మట్టి బాట మాయాజాలం

 

మట్టి బాట  మాయాజాలం   - వనజ తాతినేని. 

ఆ మట్టి బాటను చూస్తే చాలు.. 

నా హృదయం నడక తీరు మార్చుకుని 

ముని వ్రేళ్ళ పై నెమలి నాట్యం చేస్తుంది. 

మంచు తెరలపై లేత నారింజ రంగు కాంతి ధారని 

చూస్తే చాలు..ఏ దివ్యత్వమో నన్ను స్పృశించి 

పునీతం చేయబోతోందని సృహ కల్గుతుంది. 

ఆ జనప పూల పంట పశువులకు రుచికరమైన 

భోజనం కాకమునుపే.. 

నా సౌందర్య దాహానికి  దప్పికై నిలువెల్లా తడిపింది 

ఆ జొన్న కంకులపై  పిచ్చి ఆనందంతో గెంతులాడే 

చిన్ని పక్షుల కిచకిచలు వింటూ 

నా పెదవులపై భూపాల రాగం మొలిచింది. 

బాట పక్కన గడ్డి పూవు కూడా తల ఊపుతూ..  

అన్యాపదేశంగా ఏదో సందేశాన్ని అందించింది. 

ఈ ఉదయం మట్టి బాటల మాయాజాలం 

నన్ను పూర్తిగా కమ్మేసింది.కొంత సమయం ఆత్మతో

 కలిసి జీవించడమనే అనుభూతిని మిగిల్చింది. 

(ప్రతి రోజూ బైట్ ల కొద్దీ సందేశాలు చదివే వినే..   

నాకు ప్రకృతి సందేశం హాయినిచ్చిన అనుభవం తో) 

12 April 2026. 08:00am

రసోద్ధీపనం

 రసోద్దీపనం   - వనజ తాతినేని 

రావోయ్… అలా చేతిలో చెయ్యేసుకుని  

చైత్ర పున్నమి వెన్నెల్లో షికారు చేసి వద్దాం.

పుడమి అంతా పసివాడు రంగులతో 

ఆడుకుంటున్నట్టు వుంది. ప్రకృతి కే కాదు మనుషులకు  

వసంతం ఉత్సవం చేస్తుంది. ఈ అట్లాంటా నగర సరిహద్దుల్లో

గిబ్స్ గార్డెన్స్, చుట్టూరా  వేలకువేలుగా వికసించిన డాఫోడిల్స్  

బారులు తీరిన తులిప్ వనాలు పుడమిని అభిషేకించే చెర్రీ పూలు 

భూలోక స్వర్గం అంటే ఇదే  కాబోలు అన్నట్టు వుంది. 

త్వరగా రావోయ్.. నాలుగు పక్కలా తిరిగేసి 

ఏడాదంతటికి సరిపడా సౌందర్య దాహం తీర్చుకుందాం.

కనుల లోగిళ్ళల్లో ఇంద్రధనుస్సు  పూయించుకుందాం. 

పట్టు పరుపు ఎందుకు మనకు, పండు వెన్నెల చాలు 

ఇంద్ర భోగాలెందుకు మనకు, భాగస్వామ్యంలో

ఆస్వాదించే  ఇంద్రియ జ్ఞానం చాలును కదా.

ముడుచుకున్న మనసులు విప్పి నాలుగు తీపి మాటలు  

చెప్పుకుందాం. మధ్యలో కొన్ని చెణుకులు విసురుకుందాం 

మన మధ్య ఏర్పడిన అగాధాలు పూడ్చేసుకుందాం 

జ్ఞాపకాల పొరల్లో విశ్రమించిన తొలినాళ్ళ దాంపత్య 

మాధుర్యాన్ని తట్టిలేపుదాం.అనేక పువ్వులను నేనై

నువ్వొక తుమ్మెదవై సరాగాలాడుకుందాం. 

తెల్లారింది మొదలు ఉరుకుల పరుగుల రోజూ వారి యాత్ర. 

నువ్వొక గాలిపటం నేనొక కుర్చీలో హఠం.

