16, నవంబర్ 2018, శుక్రవారం

ప్రేమలేఖ

నీతో కలిసి అడుగులేస్తుంటే  
నడిచే గ్రంధాలయం  తోడున్నట్లు 
నువ్వు పెదవి విప్పితే 
నేను  రాగ దర్బార్ లో ప్రవేశించినట్లు 
కళ్ళు కళ్ళు కలుసుకుంటే కలలు 
సీతాకోకచిలకలై  యెగురుతున్నట్లు 
చేతిలో చెయ్యేసి నడుస్తుంటే 
నిండుగా పూచినవనంలో నిలువెల్లా తడిచినట్లు 
ఎన్నాళ్ళకైనా  
నా అనుభవంలోకి వచ్చిన నిన్ను స్వీకరిస్తూ 
దేహం దేహంలో ముంచినట్లు కలాన్ని సిరాలో ముంచి    
సంపూర్ణ ప్రేమలేఖ వ్రాయాలనుకున్నా... 

నా లోలోపల ఓ  స్వేచ్చా పిపాసి  దాక్కుని
నను  వశీభూతుడుని చేసుకోవాలని పన్నాగం
ఈ ఉద్వేగాలని ఉన్మత్తాన్ని దాటెల్లి 
జీవితాన్ని చూడాలని 
ఉన్నదానితో వుత్సవం చేసుకోవాలని
జీవితాన్ని రసభరితం చేసుకోవడం నేర్చుకోవాలని
ఎల్లప్పుడూ భోధిస్తూ వుంటాడు
తుదకు విజయుడయ్యాడు 

లోనికి రానిదల్లా ఓ అసంపూర్ణ చిత్రపటమేనని   
నిన్ను అనవసరంగా మోస్తున్నానే బాధనుండి విముక్తి కల్గించిన 
ఆ ప్రేమికుడికి కృతజ్ఞత తెలుపుకుంటున్నా 
అందుకే...
నడిచొచ్చిన రాతిమెట్ల కాలానికి వినయంగా  నమస్కరిస్తున్నాను 
 ఇన్నేళ్లు జారకుండా ప్రేమగా హత్తుకున్నందుకు 
ఇకపై అడుగులు కలిసి వేస్తున్నందుకు. 

11, నవంబర్ 2018, ఆదివారం

రాజేష్ చేర్తాల స్వర జన సమ్మోహితం

సంగీతం సర్వ జన సమ్మోహితం.






నాలుగైదు నెలల కాలంగా రాజేష్ చేర్తాల (Rajesh Cherthala Professional Flute Instrumentalist).నన్నావహించాడు.  నిద్ర లేచింది మొదలు నిద్రలోకి జారుకునే వరకూ  వింటూనే వున్నాను. అలసినప్పుడు సేదదీర్చే చిరుగాలి తరగల్లేనూ    నిదురరానప్పుడు అమ్మలా జోలపాడుతున్నట్టు  అశాంతిగా వున్నప్పుడు సాంత్వన కలిగించే ఆప్తమిత్రుడిగానూ .. ఏమీ తోచనప్పుడు సంగీతం వినడమే ప్రాధాన్యమైనట్టూ భలే నా చుట్టూ గాలికిమల్లే తారట్లాడతా వున్నట్టు వుంటున్నాడు . అతని గురించి చెపుతూ  ముందుగా నా సోత్కర్ష కూడా ...

నాకు వేణువు సంగీతం విడదీయరాని వస్తువులుగా నాకనిపిస్తాయి. చిన్నప్పటినుండి వేణునాదం విన్నప్పుడల్లా నాదస్వరానికి కదిలే నాగులా ఊగిపోతుంటాను.  ఎందుకో యేమిటో  అసలు తెలియదు.  మనసు ఆలోచన ఎంతో తేటగా ఉంటాయి. పండిట్ హరిప్రసాద్ చౌరాసియా, భూపేన్ హజారికా, మరకత మణి కీరవాణి నాకత్యంత యిష్టమైన సంగీతకారులు. ఇప్పుడు పండిట్ హరిప్రసాద్ చౌరాసియా శిష్యుడే అయిన రాజేష్ చేర్తాల తన వేణు గానంతో వంశీరవం పట్ల మరింత మోహాన్ని పెంచుతున్నాడు. అతని వేణు గానాన్ని వింటూ ఇతర భాషా చిత్రాల పాటలని వింటూ ఆసక్తిగా ఆ పాటలు గురించి తెలుసుకుంటూ సంతోషంలో వోలలాడుతూ వున్నాను.

నా బ్లాగ్ శీర్షిక కూడా వనజ వనమాలి అని వుంటుంది. ఎందుకంటే వనమాలి అంటే యెవరోకాదు. నా  ఆధ్యాత్మిక గురువు   మానసిక ప్రపంచంలో ఆరాధకుడు మురళీ ధరుడే గావున చటుక్కున ఆ పేరు పెట్టేసుకున్నాను.  నా కథలలో కూడా పిల్లనగ్రోవి ప్రస్తావన బాగానే ఉంటుంది. (పాట తోడు కథ)  నా కలల్లో కూడా వేణు నాదమే కనబడుతూ వుంటుంది. నాకిష్టమైన పాటలు అంటే కచ్చితంగా మురళీరవం వినబడుతూనే వుండాలి. లేకపోతే ఎంత మంచి పాటైనా నాకు  నచ్చదన్నమాట.  అలా వేణువుకి నాకు విడదీయరాని బంధం. కాస్త ఖాళీ దొరికితే చాలు  చైనీయుల వేణు గానాన్ని వెతుక్కుంటూ వుంటాను. వారి సంగీతం ఇంకా పచ్చిగా గాఢంగా హత్తుకుంటుంది కాబట్టి. సంగీతంలో చేరాల్సిన గమ్యం అది. రాజేష్ చేర్తాల వేణు గానంలో అది పూర్తిగా ఉంటుంది.

ఎంతవిన్నా తనివి తీరనిది  వినడానికి మన శక్తి చాలనిదీ  సంగీతం వొక్కటే. వొడలు మరిపించేది పట్టరాని అనుభూతిని కల్గించేది స్పర్శ లేనిదీ  చెవుల ద్వారా హృదయాన్ని తాకేది సంగీతం వొక్కటే. అదియునూ  వేణుగానమొక్కటే నా దృష్టిలో  :) నాకు నచ్చిన పాటల జాబితా  చెప్పాలంటే అది చాలా పెద్దది. నాలుగురాత్రుళ్లు పగళ్లు కూడా చాలవు. పెద్ద పెద్ద గ్రంధాలు,కావ్యాలు చదవలేదు, సంగీతంలో ఓనమాలు నేర్చుకోలేదు కానీ నా సమకాలీనులను నూరులో ఒకవంతు చదువుతూ నాకన్నా ముందుతరం వాళ్ళని రెండొంతులు చదువుతూ యేదో యిలా ఆనందంగా బతికేస్తున్నాను.ఇదిచాలు.
పరమేశ్వరుడుని పుట్ట తేనెతో అభిషేకిస్తే స్వరజ్ఞానం తీయనైన స్వరం లభిస్తాయని మా నాయనమ్మ అనేది. అంతా భగవత్ కృప. ఇలా ఆస్వాదించే అనుభూతి చెందే కాస్త జ్ఞానాన్ని అయినా యిచ్చినందుకు ఆ ఆది సంగీతకారునికి నమస్సులు అందిస్తూ ...

రాజేష్ చేర్తాల ని మీరూ   వినాలని కోరుకుంటూ ...  అతనికి కూడా ఎంతో ఇష్టమైన మరకతమణి సుస్వరాల బాణి శిశిరకాల (దేవరాగం ) https://www.youtube.com/watch?v=TgCHPXxIP9s

బొంబాయి  మ్యూసిక్ థీమ్ + https://www.youtube.com/watch?v=2hVREG9uqrc

https://www.youtube.com/watch?v=iX1OxnyFT4g

https://www.youtube.com/watch?v=wBDPxQXvKEk

.https://www.facebook.com/rajeshcherth...



10, నవంబర్ 2018, శనివారం

కథనం లో ఆమె నవ్వు

కథనం లో  "ఆమె నవ్వు" కథ





 ఎంతో శ్రావ్యంగా ఉంది .. 


కామయ్య తోపు, పోరంకి అన్నపూర్ణ హోటల్,మా బందరు కాలువ, జమలాపురం గుడి మా విజయవాడ నేపథ్యంలో నడిచిన కథ.  ఈ కథ చదివిన తర్వాత కామయ్య తోపు దగ్గర కళ్ళతో టిఫిన్ బండిని వెతుక్కుని ఆమె కనబడటం లేదని అడిగినవాళ్లు వున్నారు. వేలమంది పాఠకులు నాకు కాల్ చేసి అబ్బా .. ఏం వ్రాశారండీ.. అని మెచ్చుకున్న వాళ్ళు వున్నారు. ఇవాళ్టికీ ఈ కథ పై స్పందనలు వస్తూ వుంటాయి. నాకు కూడా యిష్టమైన కథ. నా రెండు కథా సంపుటాలలో యీ కథ వుంది.  

ఇప్పుడీ కథ "కథనం" లో చోటుచేసుకుని నాకు సంతోషాన్నిచ్చింది. భావయుక్తంగా చదవడమే కాదు కథని బట్టి వెనుక నడిచిన నేపథ్య సంగీతం నూనె సుర సురలు పిండి పేలడమూ తో సహా  యెంతో బాగున్నాయి. ధన్యవాదాలు షరీఫ్ గారూ..

మీరూ వినండి ..Like చేయండి Share చేయండి Subscribe చేయండి. 

6, నవంబర్ 2018, మంగళవారం

విదిలించరాదా విభో నీ విబూది

                                                      ఓం నమః శివాయ 






సిరివెన్నెల సీతారామశాస్త్రి గారు శివదర్పణం అనే కావ్యం రచించారని చదివాను. యూ ట్యూబ్ లో వారు స్వయంగా ఆలపించిన గీతం కూడా చూసి .. ఆ సాహిత్యాన్ని వారి గళంలోనే వింటూ వ్రాసుకున్నాను. ఇది బ్లాగ్ లో ప్రచురించడం ద్వారా ఇంకొంతమందిని చేరే అవకాశం ఉంటుంది కదా అనే వుద్దేశ్యంతోనే.  భక్తి భావంతో అర్పించిన సుమాక్షరాలలో  ఆర్తి నెలకొనివుంది. ఆ దేవదేవుడిని వేడుకునే  ఈ గీతం అందరిని అలరిస్తుందన్న నమ్మకం.  

