పిల్లలకు తన కథనే కథలుగా వర్ణించి చెబుతుంది.

కథ వింటూన్న పిల్లలు దిగులుగా చూస్తూ మెల్లిగా అమ్మ రెక్కల కింద దూరి గట్టిగా వాటేసుకుంటారు చెట్టు మీద పిట్టలా. 

 పిల్లలిద్దరూ.. మబ్బు పడితే చాలు ఆకాశం వైపు చూసి అర్జునా ఫల్గుణా చేతులు జోడిస్తారు. మెరుపును చూస్తూ హడలిపోతారు. చినుకు జాడ చూస్తే కోపపడతారు మా ఇంటిపై కురవొద్దు పో పో.. అంటూ.

అమ్మ నోటిపై వేలుంచి పిల్లలను మందలిస్తుంది. పొట్ట చూపించి ఎలా అని ప్రశ్నిస్తుంది. పిల్లలెళ్ళి అమ్మ ఆకాశాన్ని హత్తుకుంటారు.


10, మే 2021, సోమవారం

వారియర్

 మరణాలు అనేకం

క్షణ క్షణం చచ్చి బతికే మానసిక మరణాలు

అవమాన భారంతో తలొంచినపుడే  తగిలిన శరాఘాత మరణాలు

వణికించే సంఘటనల సమాహారాల మధ్య భయవిహల్వురులై మరణించిన క్షణాలు

అనారోగ్యాల మధ్య బయాప్సి రిపోర్ట్ చేతికందేలోపు కలిగే గుబులు మరణాలు

అన్నీ మరణ సదృశ్యాలే. 


 అమ్మ గర్భం నుండి యుద్ద కవచం తొడుక్కున్నట్లు 

శ్వాస తీసుకున్న క్షణం నుండి శ్వాస ఆగే వరకూ నీడలా వెంటాడుతున్న మరణభయం. 

ఆ భయం నీది నాది మనందరిది మన వారిదందరిది.

పోరాడటం మర్చిపోతే ఆ క్షణమే నువ్వు మరణించినట్లు. 

యోధుడా/యోధురాలా.. 

చలించే నీ దేహం కోసం   

శ్వాశించే నీ ఆశల కోసం.. నీ దేహం లోపల సూక్ష్మ యుద్దం చేయి. 

ఆలోచనతో  అలసిపోని చీకటి యుద్దం చేయి. 

ప్రాణం నీదే ప్రయాణం నీదే

నీలో వున్న శత్రువుతో యుద్ధం చేయి. 

అలసి మరణ సంతకం చేసేవనుకో భీతితో అదే బాటలో 

మరిన్ని మృత్యు ఘంటికలు  మ్రోగుతూనే వుంటాయి

రణ క్షేత్రంలో పడి లేచిన యోధుడా/యోధురాలా 

మరణ భయాన్ని జయించి రా.. 

కణ కణంతో కరోన ని జయించి రా.. 

యూ ఆర్ ఏ వారియర్.. 

 ఐ యామ్ ఏ వారియర్.

కరోన ఆలోచనలు

 దృశ్య మాధ్యమం

అనేకానేక జాగ్రత్తల మధ్య 

భయాన్ని తాగి బెంగను మింగి 

వణుకు దుప్పటి కప్పుకుని హాయిగా నిద్రించమంటుంది. 

కంటికి కనిపించని ఆ.. 

సూక్ష్మ క్రిమి కన్నా పెద్ద భూతం ఇది.  


*****

లాలి జో లాలీ జో

ఒణికిపోతున్న మనుషజాతిని నిద్ర పుచ్చటానికి 

చల్లనైన అమ్మ స్పర్శ శ్రావ్యమైన లాలి పాట అత్యవసరమిపుడు

*****

తోచితోయనమ్మ తోడికోడలు పుట్టింటికి వెళ్ళిందంట అనే సామెత యేమో కానీ పక్కింటి వైపు చూడటానికి  ఆవైపు నుండి వచ్చే గాలి పీల్చడానికి కూడా భయం పుడుతుంది. మనుషులు చేయడానికి యే పని లేకనే లేక సామాజిక బాధ్యత అనుకునో విపరీతమైన దోరణిలో  వార్తలు విషయాలు పంచుతూ వుంటారు. మానసిక వత్తిడి కూడా కావచ్చు. కానీ ఆ వార్తలు సంఖ్యలు అవగాహన పేరిట అనేక విభిన్నమైన అంశాలు చదవడం వినడం చూడటం వల్ల  భయం కల్గుతుంది. అందరికీ విజ్ఞప్తి. మహమ్మారికి తలవొంచి మౌనంగా  నిశ్శబ్దంగా వీలైనంత వొంటరిగా వుందాము. ఆధ్యాత్మిక బలాన్ని పెంచుకుందాం. అందరికీ మనవి...