సోషల్ మీడియాలో  క్షణాల్లో మారిపోయే స్పందనల్లాగా 

ఏది అంటదు ఏది వదలదు.పచ్చనోట్ల పచ్చదనం తప్ప.

జిందగీ  మొత్తం నిరంతరం తీరాన్ని తాకే  అలలకు మల్లే 

యాంత్రిక లయలో తూగుతుంది. 

అంతస్తులు హోదాలు లక్ష్యాలుగా మారిపోయిన క్రమంలో  

ఇక జీవన సౌరభం ఆస్వాదనకు తావెక్కడ? 

ఏ అర్ధరాత్రికో  ఇంటికి చేరే నువ్వు కూరుకుపోతున్న కళ్ళతో

మసక చందమామలా నా వైపు చూసి  ఓ విసుగు నవ్వు విసురుతావ్ 

నీకై ఎదురుచూపులో అలసి నేను తామర మొగ్గలా

ముడుచుకుంటాను. మొహమాటంతో చెరో దిండును కావిలించుకుంటాం. 

రోజూ నిన్న లాగానే మొన్న లాగానే తెల్లారుతుంది. 

మూడు పదులు దాటకముందే పోగు చేసుకోవాల్సిన

అసంఖ్యాకమైన అనుభూతుల స్థానంలో  అంతులేని అసహనాలు. 

బహిర్గతం కానివ్వని నైరాశ్యం. శరీరాల సమస్త పనితీరు 

తెలిసిన మనవి సంయోగ వియోగాలు లేని చప్పిడి కూటి బతుకులు.

రుచి విహీనమైన మన బతుకులో నవ ఉత్తేజం నింపే 

కొత్త రక్తం ఎక్కించుకుందాం. ఈ రోజైనా కాస్త త్వరగా.. రావోయ్ ! 

రొమాంటిక్  కవి ఖయ్యామ్ కవిత్వ గీతం   

చాందిని రాత్ మే ఏక్ బార్ తుజే దేఖా హై అంటూ

మంద్రంగా  పిలుస్తోంది. ఓ కొంటె చూపుల కుర్రాడా!  మన

యవ్వనకాల  ప్రేమలో మరోమారు నిండా మునిగిపోదాం రా! 

ఆర్డర్ పెట్టిన ఖరీదైన వాలెంటినో డోన్నా బోర్న్ ఇన్ రోమా,

బ్లాక్ ఒపియం ఈ డి పర్ఫ్యూమ్ బహుమానాలెందుకు? 

మూరెడు మల్లెలు మురిపెంగా నువ్వు జడలో తురమని 

ఆ ఆహ్లాదాలెందుకు?

 

ఏక్ తార బెనారస్ పట్టు చీర నాకెందుకు!?

ఏక్ తార ని మీటే నీ వ్రేళ్ళు వుండగా 

నా ఒంటరితనాన్ని భగ్నం చేసి అధరాల ఐక్యత రాగాలు 

ఆలపించి దిగుళ్ళ తెరచాపని  కిందికి దించేద్దాం రా.. 

నా గొంతు శృతి చేసుకుంటుంది. ఎదలో మోహన లాహిరి అంటూ

ఆ యుగళగీతాన్ని అందుకోను వేగిరం వచ్చేయ్. 

నీ  నులి వెచ్చని స్పర్శ లో నా బాధ  మంచు ముద్దలా కరిగిపోవాలి 

లేదంటే జఢత్వం కఠినత్వం పేరుకుపోతుందేమో. 

లేబర్ రూమ్ లో నొప్పితో విలవిల్లాడుతూ వున్న స్త్రీ ని 

నేను కరుకు మాటలతో గాయపరుస్తానేమో! 

నువ్వు అత్యవసర వైద్య సేవలు అందిస్తూ 

సహాయకులపై అకారణ కోపం ప్రదర్శిస్తావేమో! 

రసవిహీనంగా మారిన మన జీవనశైలి ని 

రసభరితం చేసుకుందాం త్వరగా వచ్చేయవోయ్! 

పున్నమి కరిగి నా కన్నీరుగా మారకముందే ..

త్వరగా వచ్చేయవోయ్.! త్వరగా వచ్చేయ్!! 