శివదర్పణం లో  సిరివెన్నెల  

విదిలించరాదా విభో నీ విబూది 
విడిపించరాదా విరాగి విపత్తి 
వినిపించలేదా విలాపించు వినతి 
విసుగైనరాదా విరించన విరోధీ 

ఇసుక రేణువుపాటి విసిరితే తరిగేనా 
రసశేవిధీ  నీ వరవార్నిధీ 
దశదిశాళికి చాటి విశదీకరించనా 
గిరిజాపతీ నీ కరుణాకృతీ  
నిరుపేదవైపోవు నడివీధి పడిపోవు || ని || 
కరిగేది కాదు కాణాచి కించిత్ పంచి 
పొందరాదా విపులకీర్తి 
వెలిగించరాదా కృపా కిరణ జ్యోతి 
కలిగించరాదా కపర్దీ విముక్తి 
తొలగించరాదా విషాదా నిశీధీ 
కనిపించలేదా ప్రభో ఈ కబోది  || వి || 

గిరిని పెకిలించేటి  పెంకితనమే 
ప్రీతి కల్గించెనా నన్ను కదిలించెనా 
పెనుగులాడు కిరీటి సింగాణి శిరమంటి 
మురిపించెనా నిను కరిగించెనా 
నాకేవి పదితలలు, లేవు గాండీవములు || నా || 
దయ చూపమంటు కైమోడ్చి యేడ్చె భక్తి 
పనికిరాదా మౌనమూర్తీ... 
వికటించె నాథా వివాదాల వితతి
విషమించెకాదా విషాదార్చి వ్యాప్తి 
వీక్షించరాదా విరూపాక్ష నా..గతి 
వినిపించలేదా శివా నాడు ఆర్తి 

విదిలించరాదా విభో నీ విబూది ||వి||  
విడిపించరాదా విరాగి విపత్తి 
వినిపించలేదా విలాపించు వినతి 
విసుగైనరాదా విరించన విరోధీ ||వి|| 



5, నవంబర్ 2018, సోమవారం

పచ్చ బొట్టేసిన పాట

కొన్నిపాటలంతే ! మనసుపై పచ్చబొట్టేసి వుంటాయ్ అలాంటి పాటలలో యిదొకటి. సాహిత్యం మనసు కవి. మనసు అన్న పదం లేని పాటలు అరుదు. రెండు మనసుల పాట యిది.
పాటల ప్రేమికులైన కుసుమ మేడమ్,విజయకుమారి అక్క,  అల్లరి నేస్తం రమా, లక్ష్మి డియర్, పద్మజ సిస్టర్, నాకిష్టమైన పాటలు ప్లే చేయకుండా రేడియో వదిలేసి సంసారబంధంలో చిక్కున్న వైష్ణవి వీళ్ళందరికీ ఈ కానుక. నువ్వెరమ్మా మా చిత్రంలో పాటని కానుకగా యిస్తున్నావ్ అంటారేమో మురారి గారూ.. మీ చిత్రాలలో పాటలన్నీ మనసు దోచే పాటలేనండీ. అందుకే మీ చిత్రాలకి మహిళల అంతులేని ఆదరణ. మామ లేరని మీరు సినిమాలు తీయడం మానేయడమే మాకు బాధ. 

ఇదుగోండి ఆ పాట.. మీరూ చూసేయండి మరి.    


సూర్యుడు చూస్తున్నాడు చంద్రుడు వింటున్నాడు
నీవు నమ్మని వాడు నిజము చెబుతున్నాడు

సూర్యుడు చూస్తున్నాడు చంద్రుడు వింటున్నాడు
నీవు నమ్మని వాడు నిజము చెబుతున్నాడు
వాడు నీ వాడూ నేడూ..  రేపు యేనాడూ

సూర్యుడు చూస్తున్నాడు చంద్రుడు వింటున్నాడు
నీవు నమ్మని వాడు నిజము చెబుతున్నాడు
వాడు నీ వాడూ నేడూ  రేపు యేనాడూ

నిన్ను ఎలా నమ్మను? 
ఎలా నమ్మించను?
ఆ ఆ...
ప్రేమకు పునాది నమ్మకము
అది నదీ సాగర సంగమము

ఆ ఆ.. 
కడలికి ఎన్నో నదుల బంధము
మనిషికి ఒకటే హృదయము
అది వెలిగించని ప్రమిదలాంటిది ఈ..ఈ..
వలచినప్పుడే.. వెలిగేది

వెలిగిందా మరి? 
వలచావా మరి
వెలిగిందా మరి? 
వలచావా మరి
యెదలో యేదో మెదిలింది
అది ప్రేమని నేడే తెలిసింది

సూర్యుడు చూస్తున్నాడు చంద్రుడు వింటున్నాడు
సూర్యుడు చూస్తున్నాడుచంద్రుడు వింటున్నాడు
నీవు నమ్మని వాడు నిజము చెబుతున్నాడు
వాడు నీ వాడూ నేడూ  రేపు యేనాడూ


ఏయ్.. వింటున్నావా?

ఊ.. ఏమని వినమంటావ్?
ఆ..ఆ.. 
మనసుకు భాషే లేదన్నారు మరి యెవరి మాటలని వినమంటావు?
ఆ..ఆ..
మనసు మూగగా వినపడుతోంది
అది విన్నవాళ్ళకే భాషవుతుంది

అది పలికించని వీణ వంటిదీ.. మీటి నప్పుడే పాటవుతుంది
మీటేదెవరని
పాడేదేమని
మీటేదెవరని 
పాడేదేమని
మాటా మనసు వొక్కటని
అది మారని చెరగని సత్యమని

సూర్యుడు చూస్తున్నాడు చంద్రుడు వింటున్నాడు
నీవు నమ్మని వాడు నిజము చెబుతున్నాడు
వాడు నా వాడూ నేడూ  రేపు 
ఊ ..యేనాడూ ..

చిత్రం : అభిమన్యుడు
సంగీతం : కె.వి. మహదేవన్
గీతరచయిత : ఆచార్య ఆత్రేయ
నేపధ్య గానం : బాలు, సుశీల  



2, నవంబర్ 2018, శుక్రవారం

అడిగి / అడగక


అడిగి / అడగక 

 రాని నవ్వు నవ్వడమంటే..  
 
వికసించే కాలానికన్నా ముందే 
రేకలు విడదీయడంలా 
బలవంతపు పెళ్ళి చేసుకునే వధువు ముఖంపై 
సంతోషాన్ని  పూయించాలనుకోవడంలా 
ఆజన్మ ఖైదు నుండి   విడుదలిప్పించి 
బానిసగా పడివుండు అన్నట్లుగా   
అలుముకున్నవిషాదపు రంగుపై  
హోళీ రంగులు పూయడంలా      

అడగక పోయినా ఆగని నవ్విలా ...

విత్తనాన్ని చీల్చుకుని వచ్చే చిరు మొలకలా 
దేహం మోడు చిగురించినట్లుగా        
నూగు అంటుకున్న పూమొగ్గ విరియబోతున్నట్లుగా   
నిద్ర పోతున్న పసిపాప నవ్వులా  నగ్నంగా  
హృదయాన్ని తెరవబోతున్న  తాళం చెవిలా 
మొత్తంగా ....
రహస్య స్నేహితుడు  నీ  ఆలోచనల్ని 
హత్తుకున్నప్పుడు కలిగే పరవశంలా..



31, అక్టోబర్ 2018, బుధవారం

రస స్పర్శ


నిశ్శబ్దం నిశ్శబ్దం .. భయంకరమైన నిశ్శబ్దం. నా  లోలోపల మాట్లాడుకునే మాటలే నాకు వినబడని నిశ్శబ్దం.  అమావాస్య రాత్రిలా  నన్ను చుట్టేసిన నిశ్శబ్దం. మైనస్ డిగ్రీలలో వెచ్చని రజాయిలా నన్ను అంటిపెట్టుకున్న నిశ్శబ్దం. నిశ్శబ్ధంలోనుండి  నిశ్శబ్దంలోకి ప్రయాణిస్తూ నేను. ప్రచండమైన మనో వేగంతో యిల్లు నగరాలు దేశాలు ఖండాలు దాటి దట్టమైన  కీకారణ్యంలో ప్రవేశించాను. అక్కడ కూడా నిశ్శబ్దమే. నేను మనుషులకి దూరంగా కదా పారిపోయి వచ్చింది. ఇన్నాళ్లు వాళ్లకి ఇష్టంగా నాకు కష్టంగా వాళ్లకి కష్టంగా నాకు ఇష్టంగా మాట్లాడే శబ్దాల నుండి వెఱచి చేస్తున్న ప్రయాణం కదా యిది. పక్షుల కిలకిల రవాలని  కూడా అసహ్యించుకున్నానేమో..అవి కూడా వినబడని గాఢమైన నిశ్శబ్దంలో దారీతెన్నూ లేక నడుస్తూనే వున్నాను. ఊటలా పుట్టే ఆలోచనలపై కూడా  నిశ్శబ్దమనే పెద్ద బండపడి యెందుకు నడుస్తున్నానో తెలియని  సృహలో  నిసృహగా నడుస్తూనే వున్నాను. అలా పగలురాత్రెరుగని ప్రయాణంలో నిస్సత్తుగా మారి శరీరం గాలిలో తేలిపోతూన్నట్లు అనిపించి  కాసేపు విశ్రమించాలని అనుకున్నాను. ఉన్నచోటనే పడిపోయాను. రాళ్లు ముళ్ళు వున్న సృహే  లేదు.