భయోత్పాతం సృష్టించవలదు 🙏

కరోన ఉక్కుపాదం క్రింద బంధువులు స్నేహితులు అభిమాన నాయకులు నలిగిపోతే దయచేసి ఆ వార్తలు ఇక్కడ share చేయకండి. వీలైతే ఫేస్ బుక్ లేనప్పుడు ఏం చేసేవారో అది చేయండి. 

భయోత్పాతం సృష్టించడం తగదు. మాస్క్ పెట్టుకోవడం ఎంతఅవసరమో మరణించిన వారికి ఇక్కడ నివాళులు అర్పించడం అంత అనవసరం. 

దయచేసి.. అర్దం చేసుకోండి. నెగిటివ్ వైబ్రేషన్ వలన మానసిక ఆరోగ్యం పాడైపోయే వాళ్ళు భయంతో మానసికంగా కుదేలైన వాళ్ళు కోకొల్లలు. 

సామాజిక హితం కోసం ఈ రెండు పనులు చేయండి ప్లీజ్.. 🙏🙏

26, ఏప్రిల్ 2021, సోమవారం

నాయనమ్మ ప్రేమ

నా మనుమరాలు “నిహిర’’ పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు 

పుట్టినరోజు  అయిన ఒక   మాసం తర్వాత బ్లాగ్ లో పొందుపరుస్తున్నాను. పాపాయి వాళ్లమ్మ ఫేస్ బుక్ గోడపై ఇలా వుంచాను. ఇంతకు మించి అంతరంగమున అనేకము కలవు. వ్రాయబడని రాతలు ఇక రాసే క్రమం ప్రారంభ టపా యిది. 💕😊




 చిన్ని తల్లీ! 


రోజూ రోజూ పూచే పువ్వులు నీ నవ్వులు .. 


రేయి పగలు ఒకేలా వెలిగే నక్షత్రకాంతులే నీ కనుల వెలుగులు..


మాకర్దం కాని నీ పలుకులే అనాదిగా వున్న సంగీతానికి మూల స్వరాలు సరికొత్త భాషకు ప్రాణాధారాలు


నీ ఉత్సాహపు వొరవడి చూస్తే ప్రత్యక్షంగా చూడని  అనేక నయాగరా ఝరులు 

 

నా చిన్ని తల్లీ.. నీకు బోలెడన్ని కరిగపోని తరిగిపోని ప్రేమలు అమూల్యమైన కానుకలు.


సంవత్సరం యెలా గడిచిందో.. అసలు గుర్తు లేదురా..

బోలెడంత ఆశ అనేక ఆకాంక్షల మధ్య కరిగిన ఏడాది కాలం.. నాకు నిత్య నూతనమే! 

 

నీ మృదుస్పర్శ కోసం అలమటించే ఈ హృదయానికి ఇంకొంత కాలం నిరీక్షణ తప్పనిదని  నా చిటికెన వేలు పట్టుకుని నువ్వు నడిచే కాలానికి.. 

నా వూహలకు ఆశనే నీరు ఎరువిచ్చి దృఢంగా పెంచుకుంటాను.. సరేనా! 


పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు రా.. తల్లీ

శ్రీగిరి పర్వత శిఖరం నుండి ఆదిదంపతుల కరుణాకటాక్షవీక్షణలు నీకొక రక్షణ కవచమై నిలిచి వారి అనేకానేక శుభాశీస్సులుతో  పాటు నా శుభాశీస్సులు కలగలిసి.. చల్లగా వర్దిల్లు తల్లీ.. నీకు బోలెడంత ప్రేమతో..   💞