24 March 2026. 

05 April 2026 ది ఫెడరల్ తెలంగాణ డాట్ కామ్ లో ప్రచురితం.

********************

.. 

గిల్లికజ్జాలు

 గిల్లికజ్జాలు.. 

ఏమే! టీ పెడతావా! ఫ్యాక్టరీకి పోయిరావాలి.  ట్రక్కులన్నీ ఆడ్నే ఇరుక్కపోయాయ్, దగ్గరుండి అన్ లోడు చేపిచ్చాలి. 

పక్కనే వున్న ఆమెలో ఉలుకు పలుకూ లేదు.అట్టా అని నిద్రపోవడం లేదు.

మళ్ళీ.. అతని పిలుపులు. .. ఆమెను పేరుతో పిలుస్తూ.

ఈసారి ఆమె చికాకుగా రియాక్ట్ అయింది.

“ఎందుకలా గట్టిగా అరుస్తారు, నాకేమన్నా చెముడా ఏంటి!?” విసుగ్గా టీ పెట్టడానికి లేచింది. 

ఐదంతస్థుల అపార్ట్మెంట్ లో modular kitchen లో .. ఐదు బర్నర్ ల స్టౌవ్ ముందు నిలబడి ఒకదానికి అగ్గి ముట్టించింది.నీళ్ళు పోసి తాజ్మహల్ టీ పొడి మూడు స్పూన్ లు  వేసింది. అల్లం కొమ్ము చాకుతో గీరి  ఒక పెద్దముక్కను నాలుగైదు చిన్నముక్కలను చేసి అందులో వేసింది.చిన్న రోట్లో రెండు యాలక్కాయలు కొట్టి మరుగుతున్న టీ నీళ్ళలో పడేసింది. ఫ్రిడ్జ్ లో పాలు తెచ్చి పావుశేరు పాలు మరుగుతున్న టీ డికాషన్ లో పోసింది.ఐదు నిమిషాలు గడిచాక అతను వచ్చాడు. ఇంకా అవలా.. అంటూ. 

“అవుతున్నయిలే, అంతా తొందర,టీ మరగకపోతే ఏం బావుంటాయి? చూరు నీళ్ళు లాగా రంగు, నీళ్ళ కంపు” అంది ముఖం చిట్లించి. 

“మొన్న శ్యామ్ మనింటి దగ్గర టీ తాగి పోయి కవిత తో చెబుతున్నాడు. అన్న వాళ్ళింటికి పోయినా. వదిన టీ చేసి ఇచ్చింది. టీ రుచి బ్రహ్మాండంగా వుంది కానీ అంత స్ట్రాంగ్ మనం తాగలేం. పాపం!  అన్న రోజూ అట్టాంటి టీ తాగుతూ మనింటికాడ ఈ టీ ఎట్టా తాగుతాడో అన్నాడు.”

అని భార్య ముఖంలోకి చూసాడు. 

“ఏ రోటి కాడ పాట ఆ రోటి కాడ పాడతాను నేను అని చెప్పలేక పోయినావా?” అంది ఆమె.

“నీ యమ్మ, కొట్టానంటేనా?అని మీదకు వచ్చాడు. 

“ఇదిగో టీ, తాగి పో, కబుర్లు చెప్పింది చాలు కానీ.” 

“ట్రాక్టర్ లో ఆయిల్ పోయించాలి. డబ్బులున్నాయా?” 

ఆమె మాట్టాడకుండా ఎమర్జన్సీ మనీ లో నుండి 320 రూపాయలు అతనికి ఇచ్చింది. పుల్ ట్యాంక్ డీజిల్ ధర అంతే, అప్పుడు. 

“సర్లే కానీ.. ఎందుకు?  ఆ మురుగు చెరువుని అందంగా ఫోటోలు తీసుకుని వచ్చి ఫేస్ బుక్ లో పెడుతున్నావు. నీ లాంటి తిక్కల మేళాన్ని నా జన్మలో ఎక్కడా చూడలేదు. దొరికావ్ నాకు.” ఇంకా ఏదో వినబడని సణుగుడు. 