ఆ అచేతనావస్థలో అకస్మాత్తుగా   చెవులనుండి ఆత్మని చేరిన సంగీత ప్రవాహం. అనాదిగా వున్న నిశ్శబ్దంలో నుండి జనియించిన శబ్దం. అది సృష్టించిన అలజడిలో నుండి మేల్కొని చుట్టూ పరికించి చూడాలనుకున్నాను. కానీ కనులు తెరవలేకపోతున్నాను.నా విశ్రాంతిని,  నిశ్శబ్దాన్ని భగ్నం చేసిన ఆ శబ్దంపై  అంతులేని ద్వేషం కల్గింది. పైకి లేవలేక కుప్ప  కూలి పోయాను. లోకంలో వూరేగాల్సిన గాలినంతా యెవరో  పోగేసుకున్నట్లు దానిని పూరించి శబ్దాన్ని సృష్టిస్తూ వున్నట్లు అనిపించింది. వింటూ వింటూ నుండగా  ఆ  నాదంలో యేదో మహత్తర శక్తి వుందనిపించింది .  క్రమేపీ ఆ శక్తి నాలో ఆణువణువూ ఆక్రమించింది. నన్ను  నిద్రాణంలో నుండి బయటపడేసిన ఆ శబ్దాన్ని సృష్టించిన  వైతాళికుడిని చూడాలనుకుని లేచి కూర్చున్నాను.  ఈసారి శ్రమ పడకుండానే కళ్ళు మాములుగా తెరుచుకున్నాయి. మైళ్ళ దూరందాకా  విస్తరించిన ఊడల మఱ్ఱి చెట్టు మొదలునానుకుని విశ్రాంతంగా రాజసంగా కూర్చున్నాడతను. అరమోడ్పు కన్నులతో వెదురుకర్రపై వేళ్ళు కదిలిస్తూ పెదవులతో గాలిని ఊయిస్తూ లోకాలలో పనిలేనట్టు తన లోకంలో మునిగిపోయి వున్నాడు.  నాకు దాహంగా వుంది అని అరిచాను.  అతను ఆ వెదురుకర్రని వూదటం ఆపేసి నెమ్మెదిగా లేచొచ్చి  తండ్రిలా నా చేయి పట్టుకుని నడిపిస్తూ తీసుకెళ్లి  సముద్రం ముందు నిలబెట్టాడు. అతన్ని పట్టించుకోవడం మానేసి సముద్రాన్ని చూస్తున్నా. కెరటాలు వువెత్తున్న వచ్చి భూమిని తన తలతో కసితీరా బాది  వెనక్కి వెళుతున్నాయి. అలసిపోతూ వున్నాయి. మళ్ళీ అంతలోనే వొచ్చి  తనప్రతాపం చూపుతున్నాయి.  ఎందుకో భూమిపై జాలేసింది. సముద్రం పొగరు అణచాలనిపించింది.

సముద్రానికి స్ట్రా వేసి తాగుతున్నా ..తాగుతూనే వున్నాను. ఎంత తాగినా దప్పికారడం లేదు. సముద్రమంతా యెండిపోతుంది.చేపలన్నీ,తిమింగలాలన్నీ యెగిరిపోతున్నాయి. నక్షత్రాలన్నీ నా చుట్టూ వెలుగుతున్నాయి. కనిపించినంతమేరా పూలపొదలు,ముత్యాల, పగడాల, బంగారు రాసులు. చిన్న పువ్వునైనా కోసుకోవాలని కానీ ముత్యాల  పగడాల రాశులని  తాకాలని కానీ నాకనిపించలేదు.  ఒక్క క్షణం నేనెవరిని ..అసలు నాకూ ఈ లోకానికి సంబంధమేమిటీ అన్న సందేహం వచ్చింది. తెలుసుకోవాలనిపించింది. మరుక్షణంలో అసలీ లోకంతో నాకు పనేమిటీ, నేను నేనే. నేను మాత్రమే నిజం అన్న అహం ఆవరించింది. తలెత్తి చూసాను. భూమి చాలా మైళ్ళ యెత్తులో,శిఖరాలు అంతకన్నా యెత్తులో కనబడుతూ వున్నాయి. నేనిక్కడ దాకా యెందుకు వచ్చాను,  అసలక్కడ లేనిది యిక్కడ వున్నది యేమిటన్న  సందేహం ముంచుకొచ్చింది. హఠాత్తుగా నాలోపల ఒక మనిషి వున్నాడని గుర్తుకువచ్చింది . వాడికి అన్నీ వున్నాయి అనుకోగానే  ఆకలి గుర్తుకొచ్చింది.  చుట్టూ చూసాను. తినదగిన ఆహార పదార్ధాలేవి  యేవీ కనబడలేదు. ఆఖరికి నీళ్లు లేవు, గాలి లేదు. ఏవీ లేవు.  కానీ నేనున్నాను. అసంతృప్తి నిండిన నేనున్నాను.  నాకేమికావాలో తెలిసిన సృహలో  కొంత వినయంగానూ, తెలియని అజ్ఞానంలో కొంత అమాయకంగానూ, నాకేమి తెలియాల్సింది లేదన్న అహంకారంతో  కొంత నిర్లక్ష్యంగానూ సంచరిస్తూనే  వున్నాను.

ఉన్నాను అలాగే సంచరిస్తూనే వున్నాను.మంటలు మంటలు నా చుట్టూతా మంటలు మంటలమధ్య కూడా నడుస్తూనే ఉన్నాను.అందులో దహించబడతున్నానేమోనని   భయం కల్గింది కానీ నాకు ఇసుమంత వేడి తగలడంలేదు దూదిలా తేలి తేలి పోతున్నాను. ఎందుకంటే నాలో ఉన్న ఆరునదులను దాచుకుని వున్నందునేమో. ఆ ఆరు నదులు అగ్నికి లోబడి దహించనిదే నేను చేరుకోవాల్సిన గమ్యం నాకు కనబడదేమోనన్న దిగులు ఆవరించింది .   నిరాశగా నడుస్తూనే వు న్నాను. కొన్నాళ్ళకి   ఆ అగ్ని శిఖల మధ్య అతను. చిత్రంగా అతని చుట్టూ ఒక చీకటి  వలయం. ఆవలయంలో కూర్చుని శిల్పాలు చెక్కుతూనే వున్నాడు అతని చుట్టూ వున్న బండరాళ్ళన్నీ  శిల్పాలు గా మారుతూనే వున్నాయి..కొన్నాళ్ళకి  ఆ శిల్పాల అర చేతిలో దీపపు ప్రమిదలని  చెక్కుతున్నాడు. చెక్కడం పూర్తైన తర్వాత నోటితో ఉప్ మని వూది వాటినన్నింటిలో  నూనెని నింపాడు.  తరువాత  అన్నింటిని చేతితో తాకుతూ వెళుతున్నాడు. దీపాలు  వెలుగుతున్నాయి  కానీ కానీ అక్కడ వెలుగు లేదు. అక్కడ  ఆవరించిన భయంకరమైన  చీకటిలోకి  వూపిరి ఆడటంలేదు. దీపాలని వెలిగించి వెలిగించి అతను చెట్టుని ఆనుకుని కూర్చుని వెదురుకర్రని ఊదడం మొదలెట్టగానే దీపాలన్నీ వెలుగుతున్నట్లు గాలికి వూగుతున్నట్లు కనబడింది నాకు. విసుగనిపించింది. మెల్లగా ఆ వలయం మధ్య నుండి బయటకి చేరుకున్నాను  అక్కడపుడు అగ్ని లేదు. మళ్ళీ సంచారం. 


 కొన్నాళ్ళకి  ఓపిక సన్నగిల్లింది. తూలిపడిపోబోతున్న నన్నొక ఆత్మీయ హస్తం పట్టుకుని నిలబెట్టింది. మెత్తని  పచ్చిక తివాచీపై కూర్చుండబెట్టి ఈ లోకానికి అతిధిగా వచ్చావ్, క్షుద్భాధతో అలమటించడం నాకు బాధ కల్గిస్తుంది. రా .. వచ్చి ఆరగించు అన్నాడు  చేతితో దగ్గరగా వున్న రకరకాల ఆహారపదార్ధాలవైపు చూపుతూ.   తొలిసారిగా నాతో మాట్లాడుతూన్న అతని వైపు చూస్తూ    ఓహ్ ..నన్ను  ఇప్పుడితని అతిధిని అంటున్నాడు. అతిధి మర్యాదలు చేయకపోతే నామోషీ గాబోలు, కనీసం  ఆకలి తీర్చేటప్పుడైనా అమ్మలాగా అనిపించ వచ్చు కదా !  ఆ ఆహారపదార్ధాలలో కాస్త మధురమైన ప్రేమని రంగరించి  కొసరి కొసరి తినిపించవచ్చుకదా !  ఏదో మొక్కుబడిగా పిలిచాడు. నేనెందుకు వెళ్ళాలసలు అని బీరాలు  పోయాను.  ఆకలి సంగతి మరిచి ఆసలెక్కడికి వెళ్లినా అతనే యెందుకుంటున్నాడో అని ఆలోచన చేస్తూ ఆ ఆహార పదార్ధాలనుండి దూరంగా జరిగి  వో  రాతిపై కూర్చుండి పోయాను.

అతను ఎప్పటిలాగానే   చెట్టు క్రిందనే కూర్చుని దట్టీ లో నుంచి వెదురు కఱ్ఱని తీసి పెదవులకి ఆనించాడు. ఎప్పటిలాగానే నేనొకరకమైన  మైకంలో  కనులు మూసుకుని పోతుండగా నా అంతరంగం ఒకటి గుర్తుచేస్తుంది.ఈ సుందర వుద్యాన వనాలు, లతలు, ఫల పుష్ఫాదులు, ముత్యాల పగడాల రాసులు, గాలిలో తేలిపోయినట్లుండే యీ సంగీతం వినడం,మధుర పదార్ధాలు ఆరగించడం యివేమి కాదే నేను కోరుకున్నది. నాకు కావాల్సినది మరేదో, అదేమిటో హృదయానికి తెలుసు కానీ ఆలోచనకేమాత్రం అందనంటుంది.  శతాబ్దాల విరహంతో మనసు వేగిపోతుంది. హృదయం అలమటిస్తుంది.  ఆ యాతనని  చెప్పటానికి సమయం ఆసన్నమైంది కానీ నోరు పెగలనంటుంది. ఎట్టకేలకూ  అంతరంగంలో జ్వలిస్తున్న కోరిక ముందుకు తోసుకొచ్చింది. అవును నేను నా సఖుడిని కదా కోరుకున్నది. అతడే యీతడు కావచ్చు కదా అని తోచింది. తోచినదే తడవుగా  నేను నా అహాన్ని  త్యజించి బిడియం విసర్జించి  అతడు మాత్రమే సత్యం అన్నది  గ్రహించి జ్ఞాన వస్త్రాన్నికప్పుకుంటూ చేతులు చాచి  రా రమ్మని ఆహ్వానిస్తూ  అతని ముందుకు నడిచాను. అతను నా వైపు చూడనైనా చూడలేదు. తన లోకంలో తాను మునిగి వున్నాడు.  నాచుట్టూ మాయమైన సముద్రమంతా దుఃఖంలా మొలుచుకొస్తుంది. అందులో నేను మునిగిపోతున్నాను. దీనంగా అతనిపైనే దృష్టి నిలిపి నీ బాహుబంధాల మధ్య క్షణమైనా నన్ను విశ్రమించనీయి. ఎన్నివేల లక్షల   యోజనాలు తిరిగి తిరిగి వెతికాను నిన్ను. నిన్నిప్పుడే తెలుసుకున్నాను. నీ సమక్షంలో  గొప్ప శాంతిని పొందిన అనుభవాన్నిరవంతైనా  మిగలనీయ కూడదా, వేదనతో అలమటిస్తున్న నా  ఆత్మ రోదన వినిపించడం లేదా అని మౌనంగా నా మాటని  నివేదిస్తున్నాను. కళ్ళనిండా వున్న నీళ్లని కమ్మేస్తూ మహా సముద్రం నన్ను ముంచేసింది.