హేపీ బర్త్ డే .. “ నిహిర” 🎈🎈🎂🎈🎈 

10, జనవరి 2021, ఆదివారం

గీటురాయి

 వాచ్మెన్..వాచ్మెన్.. ఫస్ట్ ప్లోర్ నుండి ఒక గృహిణి కేకలు.కలుపు మొక్కలు ఏరుతూ మొక్కలకు నీళ్ళు పెడుతున్న వాచ్మెన్ పైపు వదిలేసి పరిగెత్తుకువచ్చాడు.  “ఏంటమ్మా పిలిచారు” అన్నాడు అరిచారని అనలేడు ఎంతైనా బక్కోడు కదా, పిలిచినావిడేమో రెండు కార్లున్న ఇంటావిడ. "ఎన్నిసార్లు చెప్పాలయ్యా.. పైనుండి  జుట్టును తోరణాల్లా కిందకి వదిలేస్తున్నారు.కనీసం వుండలు చుట్టి వేయాలనో డస్ట్ బిన్ లోనో వేయాలనే ఇంగితం లేకపోతే ఎట్లా..బెండకాయ ముక్కలు ఎండకు పెట్టి  లోపలకు తీసుకెళ్ళి మూకుట్లో వేయబోతే వేళ్ళకు చుట్టుకున్న పొడవాటి వెంట్రుకలుఎంత కంపరమేసిందో.ఇపుడా మూకుడు తీసుకెళ్ళి డస్ట్ బిన్ లో గుమ్మరించాల్సిందేపైకి వెళ్ళి ఒక్కొక్కరికి చెప్పిరాఇలా చేస్తే నేనూరుకోను" అంది గట్టిగా. "అలాగేనమ్మా.. మోటరు ఆపేసి తర్వాత చెప్పేసి వస్తా."  

భారతి అప్రయత్నంగా తన తల తడుముకుంది.తనది మూడంగుళాల జుట్టు కాబట్టి తనపై పడే నెపాన్ని తప్పించుకున్నానని అనుకుందిఆమెకీ అనుభవమేచాలాసార్లు బాల్కనీలో పప్పులు బియ్యం వడియాలు లాంటివి ఎండబోసినప్పుడు శుభ్రంగా వుండేవిడబ్బాలో పోయబోయేటపటికి వేళ్ళకు చుట్టుకునే జట్టుచెట్టుపైనుండి ఆకులు రాలినట్టు గాలికి వచ్చిపడే వెంట్రుకలు మనిషి తలనుండి రాలిపడవు కదా దువ్వి వదిలితే తప్ప అని  గౌరవంగా  అపార్ట్మెంట్ మెయింటెనర్ కి విన్నమించి వచ్చిందిఆమె విన్నపాలు కూడా గాలికి కొట్టుకొని వెళ్ళే ఎండుటాకులు అని ఇలా ఇంకెవరన్నా గట్టిగా అరిచినపుడు తెలుస్తూండేవి.

అప్పటివరకూ మౌనంగా ఉన్న పరిసరాలను బద్దలు కొడుతూ సవరాలు అమ్ముతాం వెంట్రుకలు కొంటాంఅని ఒకసారి “వెంట్రుకలు కొంటాం సవరాలు అమ్ముతాముఅని ఇంకొకసారి మార్చి మార్చి  అనౌన్స్ చేసుకుంటూ ప్రకటన కర్తలా విషయాన్ని    చేరవేస్తూ  మలుపు తిరిగి మట్టిరోడ్డుపై ప్రవేశింది ఒక ఆడ గొంతు.  మాటలనే పాటగా మార్చే సహజవిద్య తనకు తెలినట్లుగా రిధమిక్ గా వినిపిస్తున్న  ఆ స్వరజ్ఞానానికి ముచ్చటపడి  ఆమెనే చూస్తూ వుంది భారతి.  ఈమెను చూస్తే మొన్న సిమెంటు రోడ్డులో తచ్చాడుతూ అనుమానస్పందంగా తిరిగిన స్త్రీలలో ఒకామె లాగా వుంది. ఇందాక ఇంకొకామె పాత బట్టలకు స్టీల్ సామాను అమ్ముతామని కేకలు పెట్టుకుంటూ తిరిగిందిఈవాళ ఇంకెంత మందివున్నారోఇందాక ఒకతను పట్టుచీరలు జరీ చీరలు కొంటామని మూడు బ్లాక్ లమధ్య వెహికల్ వేసుకుని తిరుగుతుంటే మగవాళ్ళెవరో  వాచ్మెన్ని మందలించారు ఎవరిని బడితే వాళ్ళను లోపలికి  రానిస్తున్నావనిఏమైనా ఇక్కడ సెక్యూరిటీ తక్కువుంది అనుకుంటూ కొన్నాళ్ళ క్రితం  జరిగిన విషయాన్ని మరొకసారి గుర్తుచేసుకుంది భారతి.   