ఆమె పళ్ళు బిగించి కళ్ళు పెద్దవి చేసింది. తర్వాత నిదానంగా అంది. “నువ్వు నాకు దొరికినట్టే”.

“అది కాదే! అది మురుగు చెరువు కదా! పక్కనే వాకింగ్ చేస్తంటే కంపు కొట్టట్లేదు.” ఆరా తీసాడు. 

“కంపు లేదూ ఏమి లేదు. అయినా ఎవరి కంపు నీళ్ళేమిటి? అసలు చెరువు ఎంత గొప్పదో! ఊర్లో వాళ్ళు వాడిన నీళ్ళేగా. జనాల మురికిని నీళ్ళ ద్వారా మోసుకొచ్చి చెరువుకి చేరుతుంది. జనాల మురికిని భూమి పీలుస్తూ ప్రక్షాళనం చేస్తుంది. ఇంక కంపు ఏమిటి? చచ్చిన కుక్కలను, కోళ్ళను, ప్లాస్టిక్ కవర్లను టైర్లను అన్నిటినీ తెచ్చి అక్కడ పడేసేది కాక రోజూ తగలబెట్టేది గాక. మళ్ళీ చెరువు కంపు అంటావా? అది వుండబట్టే ఊర్లో గ్రౌండ్ వాటర్ లెవల్ తగ్గకుండా ఉంటుంది. ఇంకోసారి మురికి కంపు అన్నావంటే ఊరుకోను”  అంది ఆమె. 

“నీ అంత రెటమతం దాన్ని చూడలేదు.నీతో వాదులాడను నాకు తీరిక లేదు పోమ్మా, నే పోతన్నా! 

“సరేలే.. ఒక మాట చెబుతా విను.”

 

“సరే! తొందరగా చెప్పు.? “

“అబ్బయ్య నీకు లాగా చెడ్డమాటలు మాట్లాడుతున్నాడు.  ఈ మధ్య విన్నాను వాడి మాటల్లో.ఆడ్ని నేను ఎంత బాగా పెంచాను. ఏంటి వీడూ వాళ్ళ నాన్న లాగా చెడ్డ  పదాలు మాట్లాడుతున్నాడు అని దిగులు పుట్టింది అనుకో. వాడికి ఒకసారి చెప్పు పో, మీ అమ్మ బాధపడతా వుంది. కోడలు ఏమనుకుంటుంది?  మా అత్త కొడుకుని దరిద్రపు సంస్కారం లేని పెంపకం పెంచింది అని అనుకోదు. అసలు వాడు చిన్నప్పుడు నిన్ను చూసే నేర్చుకుని వుంటాడు. ఇప్పుడు అసహనంలో లోపల్నుండి తోసుకుంటూ వస్తున్నాయి. ఎక్కడికి పోతాయ్ జీన్స్. కోపం ఆమె మాటల్లో. 

“ఎందుకే.. అబ్బాయి కోపంగా వుండటం? అంతా బాగానే ఉంది కదా! ఏం .. ఏమైనా ఇబ్బందులా!? మనకేమైనా చెబుతాడా, ఏంది?  అయినా నీకు తెలిసి వుంటదిలే! ఏమైంది?” 

“ఏం కాలేదు లే, ఇల్లు కట్టుకోవడం కుదరడం లేదు గా. ప్లాట్ కొనమని అడుగుతున్నా. అలాగే అన్నాడు. ప్రాసెస్ జరుగుతుంది. ఎందుకో stress గా వుండినాడు బిడ్డ. ఆ బ్యాంక్ వాడు కూడా తెగ విసిగిస్తున్నాడులే!” 

“ప్లాట్ కొనడం ఎందుకు? మన స్థలంలో duplex ఇల్లు కట్టుకోండి. చక్కగా ఉంటది.”

 

“ఆ.. .. దీర్ఘం తీసింది ఆమె. నువ్వు చెప్పావనే.. ఈ ఊరు వచ్చిపడ్డాను. నిన్ను కట్టుకొని 40 ఏళ్ళు అయ్యింది. నువ్వు  గనుక సదరంగ వుంటే మాకెందుకు ఈ తిప్పలు?  ఇంత చిన్నగూడు కట్టుకోలేకపోయాం. ఇంక నా తోట, పూల మొక్కలు ఏడ లే! ఉన్నదాంట్లో సర్దుకుందాం అని తీర్మానం చేసుకున్నా,” అంది ఆమె కినుకగా.