సృహ వచ్చి చూసుకునే సరికి అతని ఆలింగనంలో నేను.  నన్ను రక్షించాడతను.సంతోషంతో నిలువెల్లా వూగిపోయాను.  సఖా ! నేను నువ్వు వేరు  వేరు కాదు  కదా,  మనం ఆత్మ ముద్రలం కదా అని గుస గుసగా అడుగుతూ, నా స్వరం నాకే కొత్తగా వినబడుతుంటే ఆశ్చర్యంగా కనులు విప్పాను. నాతలకి దగ్గరగా అతను  తలని వొంచి  దయాపూరితమైన ధృక్కుతో వాత్సల్యంతో నన్ను చూస్తూ   నీ అశాంతి మాయమైందా  అని అడిగాడతను . మాయం చేయడం నీ చేతిలో పని కదా, మళ్ళీ అశాంతి వొడ్డున నన్ను వొదిలేయకు. నన్ను నీ ఆలింగనంలోనే బంధించి ఆ పారవశ్యసౌఖ్యాన్ని శాశ్వతం చేయి అన్నాను. అతను మాట్లాడ లేదు. తలనెత్తి సాలోచనగా పైకి  క్షణకాలం   చూసి కనులు మూసుకున్నాడు. ఆ గడ్డం క్రింద  నొక్కుని చూస్తూ అతన్ని మరింత గట్టిగా హత్తుకోబోయాను. సుతిమెత్తని స్పర్శలో యేదో లోపించింది. మరుక్షణం మనసుకి  వుక్కపోసినట్లయింది. అప్రయత్నంగా అతని నుండి విడివడ్డాను.క్షణంలో నన్నావరించిన తేజస్సంతా తటిల్లతలా మెరిసి గాఢాంధకారంలో కలిసిపోయింది.  అర్ధమైంది,నేను అలమటిస్తున్నాననే జాలి దయతోనే  అతను నన్ను దగ్గరకి తీసుకున్నట్లు.   సంపూర్ణమైన ప్రేమతో  అక్కున జేర్చుకోని అతని  ప్రియ సాన్నినిధ్యం  నాకు మాత్రం వెగటు కల్గించదూ. పొతే పోనీయి లే అని నన్ను నేను స్థిమిత పరుచుకున్నాను. మరుక్షణంలోనే  నా ప్రేమలో నిస్వార్ధం, నా వాంఛలో పరిపూర్ణం గోచరించనిదే అతను మాత్రం యెలా స్వీకరించగలడు అని ప్రశ్నించుకున్నాను.  అతను క్రమేపీ నా మానసంలో నుండి కూడా అదృశ్యమై పోయాడు. వెనువెంటనే  అవ్యక్తమైన  దుఃఖం నన్నావరించింది. మృత భారమైన శరీరాన్ని నిలబెట్టుకునే ప్రయత్నం చేస్తూ వున్నాను.ప్రేమించడం అంటే మనని మనం గాయపరుచుకోవడమేకదా! గాయాలను మాన్పుకుంటూ మరింత ప్రేమించడమనే మార్గం ద్వారానే అతన్ని చేరుకోగలననిపించింది.

దేహం పొరలు పొరలు  తొలుచుకుంటూ నెమ్మెదిగా బయటకి వస్తుంది. తడిచిన మోచేయి చల్లగా ముఖానికి  తగులుతుంది.ఎవరో పై అంతస్తులో గతా గతా నడుస్తున్న శబ్దం. తోడుగా తలుపుపై మునివేళ్ల శబ్దం.బలవంతంగా నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచి యెదురుగా ఉన్న కిటికీ వైపుకి చూసాను. దూరంగా గాలికి కదులుతున్న ఫైన్ వృక్షపు కొమ్మలు. అద్దాల తలుపులని బద్దలు కొట్టుకుని మరీ వచ్చిన   బుచుకు  బుచుకు మనే శబ్దం. అప్రయత్నంగానే లేచి కిటికీ ప్రక్కన నిలబడి  అద్దానికి ఆవల చూస్తే రోజ్ గ్రీక్ పూల పొదలపై తుమ్మెదల సంచారాన్ని చూసిన ఆనందంతో పేటియా రైలింగ్ పైన చక్కర్లు కొడుతూ గొంతువిప్పిన పక్షి.  తిరిగి మొదలైన అవుట్ ఫుట్ రొద. దూరంగా కూతవేస్తూ వెళుతున్న లోకల్ ట్రైన్ నా లోపలి  నిశ్శబ్దాన్ని పూర్తిగా భగ్నం చేస్తూ.



                            (ఇదొక అనుభవైకవేద్యం)

26, అక్టోబర్ 2018, శుక్రవారం

అబెలియా రోజ్ క్రీక్

మా ఇంటికి సమీపంలోనూ,చుట్టుప్రక్కలా  విరివిగా కనబడే అబెలియా రోజ్ క్రీక్ పూపొదలు. 

అందమైన తెల్లని పూలతో పాటు తరువంతా  చిగురుటాకులు పూమొగ్గల్లా కనబడతాయి. పరీక్షగా చూడండి లేత చిగురుటెరుపులా కనబడేవన్నీ ఆకులే . 

ఇక ఈ పూల లోని మకరందం కోసం గండు తుమ్మెదలు రొద చేస్తూ తిరుగుతూనే ఉంటాయి. ప్రొద్దు ప్రొద్దుటే చిన్న చిన్న తేనెటీగల కోసం ఆ పూపొదల చుట్టూ చక్కర్లు కొట్టే పిచ్చుకలకంటే పెద్దవైన  పక్షులు వాటి బుచుకు బుచుకు అనే రవాలు బహుముచ్చటగా ఉంటాయి. 

ఈ అబెలియా రోజ్ క్రీక్  పొదలు చాలా చోట్ల కనబడ్డాయి. రోడ్డు ప్రక్కన ఉన్న విశాలమైన జాగాలలో క్రమపద్ధతిగా నాటబడి అందంగా కనబడుతూ ఉంటాయి. 

ఇలా నా చేత ఆకర్షింపబడిన చెట్లు పూల మొక్కలవలన  నాకు బాగా ఇష్టమైన కాలక్షేపం కేమీ కొరతలేదు.  ప్రకృతిని ప్రేమించడానికి ఇంతకన్నా కారణమేమి కావాలసలు :)   







24, అక్టోబర్ 2018, బుధవారం

ఓక్ వృక్షం ప్రేమలో ..


మొక్కలతో సంభాషించని రోజు నాకు వెలితిగా ఉంటుంది. మా అబ్బాయి ఉండే ప్రాంతంలో పచ్చదనానికి ఏ మాత్రం కొరత లేకపోయినా వాటిని సృశించకుండా ఆ పచ్చదనాన్ని అనుభూతిలోకి ఒంపుకోవడం సాధ్యం కానీ పని . ఆకురాలు కాలానికి ముందు నేను అమెరికా దేశానికి రావడం ఆనందం కల్గించే విషయమే. ఎన్నో రకాల వృక్ష జాతులని వాటి ఆకుల రూపు రేఖల్ని పూల పొదలని ప్రత్యక్షంగా చూసాను. వాటిని సృశించకుండా ఉండటమే అసలైన శిక్ష . 

నన్ను బాగా ఆకర్షించిన వృక్షం "ఓక్ " 
ఆ వృక్షపు రాలు ఆకులు రాలిన పండ్ల గింజలు చూస్తూ కాసిని యేరుకుంటూ ఫోటోలు తీసుకుంటూ చిన్న పిల్లలా పేర్చుకుంటూ గడిపే ఆనందకర సమయాన్ని కాస్త మీతో ఇలా పంచుకుంటూ .. ఈ చిత్రాలు. 









23, అక్టోబర్ 2018, మంగళవారం

పురుషాహంకారం పై విసురుతున్న వెలుతురు బాకు

పురుషాహాంకారంపై వనజ గారు విసురుతున్న “వెలుతురు బాకు ‘ ఈ కవిత్వం “


రాజారామ్ తూముచర్ల (కవిసంగమం -కవితాంతరంగం శీర్షికలో సమీక్ష ) ఈ లింక్ లో ..



ఎవరైనా సంతోషాన్నో ఆనందాన్నో కోరుకుంటారు.దుఃఖాన్నో విషాదాన్నో ఎవరు కొరుకోరు.కాస్త దుఃఖం కావాలనిపిస్తుందని ఎవరన్నా అంటారా?.తనని తాను సేద తీర్చుకోవడానికీ దుఃఖాన్ని తోడుకోవాలని దుఃఖపు నదిని ఈదాలని ఎవరైనా ఆలోచిస్తారా?దుఃఖాన్ని ప్రేమగా ఎవరైనా హత్తుకోగలరా?. హత్తుకోలేరు.కానీ ఒక కవయిత్రి తనది కానీ నిలువెత్తు దుఃఖాన్ని ప్రేమగా హత్తుకున్నది కవిత్వంలో…

తమ నుదుట దుఃఖాన్నిదేవుడు రాసిపెట్టినాడని అనుకుంటున్న స్త్రీల హృదయాలలోని భావనని బద్దలు కొట్టి దుఃఖవారసత్వాలని మోయకుండా విసిరేసీ సవాళ్ళను ఎదుర్కోగల స్థైర్యంతో పురుషాహాంకారపు చీకటిని చీల్చడానికీ కవిత్వపు వెలుతు బాకుని ఒక కవయిత్రి విసిరింది.

“వాక్య గుచ్ఛం ముడి విప్పితే
విడివడిన అనేక పదాల్లో
నిండిన భావ పరిమళమే
నేను అనబడే నా కవిత్వం “

కవిత్వ గులాబీ ముళ్ళకి చిక్కుకొని దిగుళ్ల పల్లకీని బోయిలా మోస్తున్నహృదయం వున్న ఒక కవయిత్రి అన్న మాటలు పై వాక్యాలు. ఆకాశంలో సగం నాదేనని ఢంకా బజాయిస్తూ అంతటా విస్తరిస్తున్న మహిళా చైతన్యానికీ ప్రతీకగా కవిత్వపు మెరుపుల్ని కవిత్వపు వెలుగుల్నీ వెలుతురు బాకు గా మార్చి అసమ వ్యవస్థ మీద విసిరేసింది ఒక కవయిత్రి.