ఆ రోజు ఎటువాళ్ళు అటు వెళ్ళిపోయాక కిటికీ ఎదురుగా వున్న సిమెంట్ రోడ్ సద్దుమణిగిందిరోడ్డుపై ఒక్క పురుగూ లేరుఇద్దరు స్త్రీలు ఆ రోడ్డుపై అటూ ఇటూ చూసుకుంటూ ఒకో ఇంటిముందు కాసేపు ఆగి పరీక్షగా చూస్తూ  వీధి మొదలుకు చివరకు రెండుసార్లు తిరిగారుపోనీ గ్రామ సచివాలయ సిబ్బంది అనుకుందామా అంటే అలా లేదు వాళ్ళ ఆహార్యంచూస్తే మొరటుగా వున్నారు.చీర కుచ్చిళ్ళుబొడ్డు దగ్గర దోపి జుట్టు ముడిపేసుకుని చెప్పుల్లేని కాళ్ళతో ఆ ఇళ్ళ మధ్య తిరిగేవాళ్ళకు విరుద్దంగా అనుమానస్పదంగా కనిపించారుకుర్చీలో వెనక్కివాలి కూర్చున్న ఆమె తనకి తెలియకుండానే నిటారుగై కిటికీ ముందుకు జరిగి వారిని నిశితంగా పరిశీలించింది  ఇద్దరిలోవున్న ఒకామె వెనక్కి వెళ్ళి కరంటు స్తంభంపై బొగ్గు ముక్కతో ఏదో రాసి వచ్చిందిఇంకొక ఆమె పూల మొక్కల మధ్య నుండి కాస్త ముందుకు నడిచి వెళ్ళి అక్కడే నిలబడింది

అయ్యోవీళ్ళేదో పట్టపగలే ఇళ్ళను దోచుకునే వారిలాగా వున్నారు.కొద్దిసేపటి క్రిత్రమే ఆ ఇంట్లో  వాళ్ళిద్దరూ బయటకు వెళ్ళారుఇపుడేమిటీ చేయడం అనుకుంటూ  కుర్చీలో నుండి లేచింది భారతిదూరంగా వెళ్ళిన స్త్రీ ముందుకు నడిచొచ్చి లోపలికి వెళ్ళిన స్త్రీ కనబడేటట్లు దూరంగా నిలబడి ఏదో చెప్పిందిఆమె వెనక్కి రాగానే ఇద్దరూ రోడ్డు మీద నిలబడే కట్టుకున్నచీరను ఎత్తి లోపలి లంగాను పరీక్షించుకుని నాలుగడుగులు
ముందుకేసారు.అంతలోకి బయటకు వెళ్ళిన ఇంటివాళ్ళు స్కూటర్ దిగడం చూసి తారురోడ్డు మీదకు నడుచుకుంటూ వచ్చారుఇలాంటి వాళ్ళే పగలు రెకీ నిర్వహించి టార్గెట్ చేసుకుని దోపిడీకి పాల్పడతారని చదివింది కొన్ని సినిమాల్లో చూసి వణికిపోయింది

ఆదేమాట వాచ్మెన్ భార్యతో అంటే “డబ్బులెక్కువ వున్నోళ్ళకు భయమెక్కువ.మీలాగే  ఎవరితోనూ కలవకుండా మాటామంతీ లేకుండా తాళాలేసుకుని ఇళ్ళ లోపలే వుండిపోతారుకాసేపు బయటకొచ్చి తిరగొచ్చు కదా,కాస్త మనుషుల గాలి పోసుకుంటారుఅందిభారతి మౌనంగా వుండేసరికి  "అయినా రోజులు కూడా అట్టాగే వుండయి లెండి.ఎవరినీ నమ్మడానికి లేదుసొమ్ము ఎంత పనైనా చేయిస్తుంది” అని వెళ్లిపోయిందిఎవరితోబడితే వాళ్ళతో మాట్లాడటానికి వీలులేదు.మాట్లిడితే ముంచుకొచ్చే ప్రమాదాలు మాట్లాడకపోయినా  ఎదురయ్యే ప్రమాదాలు మొత్తానికి మనుషుల జీవితాల్లో కనీకనబడని అభద్రతఒంటరితనం చిలకొయ్యకు వేలాడుతున్న అయిదు దశబ్ధాలకే వ్యర్దమైన వృద్ద జీవితాలివి అని నిట్టూర్చింది.