“అయ్యో!” అన్నట్టు చూసాడు అతను జాలిగా ఆమె వైపు. కదిలాడు వెళ్ళబోతున్నట్లు.

 

“వైట్ డ్రెస్ ఎందుకు!? మార్చుకుని పో! మళ్ళీ నేను అంత తెల్లగా బాగా ఉతకలేను.”

 

“హే పో! నేనిట్టాగే పోతా!”

“నువ్వు ఏ నాడు నా మాట విన్నావు కనుక. నేను మాత్రం నీ మాట తు చ తప్పకుండా వింటా! అందుకే నువ్వు చెప్పినట్టు ఈ ఊరు వచ్చి.. నువ్వు పెరిగిన తావుల్లో చేలల్లో తిరుగుతూ వుంటా. ఆఖరికి నువ్వు పోయిన వల్లకాడు కే పోవాలని నిశ్చయించుకుని ఈ ఊరు వచ్చాను.” అంది ఆమె. 

అట్టాగే కాసేపు నిలబడి ఆమె ముఖం లోకి బాధగా చూసాడు. నెమ్మదిగా కదిలాడు. 

“ఇదిగో..చూడు ! పోరంకిలో  వియ్యాల వారింటికి వెళ్ళి.. చిన్న మనుమరాలు ని చూసి పో! చిన్నది.. అచ్చం నీలాగానే వుంది. పోలికలు రంగు జుట్టు చూపు మాట చేత అన్నీ.. నువ్వే! నీ కొడుకు నీ పేరు కలిసి వచ్చేటట్టు పేరు పెట్టుకున్నాడు. పిల్ల ని చూసి పో. అబ్బాయి కి కూడా  కనబడు ఓ సారి. మీ అమ్మకు కూడా కనబడి పో! అన్నీ నేనే చెప్పాలా!  నా ఒక్కదానితోనేనా  వాదులాడేది!. వాళ్ళేం పుణ్యం చేయలా!? పాపం.”

“సరే లేవే! ఒక్కదానివే ఉన్నావని నీకు కనబడి పోతున్నా! ఫ్యాక్టరీ లో సీరియల్ వచ్చేసే వుంటంది. బిన్నా పోవాలి. పోయొస్తా! “

“ ఇదిగో ఏమండీ, ఇంకొకటి చెబుతున్నా విను. నువ్వు చెరువు ఫోటోలు తీయొద్దు అన్నా, ఫేస్ బుక్ లో పెట్టవద్దు అన్నా పెట్టేది పెట్టేదే! నేనేం నీ మాట వినను.వినను, వినను. చెరువు మన ఊరి జనాల  మురికిని మోసే మహాతల్లి. మహాతల్లి 🙏 చేతులు జోడించాను నేను. 

చేతులు జోడిస్తూనే వున్నానా! ఎక్కడ నుండో పెద్ద మెరుపు చెళ్ మని శబ్దం. పక్కనే పిడుగు పడ్డట్టు.. గుండెలదిరిపోయే ఉరుములు. ఠక్కున లేచి కూర్చున్నాను. 

కాసేపు అయోమయం. కాసేపటికి స్వాధీనంలోకి వచ్చాను. ఏంటి!? కల ఇలా వచ్చింది  మిట్ట మద్యాహ్నపు  కలలో. ఎంత స్పష్టంగా కనబడ్డారు ఆయన.🤔🤔🤔

 

ఇప్పుడు అసలు నేను నేనే నా!,  వేరేనా? కలలో నిజంగా నన్ను నేను చూసుకున్నానా? 