ఆ కవయిత్రి ఎవరంటే.. వనజ తాతినేని గారు. ఈవిడ కవిత్వ సంపుటిలో వున్న కవితలన్నీ చూడటానికీ స్త్రీవాద కవితలని అనిపించినా అందులో కొన్నిఆవిడ అంతరంగా మథనాలే అయినా అవన్నీ భాషలో భావంలో తొట్రుబాటు లేని కవితలు.ఈ కవితల్లో సమాజ పరిశీలనం నిశితం.వ్యక్తీకరణ కళాత్మకం.ధిక్కారాన్ని సహించని ధిషణ, రచనా దక్షత వనజ గారి కవిత్వపు సొంపులు.తోటి స్త్రీల అనుభవాలు,స్వీయ అనుభవాలు కేంద్రంగా నడిపిన కవితలివన్నీ.


వనజ గారి ‘ ద్వారాల మాట ‘ అనే కవితా ఖండిక ఒక విభిన్న అభివ్యక్తితో మంచి కవిత కావటం వల్లనేమో నన్ను వెంటాడుతూ వేటాడుతూ వుండింది చాలా రోజులు.

వస్త్వాంశాల పేర్పులో నేర్పు వుండటం అందుకు కారణమేమో.విభేదకాంశాలను వ్యక్తీకరించే పదాలను ఇందులో పొదుపుగా పొదగడం వల్లా కూడా ఈ కవిత శక్తివంతమైంది.ఆ కవిత ఇది.

“మీ కన్నా ఒక ద్వారం ఎక్కువ వున్న వాళ్ళం
ఆ ద్వారం నుండే లోకాన్ని చూడటానికి అనుమతిచ్చిన వాళ్ళం
నిత్య సాంగత్యపు గాయాల సలుపు తీరకుండానే
జీవనౌషాధాన్ని పూసుకుంటూ యంత్రాల్లా పరిగెడుతున్న వాళ్ళం
ద్వారాల పైనే ఉన్న మీ కాముక దృష్టిని మరల్చి
360 డిగ్రీలకోణం తో చూపులని విశాలత్వంతో నింపండి
ఎటు తిప్పిన ఇద్దరం కలసి తిరగాల్సిన వాళ్ళమే కదా
ప్రేమతో చెబుతున్నాం ..పరుషంగా చెపుతున్నాం
ఎలా చెప్పినా మీరిది విని తీరాలి ఇది రుధిర ద్వారాల మాట
ఇది దశమ ద్వారాల మాట “ 
( ద్వారాల మాట )

“ ప్రేమతోనో పరుషంగానో చెపుబుతున్నాం ఎలా చెప్పినా మీరు విని తీరాలి” – అని అంటున్న కవయిత్రి వనజ తాతినేని గారు.ఎందుకు అలా అన్నారంటే ఒక పీడిత వర్గంగా వున్న స్త్రీ విద్య,ఆరోగ్య,వైవాహిక,సాంసారిక ఉద్యోగాది రంగాల్లో ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలకు ఒక సాధికారిక శక్తిగా వనజ గారు తనను తాను ప్రతినిధిగా ఎంచుకుంటూనే జీవితంలో సహచరులైన పురుషుల వైఖరిలో రావాల్సిన మార్పుల కోసం అలా అంటున్నారు.

రోజుకొకసారైన ప్రేమ జడివానలో తడవాలని,ప్రేమార్హతకై తపించిపోతూ,నిత్య సాంగత్యపు గాయాల సలుపు తీరకుండానే జీవనౌషధాన్ని పూసుకొంటూ యంత్రాల్లా వున్న స్త్రీని భార్యగా,వంట మనిషిగా,ఇంటి పని మనిషిగా కామోద్దీపనకు ఉపయోపడే పరికరంగా మాత్రమే చూస్తున్న పురుషులతో “ మీ కన్నా ఒక ద్వారం ఎక్కువ వున్న వాళ్ళం ఆ ద్వారం నుండే లోకాన్ని చూడటానికి అనుమతిచ్చిన వాళ్లం “అని అంటూ స్త్రీ అణిచివేత పట్ల,పురుషాహంకారం పట్ల ధర్మాగ్రహాన్ని ప్రకటించారు వనజ గారు .

ఇట్లా కవిత్వం రాసే స్త్రీలు వొకప్పుడు చాలా తక్కువగా వుండేవారు.ఆడవాళ్ళు కవిత్వానికి ఆమడ దూరమని కొందరు అనుకుంటున్న సమయంలో ఈ స్థితి అనివార్యంగా మారిపోయిన సందర్భంలో ఇవాళ ఎందరో స్త్రీలు కవిత్వం రాయడం మొదలెట్టారు.

ప్రేమ గీతాలు,విరహగీతాలో కాక సామాజిక నిబద్ధత గల కవితలు రాస్తున్నారు స్త్రీలు.అశ్లీలతా ఆరోపణలకు వెరవకుండా మగవాళ్ళు కూడా స్పృశించడానికి సాహసించని వస్తువులను ఆశ్చర్యం కలిగించే శిల్పం తో ధైర్యంతో మంచి కవిత్వం సీరియస్ కవిత్వం కొందరు కవయిత్రులు రాస్తున్నారు.అలాంటి కవయిత్రుల్లో తాతినేని వనజ గారొకరు.

వెలుతురు బాకు విసరటం మగవారి సొత్తు మాత్రమే కాదు ఆకాశంలో సగం అయిన తమది కూడానని జెండా ఎగరేసి అంతటా విస్తరిస్తున్న స్త్రీ చైతన్యానికి ప్రతీకగా అభ్యుదయగామిగా కఠోర సత్యాలను నిర్మొహమాటంగా నిండు మనస్సు తో కవిత్వం చేస్తున్న కవయిత్రి వనజ గారు.పురుషాధిక్య సమాజంలో స్త్రీల కన్నీటి గాథలకు హేతువులు వెదికి తన కవిత్వాన్ని స్త్రీలకు వకాల్తా చేయాలన్న ఆలోచన ఈవిడ కవిత్వమంతా మెరుస్తుంది.

అట్లని అన్నీ స్త్రీ చైతన్య కవితల్నే వనజ గారు సృజించలేదు.భాషలో భావంలో ఏ మాత్రం తొట్రుబాటుతనం తొందరపాటు తనం లేకుండా నిశిత పరిశీలన దృష్టితో కళాత్మక వ్యక్తీకరణతో స్త్రీ సమస్యలను, వ్యవస్థ స్వరూప స్వభావాలను పరిశీలించడంలో వనజ గారు ప్రదర్శించిన తీరు ప్రశంసించకుండా ఉండలేను.కల కల్లనే ఎప్పుడు.అదునులో వాన కురువని సందర్భంలో రైతులు కన్న కలలు కల్లలైన దృశ్యానికి కూడా స్త్రీ వాద చైతన్య స్పృహనే అద్దుతుంది ఈ కవయిత్రి.

“ఉన్నట్టుండి నల్లటి పువ్వులని విరబూసిన ఆకాశం
చల్లని గాలితో ఆహ్లాదంగా రాలుతున్న చినుకుల రెమ్మలు
ఆర్తి కొంగు పట్టి వాటిని జరుపుకుంటున్న నేల కన్నె
ఒడిలో విత్తు పగిలి మూడు రుతు రాత్రులు తెల్లారితే చాలు
పచ్చని కాంతితో పిగిలిపడుతూ పూర్ణ కుంభిణిలా శోభించే పుడమి
ప్రసవ వేదన తర్వాత బిడ్డని చూసుకున్న తల్లి చిరునవ్వులా ఖాళీ భూమి “

మేఘాల్ని నల్లటి పువ్వులతో పోల్చింది ఈవిడ.స్త్రీ జీవితంలొని ప్రసవ వేదనా వ్యధని పుడమిలోంచి అంకురించే విత్తు వేదనతో పోల్చుతుంది.మొలిచిన విత్తుని చూసిన రైతు ఆనందాన్ని ప్రసవించాక తల్లి ముఖంలొని ఆనందపు చిరునవ్వుతో పొల్చి..మొలకెత్తిన పంట వానలేక వాడిపోతే ఆశలు అవిసిపోయిన రైతు దుఃఖాన్ని .. ఆ రైతుని రుణాల కరాళ నృత్యతాండవంతో బెదిరిన గొడ్డుతో సంభావిస్తుంది వనజ గారు. సమస్యల్ని 360 డిగ్రీల కోణంతో చూపిస్తుంది. 
ఈ దేశ దుర్యోధన దుశ్శాసన పర్వంలో పోలీస్ స్టేషన్స్ కూడ కౌరవ సభలు కావడాన్ని చెప్పడానికీ ఇక్కడ వస్త్రాపహరణమొక సంస్కృతి అని అంటుంది వనజ గారు. ఎఅవరి ఆయుధం వారి చేతుల్లో వుండాలని చెబుతూ పోలీస్ స్టేషన్ కు వెళ్ళేటప్పుడు చీర కొంగుల్లో చిటికెడు కారమో చేతిలో చిన్న చుర కత్తైన లేకుండా వెళ్లకండి అని చెబుతుంది.ఇంకా ఏమంటారంటే ఈ కవయిత్రి…

“జాగ్రత్త తల్లీ
ఈ సారి పోలీస్ హవుస్ లకి వెళ్ళేటప్పుడు
తోళ్ళు తాటాకులు కూడా రహస్యంగా తీసుకెళ్ళండి
ఏం జరిగిన రహస్యంగా దాచుకోండి “

రక్షించే రక్షణ వ్యవస్థే ఇట్లా ప్రవర్తించే సంస్కృతిని నిరసిస్తూ బరితెగించిన ఈ వ్యవస్థని గర్హిస్తుంది. పర స్త్రీ అనాటమీలో తమ అమ్మ అనాటమీ ని చూడలేని అనారిక సంతతి ఈ దేశంలో అనేకం. ఇంట్లో ప్రదర్శించిన వికృత మనస్తత్వాన్ని ఇంకా మిగుల్చుకున్న మగ వాళ్ళు స్త్ర్రీ శరీరాల తాకిడికై పడే వెంపర్లాటల్ని “వారు వారే “ అనే కవితలో అలాంటి వాళ్ల ముసుగుల్ని తొలగించి చూపించింది ఈ కవయిత్రి.