మరో రెండురోజుల తర్వాత  ఆ సిమెంట్ రోడ్డులో పట్టపగలు తాళాలు పగులగొట్టి దోచుకుని వెళ్ళారు అని తెలిసాక కొత్తగా వచ్చే ప్రతివారిని అనుమానంగా చూడటం అలవాటైపోతున్నట్లు వుండటం సిగ్గుగా ఉన్నా  జాగ్రత్త తప్పదేమో అనుకుంటూనే మళ్ళీ అంతలోనే తనను తానే మందలించుకుని సవరాలమ్మే ఆమె వైపు యధాలాపంగా చూసింది

ఆ నిర్మానుష్యవీధిలో తననొకరు గమనిస్తున్నారని తెలుసుకున్న సవరాల మనిషి మళ్ళీ తను ఏమిటీ ఎందుకొచ్చానన్న విషయాన్నిమరింత రాగయుక్తంగా వినిపించిందిదరహాసవదనంతో ఆమెనే చూస్తూ వుండగా..అమ్మా వెంట్రుకలు కొంటాం అందితల అడ్డంగా ఊపింది భారతిఆమె సంజ్ఞను అర్దం చేసుకుని ముందుకు సాగిన ఆమె ఓ గంట తర్వాత వెనక్కి తిరిగి వచ్చి వీధి మలుపులో  వున్న కానుగ చెట్టు నీడ క్రింద  ఆగి తనభుజానికి తగిలించుకున్న అల్యూమినియం సామానున్న వల సంచీని  దించి అందులో ఉన్న ఒక పెద్ద పాత్రను బోర్లించి ఆసనంగా మార్చుకుందివాషింగ్ ఏరియాలో కూర్చుని ఎండుమిరపకాయల తొడిమలు తీసుకుంటున్న భారతికి ఆమెని  పరిశీలనగా చూడటం బాగుందివల సంచీలో నుండి కూర వొండుకునే చట్టిని తీసి  ఒకదాంట్లోనుండి మరొకటి తీస్తూ ఆరు అంకె దగ్గర ఆగి అందులో నుండి స్టీల్ బాక్స్  తీసి భద్రంగా వొళ్ళో పెట్టుకుందిసంచీలో  నీళ్ళసీసా  తీసి చేయి కడుక్కుని  నాలుగు ముద్దలు తిని మళ్ళీ చేయి కడిగి స్టీల్ బాక్స్ ను మునపటిలానే సర్దిందితర్వాత చేతిసంచీలో  వున్న సవరాలను నేల తగలకుండా చెయ్యిఎత్తి పెట్టి నున్నగా దువ్వింది.  పనిలో పనిగా తన తలను కూడా దువ్వుకుని పైట చెంగుతో ముఖం తుడుచుకుని దువ్వెన దాచి  బులుగు రంగు కేరీ బేగ్ తీసి ఆరోజు తన సేకరణను తడిమి చూసుకుని నాణ్యతను పరిశీలించుకుంది.  ఇదంతాచూస్తున్న భారతి ప్చ్ మని నిట్టూర్చిందిచిన్న చితక పనులు చేసుకుంటూ చాలీచాలని సంపాదనతో రోజులెల్లబెట్టుకుంటూ బ్రతుకు పోరాటం చేస్తున్న వారిపట్ల సానుభూతి పెరిగిందిరోజంతా తిరిగినా వారికి గిట్టుబాటు అవుతుందో లేదో.. ఇలా వీళ్ళు కొనుక్కుని తీసుకువెళ్ళిన వెంట్రుకులకు మంచి ధర వస్తుందని విగ్గులుతయారు చేసే వారికి అమ్ముతారని వింది.  సవరాలామె మెల్లగా లేచి భుజానికి సామానున్న వల సంచీని చేతి సంచీని తగిలించుకుని గొంతు విప్పిముందుకు నడుస్తుండగా పక్క నున్న బ్లాక్ లో మూడో అంతస్తులో ఒక ప్లాట్ తలుపు భళ్ళున తెరుచుకున్నాయి.