ఏమిటబ్బా! కలలో.. ఇలా కనబడ్డాడు ఆయన. ఇల్లు కట్టుకోండి  అని చెప్పిన  తన కోరిక పక్కన పెట్టానని ఇలా కలలో కనబడ్డారా? నెల్లూరు జిల్లాలో మా వ్యవసాయ క్షేత్రంలో కాసేపు, ఇక్కడ మా ఇంట్లో కాసేపు నాతో మెసిలి మేమిద్దరం వాదులాడుకుంటూనే కష్టసుఖాలు పంచుకున్నాం. ఏవో హెచ్చరికలు చేసుకున్నాం. మంచి సెబ్బర చెప్పుకున్నాం, సూచనలు చేసుకున్నాం.. 

95 లో రూపంతో ఆయన. వర్తమానం లో ఉన్న నేను. అచ్చం ఇట్టాగే వుండేవి మా ఇరువురి మధ్య సంభాషణలు. ఆయన నెల్లూరు మాండలికం. నాది పడమట కృష్ణా జిల్లా భాష.

ఫ్రాయిడ్ కలల గురించి ఏం చెప్పారు? తెలుసుకోవాలి.

అసలు నాకు కలలో జరిగిన విషయాలు ఇంత బాగా గుర్తు వుండటం ఏమిటి? అందరికీ ఇలాగే గుర్తు వుంటాయా? 2016 -17 లలో  ఫేస్ బుక్ లో నా ఫోటోలు పెట్టడం ఇష్టం వుండేది కాదు ఆయనకు. చుర చుర చూసేవారు. ఏమిటో ఈ కలలు.. అర్థాలు. 

హే మై మేన్… అనుకోలేదు నువ్వొస్తావని. 

ఈ కల గురించి చెపితే.. మా అత్తమ్మ కంటి వంక చుక్క నీరు కారకుండా ఏడుస్తారు. ఆమెది  రహస్య దుఃఖం.😢నాకు ఒక్కసారి కూడా కనబడలేదు అంటారు. 

(ఉదయం ఏమి రాయడం లేదు అనుకున్నాను కదా! ఇప్పుడు రాయించేసింది కల. అంతే! ఏదీ మన చేతుల్లో వుండదు. జరిగేదే జరుగుతుంది) 

 

. 

ప్రతి కథ కవిత వ్యక్తిగతం కావు.

 ప్రతి కథ కవిత వ్యక్తిగతాలు కావు. లోకానుభవాలు, కల్పితాలు కావచ్చు. 

మనసు దారంతో పతంగాన్ని యెగరవేసినట్టు..

ఏం బాధలండీ ..బాబూ ! కంటి మీదకి కునుకే రాదు.. కథో , కవితో అయ్యిందాకా మనసు తేలికా పడదు .

పేరు పక్కన  రచయిత,కవి అని  నమోదు కావాలంటే " ప్రపంచమంతా నిద్ర పోతుంటే మేల్కోవాలి. ప్రపంచం తన గురించి చేయని ఆలోచన చేయాలి,  ప్రపంచం నుండి తనని తానూ వెలివేసుకోవాలి, ఎన్ని ఎదల బరువునో మోయాలి. మోసి మోసి కునారిల్లిపోవాలి". అదంతే ! ఎవరి కోసం వాళ్ళు వ్రాసుకుంటున్నామంటే అది ఆత్మవంచన. ఎవరికోసం  వాళ్ళు వ్రాసుకోవాలంటే డైరీ చాలు. మనసు కవి ఆత్రేయ గారన్నట్టు .. రచయిత బాగా వ్రాయగల్గితే పాఠకులకి బాధ. బాగా వ్రాయలేకపోతే రచయితకి బాధ.

అనుభవం మనది కాకపోయినా.. వినడం చూడటం ద్వారా .. మనకు ఒక పాఠం నేర్చుకున్నట్టుగా వుంటుంది. #lifelessons అవి. 

ఒక కథ, లేదా కవిత్వం రాద్దాము అని కూర్చుంటే  విషయం మనది కాకపోయినా.. అందులోకి మన అనుభూతి లేదా మన అనుభవాలో వచ్చి ఆటోమేటిక్ గా వచ్చి కూర్చుంటాయి. అందువల్ల దానికి ఇంకా బరువు పెరుగుతుంది. స్త్రీల వేదనలు బరువైనవి! ఏ స్త్రీ చదివినా బాధపడతారు. అది సహానుభూతి మాత్రమే! జాలి కరుణ తర్వాత సంగతి. 