“హాస్టల్ లో ఉన్న ఆడపిల్లను చూస్తే
ఆక్వేరియమ్ లో అలుపు లేకుండా తిరిగే
రంగు రంగుల చేపలని చూసినట్టుంటుంది
ఎప్పుడేప్పుడు బయట పడుదామా అన్నట్లు
గేటు వైపు చూస్తుంటే
కాముకుల చూపుల వలకీ
చిక్కుకుపోతారేమోనని భయమేస్తుంటుంది”

చదువుల సముద్రంలో ర్యాంక్ ల ఓడలపై ప్రయాణిస్తున్న విద్యార్థునుల హాస్టల్ల లోని జీవితాల్ని, జ్వలిస్తూ హృదయాలు చలించే కవిత్వం చేసింది వనజ గారు.విద్యాగంధాల్ని ఆస్వాదించాల్సిన వాళ్ళు టాయిలెట్ల దుర్గంధాన్ని భరించలేని స్థితికి ఈ “హాస్టల్ గది “ అనే కవితలో అద్దం పట్టారు.

“పైటని తగిలేయాలి” అని జయప్రభ గారన్నారు .కానీ వనజ గారు పైటని చుట్టండి అని అంటున్నారు.దేహ సంపదని బజారున వేయకండి అని అంటుంది ఈ కవయిత్రి.నేర ప్రవృత్తికి సరి కొత్త ఊపిరి పోసే సంస్కతిని ,నాగరికతా భ్రమలో దేహ సంపదనుని బజారున వేస్తున్న సంస్కృతిని,ప్రపంచమంతా పువ్వులాంటి అబల నడుము చుట్టు తిప్పుతున్న వ్యాపార సంస్కృతిని, స్త్రీ దేహాన్నికాసులు పండించే పంట భూమిగా భావించే తండ్రుల ఆలోచనల్నీ, చిన్నతనంలోనే తెరమీద తన బిడ్డల్నీ చూసుకోవాలని ఆత్రుతతో తమ బిడ్డకి ఈస్ట్రోజన్ హార్మోన్ ఇచ్చే తల్లుల భావనల్నీ ఖండించడానికే ఈ కవయిత్రి “అమ్మమ్మలూ బామ్మలూ పైటని చుట్టండి దేహాన్ని కప్పండి “ అని కవిత్వంలో అన్నది.అంతే కానీ ఛాందసంతో కాదని అనుకుంటున్నా.

జనారణ్యంలో మనిషే కరువయ్యాడు. మనిషంటూ ఎవరులేరు అందరు యంత్రాలే.వడి వడిగా జడిజడిగా వొక యంత్ర విధానంలో పరిగెత్తే వ్యవస్థలోని ఒక అవస్థను చెప్పడానికే “నాకో మనిషి కావాలి “ అనే ఈ కవిత రాసింది ఈ కవయిత్రి.

“త్వరిత గతిన నాతో సంభాషించే మనిషి కావాలి
ఎవరితో నైనా మాట్లాడాలి పోనీ ఎవరిఒతోనైనా పోట్లాడాలి
ఎవరిపైనైనా కోపగించుకోవాలి ఒకరిపైనైనా కినుక వహించాలి
జాగ్రతావస్థని దాటి అపరిచుతలనైనా ఆత్మీయంగా హత్తుకోవాలి “

ప్రతి మనిషి నాలుగు గోడల మధ్యనే వుంటాడు. మనిషికి మనిషికీ మధ్య కనిపించని ఐదో గోడ ఒకటి వుందని అది ఇదేనని ఇలా చెబుతుంది.

“ఎటూ చూసినా నాలుగు గోడలేనా
అయిదో గోడ కూడా ఉంది
మనిషికి మనిషికీ మధ్యవున్న గోడ ఏ చరిత్రకందని వింత
దాని పొడవు వెడల్పుఇ ఎవరూ ఊహించనిది “

మనిషి జీవితం వొక మట్టి పాత్రలాంటిదని అది కరిగి పగొలిపోయే లోపలే కష్ట సుఖాల అనుభూతుల వర్షంతో నింపుకోవాలనే ఒక తాత్విక భావనని చిక్కని హృదయం మేఘమై తేలిపోయేలా సౌందర్య పిపాసని రంగరించి చెబుతారు వనజ గారు.

“మట్టి పాత్రలాంటి మనిషి మట్టిలో కలిసిపోయేలోగా
అనుభూతుల వర్షంతో నింపుకోవాలి ఒలకబోసుకోవాలి
నలుపు తెలుపుల జీవితం రోట్లో
కాలం రోకలి పోటుకి చిందే అమృతక్షణాలు
పిండై పోయిన ఘడియలు తిరిగి రానే రావు “
ఈ దేశంలో రావణ పాదం తాకని చోటు కీచకుని చూపు సోకని చోటు లేదేమో? సామూహిక అత్యాచారాలు,మేరిటల్ రేప్ లు నిత్యం సత్యమై కలవరపెడుతున్నాయి.చట్టలు న్యాయస్థానాలు శిక్షలు కూడా ఏవీ పని చేయని చోట క్షణానికో అత్యాచారం నిముషానికో కనిపించని ఆత్మహనం కలవరపెడుతున్న సందర్భంలో కొందరికి తగులుకున్న కామ తెగులుని ఈ కవయిత్రి ధర్మాగ్రహంతో నిలదీస్తుంది ఇలా.

“రోటీ కపడా ఔర్ మకాన్
ఎవర్రా ఆ మాటంది
వాటికన్నా ముందు
విసర్జించడానికీ స్కలించడానికి ఓ క్షేత్రం కావాలి “

మరుగుదొడ్డి కన్నా మగువ అల్పంగా, ఆవుకన్న ఆడది స్వల్పంగా ఆలోచిస్తున్న ఈ పురుషాహంకార వ్యవస్థ వికృత రూపాన్ని చూపెడుతూ మానవ దేహంలో వున్న అనేక అవయవాలు ఇతరులకీ దానం చేయడానికీ పనికి వస్తాయి.దానానికీ కూడా పనికిరాని జననాంగాలకోసం వెంపర్లాడే జాతి కక్కుర్తిని మన కలువలకళ్ళు ఎర్రకోనేరులయ్యే కోపంతో ఇలా అంటుంది.

“అమ్మల్లారా
మూకమ్మడిగా అవయవాల ఆయుధాలని విసర్జించేద్దాం కదలండి
అవయవ దానానికి కూడా పనికిరాని అవయవాల కోసం నిత్యం
కాట్లాడే కుక్కల్లా పొంచివుండే నక్కల్లా
వేటాడే హైనాల్లాంటి వారి నరాల తీపుకీ
కోట్ల యోనుల్ని ఈ నేల మీద పరిచి
రేప్ కోర్టులు నిర్మిద్దాం రండి
చప్పరింపులకీ ఆటలాడుకోడానికీ స్తన్యాలని
గుదిబండలాగా పాతేసీపోదాం పదండి
కుట్టేసిన యోనులు కోసేసిన కుచద్వయాలతో
ఇంటా బయటా అర్థరాత్రి అపరాత్రి స్వేచ్ఛగా సంచరిస్తూ… “

ఎంత తీవ్ర కలతచెందితే తప్ప ఇలా రాయలేరు ఎవరైనా. ఈ లోకాన స్వచ్ఛమైనదేదైనా వుందంటే అది అమ్మ ప్రేమే.అందుకే కవిత్వ వస్తువైంది అనేకుల ఊహల్లో.అమ్మను గూర్చి రాయని కవి బహుశా లేడేమో?ఈ కవయిత్రి వనజ గారు అమ్మను బరువు మేఘం చేశారు కవిత్వంతో.

“అమ్మంటే అస్తిత్వమని అశ్రుబిందువులతో యెలుగెత్తి చెపుతున్నా
అమ్మంటే ఆవలి గట్టుకి వంతెననని యెద పరచి ఆరేస్తున్నా
అమ్మంటే వో బరువు మేఘమని అది అంత తొందరపడి కురవదని
కురిసినా ఎవరినీ యేమీ తిరిగి ఇమ్మనిఅడగదని “

ఈ కవయిత్రి కలానికీ కోపంతో అక్షర తూణీరం నుండి కవితాస్త్రాలను సంధించడమే కాదు తెలిసింది బాధల నదిలో కొట్టాడుతున్న తెర చాపను దింపటం తెలుసు. స్వచ్ఛమైన సుకుమారపు పువ్వులాంటి భావనల్ని కవిత్వంగా నేయటం తెలుసు.

“చూడు నీ కొసం ఏమి తెచ్చానో
మనసంతా స్వఛ్చమైన సుకుమారమైన పువ్వులని
గిలిగింతలు పెట్టే సంభాషణా చాతుర్యాన్ని
గండుకోయిల రాగాలని అడవి పూల సుగంధాన్ని
వేయి వేణువుల నాట్యాన్ని
గతజన్మలోని జ్ఞాపకాలనీ “

ఈ కవయిత్రి కథలు కూడా రాస్తుంది. అందుకే ఈవిడ కవితల్లో దృశ్య చిత్రణ ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది.బహుశా ఇలా రాయడం కథా కథనం నుంచి తెచ్చుకున్న శిల్ప విశేషం. ఇది ఈ కవిత్వానికీ అదనపు అందమే.ఈ కవిత చూడండి.
“తల పగిలిపోతుంది
రక్త నాళాలు చిట్లిపోతున్నట్లు బాధ
యాపిల్ ని కత్తితో కోస్తే రెండు చెక్కలైనట్లు
మెదడు రెండు ముక్కలైతే బావుండును
నా నుండి నేను పాయలుగా చీలిపోతున్నట్లు
శాఖోప శాఖలుగా విస్తరించినట్లు
అంతర్వేదన బహిర్వేదన”

ఇలా కథా కథన శిల్పం తో ఈ కవయిత్రికథకే కాదు కవితకు ప్రాణం పోస్తుంది. ఈ సంపుటికి ముందుమాట రాసే అవకాశాన్ని జారవిడుచుకున్నాను.కారణం ముందుమాట రాసే అర్హత నాలో లేదన్న ఒకే ఒక్క భావనతో మాత్రమే.అంతే తప్ప అలసత్వం ఏమాత్రం కాదు కేవలం అశక్తతేనని చెబుతున్న వనజ గారికీ.