"ఇదిగో.. సవరాలమ్మాయ్.. ఇటు..ఇటు రా" అని కంచు కంఠంతో పిలిచింది పొడుగు జడావిడఆమె పెద్ద ఆఫీసర్ భార్య అని చీటికిమాటికి కిరణా షాపుల చుట్టూ తిప్పుతుంది అని గతంలో పనిచేసి వెళ్ళిపోయిన వాచ్మెన్ భార్య చెపితే విందిపిడచ చుట్టుకున్న తలతో హడావుడిగా పూలను తుంచుతూ సగం తెగినపూలను పసి మొగ్గలనూ నిర్దాక్షిణ్యంగా తొక్కేస్తూ  భక్తురాలిగా రోజూ గుడుల చుట్టూతిరుగుతూండే ఆమెతో పెద్దగా పరిచయం లేదు ఏదో రెండు మొహమాటపు ప్లాస్టిక్ నవ్వులు తప్ప.

ధర ఎంత“ అడుగుతుంది పొడుగు జడావిడ. “వంద గ్రాములు నూట యాబై రూపాయలమ్మా” “పోయినేడాదిలోనే అంత తక్కువ ధరకు అమ్మలేదు.మూడందలుకి ఇచ్చాను” 
అంత రేటుకు మా దగ్గర కొనే వాళ్ళు లేరు.నాకు గిట్టదుఅంది అంది సవరాలావిడ
తన బారుజడను ముందుకు వేసి చూపించి “ఇంత పొడుగున్న జుట్టుకు వంద గ్రాములకు అయిదొందలు ఇస్తారు.ఇచ్చేటట్టైయితే లోపలికి రా“ అంది బెట్టుగా.
మూడొందల యాబైకి ఇవ్వండి.ఇక అంతకన్నా ఎక్కువ రాదు మాక్కూడాఅని అక్కడే నిలబడింది సవరాలావిడ తన బెట్టుపోకుండా
‘తల జట్టేనాఇంకేదైన జుట్టుకూడా కొంటావా’’వెకిలిగా అడిగింది పొడవు జడావిడఆ మాటల్లో అశ్లీలం అర్దమైన భారతి ఆమె వైపు  ముఖం చిట్లించి అసహ్యంగా చూస్తే సవరాలావిడ చేత్తో నోరు మూసుకుని ఛీ అన్నట్టు చూపులతో మాటాడి నోటితో మాత్రం మేమెరికి అమ్ముకోము,మా దగ్గర ఎవరూ కొనరమ్మామీకు చేతైతే ఆ పని చేసుకోండి” అంది. “ ఏదో హాస్యానికి అన్నాలేలోపలకిరా” అని పిలిచింది

సవరాలావిడ గేటుదాటి లోపలకు వచ్చిందిరెండు బ్లాక్ ల మధ్య తన సరంజామా దించి నేల మీద కష్టంగా కూర్చుంది.పొడవు జడావిడ పనిమనిషి తెల్లటి క్యేరీ బేగ్ తీసుకొనివచ్చి సవరాలామెకి ఇచ్చి నిన్ను జుట్టు చూసుకోమన్నారు నాలుగొందలకు తక్కువ ఇవ్వనని చెప్పమన్నారుమీరు తూకం వేసుకోనే తక్కెడ కూడా కుదరదన్నారు.ఆమే తూకం మిషన్ తెస్తారంట అని చెబుతుంటే “భలే బేరంతగిలిందిఇట్టాంటి మనిషిని నేనెక్కడా చూడలేదువిసుగు చూపించింది సవరాలామె.  