స్త్రీకీ పుట్టుకతో వచ్చే ఇంటి పేరు పెళ్ళితో మారిపోతున్నది ఈ దేశంలో.ఆడదో ఈడదో లేకుండా ఏదో ఒకటి ఉండకుండా వున్నదాన్ని వదిలించుకొని అది లేకుండా నేను లేనా అని ప్రశ్నిస్తుంది ఈ కవయిత్రి.మనిషిని ఎదగనివ్వని మూలాల్ని వద్దేవద్దని చెబుతుంది. నవ్వులో కన్నీళ్ళు చిట్లించగల వొకానొక విషాదాన్ని చవి చూసిన వనజ గారు మగువ మండే భాస్వరం కావాలని కోరుకుంటున్నది.స్త్రీల కన్నీటికీ స్వేచ్ఛ కోరుకుంటున్నకవిత్వం ఈవిడది.తాను మాటై మనసై వాక్యమై రాసిన కవిత్వమిది. సర్వజన సమ్మోహిత స్వరంగా తన కవిత్వాన్ని చేయాలనుకున్న కవయిత్రి అంతరంగమీ కవిత్వం.అంతర్లీనంగా తనలో ప్రవహించే బాధా నదీ అలల చప్పుళ్ళ సంగీతం ఇది.ఈ నిశ్శబ్ద కవిత్వ రవం వొళ్లంతా చుట్టుకున్న వేళ వనజ తాతినేని గారికీ అభినందనలు చెబుతూ…


( వెలుతురు బాకు సంపుటి కవయిత్రి వనజ గారు ఈ వారం కవితాంతరంగంలో ) — with వనజ తాతినేని




20, అక్టోబర్ 2018, శనివారం

ఈర్పెన

పనిలేని పంకజాక్షి ఈపి మీద  ఈసు (ఈర్ష్య) పడిందంట అనే సామెతని  మా నానమ్మ  వాడుతూ  ఉండేది.

ఈపి  అంటే ఏమిటో అనుకునేరు. మనకందరికీ తెలిసినదే.. పేలు గుడ్లు. హాస్టల్ లో పిల్లలని  సెలవలకి ఇంటికి తీసుకొచ్చి  అమ్మలందరూ వెంటబడి మరీ దువ్వి పోసేవి. అయినా ఇప్పుడు అందరికీ చుండ్రే, పేలు ఎక్కడ వున్నాయిలెండి. అసలు జుట్టే తక్కువ. అమ్మలు ఇంకేమి దువ్విపోస్తారు ? అసలు ఆ ఈపిని జుట్టు క్రింద నుండి  దువ్వి జుట్టు ఎంత పొడవు ఉంటె అంత పొడవునా జాగ్రత్తగా లాగి ఈర్పెన పళ్ళని ఎడమచేతితో దగ్గరకి చేర్చుతూ ఇసుకు ఇసుకు అనే శబ్దాన్ని పేలగుడ్లు శబ్దంకన్నా ఎక్కువ వినిపించే అమ్మలకి యెంత అమితానందమో. ఆ ఆనందం కోసమే పిల్లల ఎంబడి పడీ  పడీ మరీ కూలేసేవారు.  పిల్లల ఆటలకి శత్రువులా అడ్డుపడేవారని నా గట్టి  నమ్మకం. మా అమ్మ కూడా అంతే నండి.  అందుకే  ఈ విషయమంటే నాకంత  జ్ఞాపకం.

సోది చెప్పే వాళ్ళ దగ్గరో, నక్కలాళ్ళ దగ్గరో  చెక్క దువ్వెనలు కొని భద్రంగా దాపెట్టేవాళ్ళు .  సందు దొరికినప్పుడు పేల  మీద పేక్షనిజం చూపించే వారు. చెక్క దువ్వెనలు పోయి రకరకాల  దువ్వెనలు వచ్చేసాయి.  అసలు జుట్టులే మూడొంతులకి పైగా తగ్గిపోయాయి కాబట్టి ఏ దువ్వెనయితే యేం పోయింది అనిపిస్తూ ఉండటంలో తప్పులేదు.  కానీ..  ప్లాస్టిక్ దువ్వెనలు ఎందుకు వాడాలి? సహజమైన చెక్క దువ్వెనలు ఎందుకు వాడటం లేదు   అనే అనుమానం వచ్చింది.  ఈకో గణేశుడి లాగా ఈకో దువ్వెనలు వాడాలి అని కంకణం కట్టుకున్నాను .

 ఈర్పెన బొమ్మ కోసం వెదికి  వెదికి ప్లాస్టిక్ దెబ్బకి పురాతన ప్రదర్శనశాలలో పెట్టబడి ఉంటుంది అనుకున్నాను . నిజంగా ఈర్పెన చిత్రం గూగుల్ అంతా గాలించినా దొరకలేదిప్పుడు. ఏదో సామీప్యమైన చిత్రాలు దొరికాయి. మనం చిన్నప్పుడు చూసిన, ఉపయోగించిన ఈర్పెన ని ఈర్పెన అంటే యేమిటని అడిగిన భావితరాల వారికి చూపాలి కదా!

నేను చూడండి, వ్రాసుకుంటున్న కథ ప్రక్కన పడేసి ప్రొద్దున్నే యీ ఈర్పెన వెంట బడ్డాను. కథ కంచికి వెళ్లకముందే కనకదుర్గమ్మ ముంగిట ఆగింది.  కథలో సామెతని వాడి చేటు తెచ్చుకున్నాను సుమీ!  కథ వ్రాసే .. mood పోయి ఈర్పెన లో ఈపి పై చిక్కుకుంది.

ఉండండి ఇంత చెపుతుంటే తల ఒకటే దురదపుట్టి చస్తుంది. ప్రస్తుతానికి ప్లాస్టిక్ దువ్వెనతో అయిననూ కానీ...  తల దువ్వి పోయాలి.  :)




12, అక్టోబర్ 2018, శుక్రవారం

లిప్త క్షణాలు



ఈ తొవ్వకేమి తెలుసు
ప్రతి తలపు నీ వైపుకే నని
తనే మనసై నీ దరికి చేరనున్నదని.

***

నీ గురించి ఆలోచిస్తూ
నన్ను నేను గాయపర్చుకుంటూ..
ఆ గాయాలపై ఉప్పు జల్లుకుంటున్నానని

*****

కాయానికేనా తనని తాను మోసుకునే బాధ
గుండెకెంత వ్యధ
తన సొదని వినే తోడు లేక.

*******

తూట్లు తూట్లు పొడుచుకుంటుంది
రక్తాన్ని తుడుచుకుని కుట్లు వేసుకునేది నేనే
నువ్వు  కేవలం నిమిత్రమాత్తుడివి.

**********

ఊహల చెలమలో కథలు వూరుతుంటాయి
 కాసిని తొలుపుకుందామంటే
గులకరాళ్ళ గోటి గిచ్చుళ్ళు

************

అంతరాత్మ భాష అసలు భాష
చిత్రంగా
దానికి నవరసాలు తెలుసు

****************

చేరుకునేదాకనే దూరం
దగ్గరైనాక ఆవలికి జరగడం
కళ్ళపై చేయడ్డుపెట్టి వెతుకుతుంటాం ఇంకో గమ్యం కోసం.


28, సెప్టెంబర్ 2018, శుక్రవారం

మంచి చెడుల దృష్టిలో

లైంగిక నిర్ణయాల్లో మహిళల ఇష్టాయిష్టాల విషయంలో రాజీకి తావులేదు. ఇష్టపూర్వక శృంగారమనేది మహిళ హక్కు.. ఈ విషయంలో ఆమెకు ఎలాంటి షరతులు పెట్టేందుకు వీలు లేదు.👏👏👏

మనం ప్రపంచాన్ని స్త్రీల కోణంలో నుండి చూసినప్పడు మాత్రమే సమస్యలను బాగా అర్దం చేసుకోగలం. సుప్రీంకోర్టు తీర్పుపై సంప్రదాయవాదుల నిరసన సహజమే. సెక్షనుల రద్దు పురుషులకు శ్రేయస్కరమే.

దాంపత్యజీవనంలో హింస, భాగస్వామిపై విముఖత లేదా అనుమాన బీజాలు. అయితే విడాకులకు అప్లై చేయండి. అంతే కానీ హింసించే హక్కు లేదు.  అలాగే స్తీ కూడా కేస్ పెట్టకూడదు.(తప్పుడు కేస్ ల నేపధ్యం వుంటుంది కాబట్టి) ఈ సెక్షన్ రద్దు ద్వారా పురుషలకు స్త్రీలకు వొకే చట్టం వర్తిస్తుంది.

150 యేళ్ళ క్రిందటి చట్టంలో సెక్షనులు రద్దవడాన్ని  స్వాగతించాలి. ఎందుకంటే ఇప్పటి కాలంలో బ్రతుకుతున్నాం కాబట్టి.మోతాదును మించిన శారీరక మానసిక హింస యెవరికీ ఆమోదయోగ్యం కాదు కాబట్టి.

పెండ్లి ఒక బాండ్. ఇందులో హక్కులు వుంటాయి. సహజీవనంలో అవి వుండవు. స్త్రీ పురుషులు ఎందులో వుండాలన్నది ఎవరికి వారు నిర్ణయించుకుంటారు . ఇంతకుముందు వున్నట్టే ఇకముందు అక్రమ సంబంధాలంటాయి.సమాజం నీతినియమాల అతిక్రమణ దృష్టిలో చూసి లోకం పాడైపోయింది అంటుంది మళ్లీ అందులో అందరూ వుంటారు.

మీడియా వాళ్ళు సంచలన శీర్షికలు పెట్టి అసలు వ్యాఖ్యానాన్ని అడుగున పెట్టారు. Alamuri Sowmya post నుండి తీసుకున్న వివరాలు ఇవి




“నాలుగు గోడల మధ్య జరిగే వ్యవహారాల్లో చట్టం గానీ ప్రభుత్వం గానీ తలదూర్చకూడదు.  స్త్రీ ఎవడి సొత్తూ కాదు.’సుప్రీం కోర్టు తీర్పు.  "husband is not the master of the wife"...(ఇది పాఠ్య పుస్తకల్లో పెట్టేసి అందరిచేత బట్టీ పటించాలి) స్త్రీ ఎవడి సొత్తూ కాదు. స్త్రీకి శ్రంగార స్వేచ్ఛ ఉంది. వివాహేతర శృంగార సంబంధాలు ఆ వ్యక్తులకు మాత్రమే సంబంధించిన విషయాలు. దీన్లో తలదూర్చే హక్కు ఎవరికీ లేదు ఇలాంటి సంబంధాలవల్ల బాధపడ్డ భార్య/భర్తకు తప్ప. బాధపడినవాళ్లు కూడా విడాకులకు అప్ప్లై చేసుకొవచ్చు తప్పితే క్రిమినల్ కేసు పెట్టడానికి వీల్లేదు. వివాహేతర సంబంధాలు సంఘ నీతినియమాలకు వ్యతిరేకం తప్పితే చట్టవ్యతిరేకం కాదు. It can be seen as a breach of contract...ఆ ఒప్పందంలో ఉన్నవాళ్లకు తప్పితే వేరేవ్వరికీ మాట్లాడే హక్కు లేదు. 
ఇది అసలు వ్యాఖ్యానం.

దాంపత్యజీవనంలో స్త్రీ యిష్టాయిష్టాలు, హింస గురించి వ్రాసిన కవిత్వంలో నేను చదివిన కవిత వొకటి. ఈ కవితలో pain అంతా ఆమెది. స్పందన పురుషుడిది. ఈ కవిత Vadrevu China veerabhdhrudu గారు వ్రాసినది. "ఒంటరి చేలమధ్య ఒక్కతే మన అమ్మ" కవితా సంపుటిలో "ఇది మంచిది కాదు" చదవండీ..





ఇప్పడీ కవిత ప్రస్తావన యెందుకు అని అనకండీ. నా దృష్టిలో సాహిత్యం, జీవితం, చట్టం అన్నీ వేరు వేరు కాదు.

24, సెప్టెంబర్ 2018, సోమవారం

ME IN MY SOLITUDE

జగతి జగద్ధాత్రి గారి ఆంగ్ల అనువాదంలో నాకవిత.

ME IN MY SOLITUDE

Who says solitude is loneliness?
It is the hundred thousand’s vision
Of me looking into myself
It’s the great revelation of
Embracing my soul
To describe aloneness is
To chisel the thoughts
To adorn the letters
It’s not filling colors to the paintings
The time
When the lights are off
When the flowers fall down
When the dawn flower blooms
That’s when my solitude mingles
With my aloneness
As the light spreads around the lamp
Around me and in me it’s my solitude that surrounds
Shameless dreams always wait
To disturb my seclusion
As the pains drench the heart book
Solitude is always a brook that never comes to light
Changing the
Hopes that fall as stars
Sweet moments that are held with tact
Moss grown bitter memoirs
Into pebbles
Throws into the ignorant seas
Leaves me ashore
With an over smartness
Not to show any other footprint in my heart forest
With an untouchable attitude
Except for me to touch
Exhausts with the
Labor of umpteen thoughts
Shatters with the explosion of emotions
Flowing as secretions
Breathes in the air of my outer world
Rolling along with the times
Remains a residue
Leaving a little space in my begging bowl
For my tomorrow’s solitude
Holds me as a human
Telugu original : NAA EKAANTHAM LO NENU
English trans: Jagaddhatri … 12.58 pm 24/9/2018 Monday

14, సెప్టెంబర్ 2018, శుక్రవారం

మా వూరి జ్ఞాపకాలలో...

నగరజీవనం నన్నావహించి రెండు దశాబ్దాలు దాటింది. అయినా నన్ను వూరోళ్ళు, యెర్ర బస్సోళ్ళు అని వాఖ్యానించే వాళ్ళు వుంటారు. అప్పుడు నేను నవ్వుకుంటూ మా వూర్లోళ్ళకి వున్న తెలివి,శ్రద్ధ పట్నంలో పెరిగి విమానంలో ఖండాలు దాటిన మీకెక్కడుందిలే అంటాను. విమానం యెక్కడానికి కొద్దిరోజులముందు మా వూరికి వెళ్ళాను. గంట సమయం కూడా స్తిమితంగా కూర్చోలేనితనం. ప్రశాంతత కరువైంది పరిసరాలలోకాదు, నాలో.

పాత నుండి క్రొత్తకి ప్రవహించినప్పుడూ, ప్రవహిస్తూ వున్నప్పుడూ కూడా  యేదో అర్దం కాని సంవేదన.  బహుశ అది వెనుకకు ప్రయాణించలేని వెనుక జీవితంలోకి మరలి వెళ్ళలేని అసక్తత, అనాసక్తి కూడానేమో. ఇక నేనెప్పుడూ “నా జన్మభూమి యెంత అందమైన దేశము. నా ఇల్లు అందులోన కమ్మని ప్రదేశము” అని పాడుకోవడానికి బిడియపడతానేమో ... అనుకుంటూనే ఓ జ్ఞాపకం మనసున చెమ్మగిల్లి.. ఇలా అక్షరీకరణ చెందింది.

మా వూరి జ్ఞాపకాలు

గోధూళివేళ నా తిరుగు ప్రయాణంలో.. మా వూరి దృశ్యాలు పద పదే గుర్తుకు వస్తున్నాయి. పరిచయమవసరంలేని ఆ ప్రాంతమంతా పరిచయం చేయాల్సినట్లుగా మారినంత సులువుగా పురా జ్ఞాపకాలు చెరిగిపోవడం బహు కష్టం. బాల్యం గురుతులు, యవ్వనపు తొలినాళ్ళ ఛాయలను విడనాడటం చాలా చాలా కష్టం.

పచ్చని మాగాణమంతా ధాన్యానికి గిట్టుబాటు ధర లేక  ఇటుకలను పండించడం మొదలెట్టింది. గుబ్బగుయ్యంలా వుండే మఱ్ఱి చెట్టు పరిసరాలు రహదారిమీద ప్రయాణించే వాహనాల చప్పుళ్ళని గూబ గుయ్యమనిపిస్తున్నాయి. లైబ్రరీ అరుగులు రాజకీయ పాఠాలను శ్రద్ధగా నేర్పుతున్నట్లు వున్నాయి. గుడిగంట శబ్ధాలలో పవిత్రమైన భావనకు బదులు హోరెక్కువ వినబడుతూ వుంది.

పసుపుృ పచ్చని అందాలను విరబూసిన నల్లతుమ్మల పైన పత్తి చేను పగలబడి నవ్వినట్లున్న తెల్లని మేఘాలు ప్రక్కింటికి పేరంటానికి వెళుతున్నట్లున్న దృశ్యాలను చూసి ఆగి  మరికాసేపు చూడలేని నా వేగవంతమైన జీవితాన్ని ద్వేషించాను.

మనషుల్లో ప్రేమలు కల్తీగా కనబడితే మాన్లే  మారిన పరిసరాలు నాగరికతను అద్దుకున్న జీవనాలు చూడటానికి మనస్సు అంగీకరింలేదు. అందులో స్వార్ధం వున్నా సరే. మన జీవనం, మన ఆలోచనలు యెంత మారినా మన వూరి స్వచ్ఛత అలాగే వుండిపోవాలనే అత్యాశ మరి.

ఆఖరిలో మా వూరందరి నడవలో చెఱువు గట్టుపై నిలబడి అస్తమిస్తున్న సూర్యుని నారింజ కిరణాలను ప్రతిబింబిస్తున్న నీటి బాస నా కంటి చివర చుక్కతో జత కట్టింది ఈ నీటితో నీకు రుణమెప్పుడో తీరిందని గుర్తు చేసిన క్షణాలను... తలచుకుంటూ....

ఇక్కడెక్కడో అట్లాంటా నగరంలో కూర్చుని... మూసుకున్న తలుపురెక్కలను చూస్తూ... అమ్మా... ఉదయాన్నే ఈ తలుపులు తెరిచి... వాకిలి వూడ్చి నీళ్ళుజల్లి ముగ్గు పెట్టవా... అని కోడలిని అడిగిన నా అజ్ఞానాన్ని ఇంకొక తరం నాగరిక జీవనం నవ్వుకునేటట్లు చేసిందేమో కూడా.
ఏది యేమైనా పాత కొత్త తరాల మధ్య ఈ సాంస్కృతిక లంకె నన్ను వర్తమానంలో బ్రతకడానికి అడ్డుకట్ట వేస్తుందని తెలుసుకున్నాను.

7, సెప్టెంబర్ 2018, శుక్రవారం

పిల్లల ప్రపంచంలో కాసేపు

పిల్లల ప్రపంచంలో కాసేపు....

పిల్లలను చూస్తే వేయి పూవులను చూస్తున్నట్లు వుంటుంది సంచరిస్తున్నందుకేమో

జ్వరం మందు తాగడానికి రచ్చ రచ్చ చేస్తున్న చిన్నిపాప పెంకితనం
యేడుస్తూనే తన బొమ్మపై సాధికారత చూపిస్తూ వెనుక దాచుకునే అధికార దర్పం చూస్తుంటే బహు ముచ్చటగా వుంటుంది.

నాన్న భుజాలపై యెక్కి మారాం చేస్తున్న ఇంగ్లీష్ పిల్లాడు,

ఇద్దరు మగ పిల్లలకు శ్రద్దగా తల దువ్వే తండ్రి ప్రేమ

అమ్మ గర్భంలో మోసినట్లు   ..
నాన్న మెడ సంచీలో నెలల బిడ్డని మోస్తూ.. తృప్తిగా గర్వంగా తిరుగుతుంటే
అవధులు లేని ప్రేమకు సాక్ష్యం కనబడుతుంది.

ఇవ్వన్నీ చూస్తున్న నేను పెదాలపై అసంల్పిత దరహాసాలు కురిపిస్తూ..

ఇవే కదా మానవ అనుబంధాలు
ముచ్చటైన భవ బంధాలు అనుకుంటూ..
కొద్ది సమయం  పిల్ల మనసుతో

(Doha Airport లో connecting flight కోసం వేచి చూసున్నప్పుడు చూసిన దృశ్య రూపం )

10, ఆగస్టు 2018, శుక్రవారం

కుడ్య కళ

రెండు రోజుల క్రితం శ్రీశైలం వెళ్లాను . స్వామీ దర్శనం తో పాటు  మళ్ళీ మళ్ళీ చాలా చూసాను. గతంలో చూసినవే. అందులో శివాజీ స్పూర్తి కేంద్రంతో పాటు .. ప్రత్యేకంగా దేవాలయం చుట్టూ ఉన్న ప్రాకారాలపై ఉన్న శిల్ప కళని చూసి తీరాల్సిందే. ఆ కుడ్య కళలో చరిత్ర కనబడుతుంది . చాలా ఫొటోస్ తీశాను. అందులో మచ్చుకు కొన్ని ... మిగతావన్నీ వీడియో చేసి చూపిస్తాను .