పనామె సవరాలు చూసుకునే పనిలో వుంటే సవరాలామె పనామె తెచ్చిచ్చిన తెల్ల క్యేరీ బేగ్ లో జుట్టనుతీసి దువ్వెనతో దువ్వి నాణ్యతను పొడవును పరీక్షించుకుని అందులోకే నెట్టేసి తన దగ్గరున్నక్యేరీ బేగ్ లో స్టీల్ గిన్నెల త్రాసును బయటకు తీసి నేలపై పెట్టిందిపనావిడ సవరం పట్టుకుని వాచ్మెన్ భార్యతో  ఎంతకు తీసుకోవచ్చనే సలహా అడుగుతూ వేరే కబుర్లలో మునిగిపోయింది

కాసేపటిక పొడవుజడావిడ తూకం మిషన్ తీసుకుని వచ్చి చూపించి  దీనితో తూకమెయ్యి అంది. "వెంట్రుకలు ఎంత బరువుంటాయమ్మా.. దీనితో తూకం ఎట్టా ఏస్తారుమా దగ్గర మోసం వుండదు.  బంగారం తూకమేసుకునే త్రాసు ఇదికావాలంటే నువ్వే పరీక్షించుకో" అని పొడుగు జడావిడకు ఇచ్చిందిచూసిన తర్వాతకూడా  ఏదో అనుమానం ఆమెకు. "ముందు మా మిషన్ మీద తూకమేసి తర్వాత నీ దాంట్లో చూద్దాం "అందిసవరాలామె కోపాన్ని అణుచుకుంటూ క్యారీ బేగ్ లో వెంట్రుకలు తీసి తూకం మిషన్ పై పెట్టింది."వంద గ్రాములు వుండయి అమ్మా".."వందేమిటి నూటయైబై దగ్గరగా వుంది ముల్లునూట యైబై గ్రాములకు  ఆరొందలువస్తాయిఆ లెక్కన ఇచ్చి తీసుకెళ్ళు “ అంది పొడుగుజడావిడసవరాలామె తన త్రాసులో వెంట్రుకలు తూసింది. "నూట పాతిక గ్రాములుఅయిదొందలొస్తాయి" అని గిన్నెలో నుండి తుట్టులు తుట్టులుగా వున్న జుట్టును తీసి కిందబెట్టి తన బులుగు క్యేరీబేగ్ ను త్రాసును తీసి సంచిలో పెట్టుకుంటుంటే .. "ఆ బ్లూక్యేరీ బేగ్ లో వుందేమిటీ" అని అడిగింది ఆరాగా. "మునుపు బేరం చేసిన జుట్టు" అని లోపలికి సర్దుకుంది

పొడవజడామె తన పని మనిషి వైపు తిరిగి “ లక్ష్మీ నీ సవరం కొనే మురిపంలోబడి నేనిచ్చిన బేగ్ ఆమెకిచ్చేసావ్తూకం వేసినపుడే నాకనుమానం వచ్చింది తక్కువుందేమిటా అని.పావుకిలో అవుతుందనే  అంచనా నాకు. జుట్టు చూసుకుంటున్నట్టు నటించి నువ్వు చూడకుండా  నొక్కేసిందిఅంది

"తల్లీ మాటలు మర్యాదగా ఉంటే బాగుంటదికావాలంటే చూసుకోమీ జట్టువేరు ఈ జుట్టు వేరు “ సంచీలో క్యేరీ బేగ్ తీసి బయట పడేసింది.పనావిడ కిందకి వొంగి తీసి పొడవు జడావిడకు ఇస్తే ఇదిగో మా అమ్మాయి జుట్టే ఇదిసైలెంట్ గా నొక్కేసింది అంటుంటే సవరాలామె కింద నుండి విసురుగా లేచి నించుని "ఆపమ్మా.. ఊరుకుంటే మరీ ఇదిగా మాట్టాడతన్నావ్,లోకంలో నీకేనా జుట్టు వుండేదిఅందరి జూట్టూ నాదే అంటే ఎట్టా జ్ఞానంతో మాట్టాడాలి” అంది కోపంగా.

"బద్మాష్దొంగతనం చేసిందికాక  మళ్ళీ కాదని వొటవరిస్తున్నావునా జుట్టును ఎంత జాగ్రత్తగా వుండజుట్టి  దాచివుంచానో.  ఎవరు చూడటల్లేదు కదా అని  ఆ సంచీలో కలిపేసుకుని నాటకాలు ఆడతన్నావునువ్వు బాగు పడవు మట్టి గొట్టుకు పోతావ్." ఆవేశంతో మాటలు జారింది.  సవరాలామె తర్జనగా వేలు చూపించిఅమ్మా ఇంకొక్క మాటంటే బాగోదు” అంటూ తన చేతిలోని బులుగు క్యేరీ బేగ్ ని పొడవు జడావిడ మీదకు విసిరేసి గేటునుండి బయటకు నడిచింది

పై నుంచి మొదటి నుండి ఇదంతా చూస్తున్న భారతి పెదవులపై నవ్వు తన్నుకు వచ్చింది. చాలా సందర్భాలలో  సత్యానికి ధర్మానికి కట్టుబడి నడుచుకుంటూ ఇతరులలో అవి లోపించినప్పుడు నష్టపోయి మనసు కష్టపడినపుడు నీతి నిజాయితీకి విలువలేదని వాపోతూ ఉంటాం. కానీ అసలైన మనిషితనాన్ని మనిషి సహజగుణాలనో ఆత్మాభిమానాన్నో  రుజువుచేసుకునేది మాత్రం అవమాన పడినప్పుడు నష్టపోయినప్పటి  ప్రవర్తనే కదాఎంత గొప్పగా స్పందించింది  సవరాలామె, ఎంత అభిమానంగా  ప్రవర్తించింది  అని ఆశ్చర్యపోయి తెగ మెచ్చుకుంటూ  "శెభాష్ శెబాష్" అని  లోలోపల అనుకుంటున్నానని పొరబడి పైకే అంటూ అప్రయత్నంగా చప్పట్లుకొట్టిందిఅవమానభారంతో జేవురించిన ముఖంతో కోపంగా పైకి చూసింది పొడుగు జడావిడఆమె చూపుకందకుండా క్షణంలో వెనక్కి జరిగింది

ఇవేమి తెలియని ఆమె కూతురు లిప్ట్లో నుండి క్రిందకు దిగి తల్లి  దగ్గరకొచ్చి “ అమ్మా..ఇదిగో  డ్రెసింగ్ టేబుల్ అరలో వుంచిన నా  జుట్టు“ అంటూ పొడవు జడావిడకు అందించిందిఅదఃపాతాళానికి కుంచించుకు పోవాల్సిన ఆమె  ఇంకా తనను తాను నిలబెట్టుకుంటూ ఇది  మీ పిన్ని పంపిన జుట్టుఅసలు నిన్నెవరు తెమ్మన్నారిక్కడికిఅంటూ తనంత ఎదిగిన పిల్లను ఒక్క  చరుపు చరిచిందిఆ శబ్దానికి అప్రయత్నంగా ముందుకడుగు వేసిన భారతి “అయ్యో!ఎందుకలా తొందర పడుతున్నారుకాస్త కూల్ గాఆలోచించండి” అంది

అంతా తననే  చూస్తున్నారనే  అవమాన భారంతో గేటు దగ్గరకు విసవిస నడుస్తూ “గట్టిగా అడిగేసరికి తప్పు ఒప్పుకుని జుట్టంతా వదిలేసిపోయిందిదొంగమందకి అన్నీ దొంగబుద్దులుఅందుకే మీ బతుకులు ఎప్పుడూ రోడ్డు మీద అడుక్కుతినే బతుకులే.మంచిరాత రమ్మంటే ఎక్కడినుంచి వస్తుంది.అహంకారం తలకెక్కిన మాటలు అక్కడితో ఆగడం లేదు.  దాష్టీకంలో కొంత  అక్కడ చూస్తున్న వారి మీదకు మళ్ళించి "చూసేవాళ్ళు కూడా చోద్యం చూస్తున్నారు తప్ప బయటమనిషిని నిలబెట్టి అడగడం మానుకున్నారుఅనగానే  తొంగిచూస్తున్న తలలు  మనకెందుకులే అని గబుక్కున  లోపలికి లాక్కున్నారు

ముందుకు నడుస్తున్న సవరాలామె ఆగి వెనక్కి తిరిగి పొడుగు జడావిడ వైపు నిమ్మళంగా ఓ చూపు చూసి గట్ఖిగా ఖాండ్రించి ఉమ్మేసి వడివడిగా సాగిపోయింది. వెళుతూన్న సవారాలమెను చూస్తూ "బంగారం పరీక్షించడానికి  గీటురాయి ఉన్నట్లు మనిషి నైజం తెలియడానికి ప్రవర్తనే కదా గీటు రాయి" అనుకుంది భారతి సాలోచనగా.