దారం నా చేతిలో ఉంది దీపం నా చేతిలోనే వుండి.. అయినా.. నువ్వెటో తప్పిపోయావు

అంటాను.. ఒక కవితలో నేను. 

ప్రతి కవిత, కథ.. రాసినవారివి అయివుండవు. నేనెప్పుడూ చెపుతాను.. అన్ని కథలు అన్ని జీవితాలు.. రచయిత కు కవికి వుండవు. అలాగని తన అనుభవంలోకి రాని విషయాన్ని కవి,రచయిత అంత గాఢంగా రాయలేరు. ఎవరో వుంటారు ప్రతిభావంతులు. ప్రతిభను కూడా చూడండి. 

మా ఫ్రెండ్ మొదటిసారి ఒక కథ రాసారు అంట. అందులో స్త్రీ.. గుంటూరు నుండి విజయవాడ కి నడిచి వచ్చారంట.ఆ కథ ప్రచురితం అయ్యాక.. ఆమెను పరిచితులు బంధువులు అందరూ.. మీరు గుంటూరు లో ఎప్పుడు వున్నారు? అని అడిగారంట. అలా వుంటుంది పాఠక పరిచితులతో. 

అన్నట్టు.. నిజంగా జరిగిన విషయం.. ఒకటి వుంది. నా ఫ్రెండ్ భర్త అర్ధరాత్రి తాగి వచ్చి ఆమె వద్దనున్న పసిబిడ్డను లాక్కొని.. రోడ్డు మీదకు నెట్టేస్తే.. ఎవరి ఆశ్రయం పొందాలో తెలియక.. చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేక..దుఃఖంతో అయోమయస్థితిలో..  రైల్వే ట్రాక్ వెంట నడుస్తూ.. నడుస్తూ తెనాలి చేరుకుంది. 

అలా వుంటాయి.. జీవిత దుఃఖాలు. 

రాయకుండా ఉండనీయని దుఃఖాలు. 

మీరేమి అనుకున్నా.. నేను రాయకుండా వుండను. ఆ కథలో కవితలో.. నేను వున్నానేమో అని భూతద్దంతో వెతుకున్నా సరే! 

ఆ మాట.. ఇన్ బాక్స్ లోకి వచ్చి నన్ను అడగవద్దు.. ప్లీజ్! 🙏🤔😢

జీవితమంటే మార్పు, 

జీవితమంటే సంచలనం 

జీవితమంటే పయనం 

దీనికి ఎవరూ బెదరకూడదు 

పారిపోకూడదు -రావి శాస్త్రి

#lifegriefs

పూలదారుల్లో పున్నమి వెన్నెల్లో కాసేపు

 

నేను కవిత్వం లో మునిగి తేలుతున్నాను.. 

ఇదిగో.. మరొక కవిత. 

ప్రచురించిన ది ఫెడరల్ తెలంగాణ డాట్ కామ్ ఎడిటర్ కి ధన్యవాదాలు 🙏

మంచు దేశాల్లో వసంతం వచ్చింది. ఎక్కడ చూసిన పూలు. బాటల వెంట తోటల్లోను ఇంటి వెనుక ముందు.. ఎక్కడ చూసినా పూల జాతర. వాటిని చూడ్డానికి జనం వారాంతంలో తండోపతండాలుగా వెళ్తుంటారు. ఆ పూల రంగు రూపు చూసి మురిసిపోతారు.. పూల అందానికి దాసోహం అయిపోతారు. పూల రుతువుకి పున్నమి తోడైతే.. యాంత్రిక జీవనంలో అలసిపోయి.. జీవితాన్ని ఆస్వాదించడం కూడా మర్చిపోతున్న దంపతులు. అందుకే ఈ కవిత రాసాను. 

చైత్ర పౌర్ణమి వెళ్ళిపోయింది.. ఈ కవిత్వం చదివితే.. మళ్ళీ వస్తుంది. 

తప్పకుండా చూడండి. కాసేపు పూలదారుల్లో పండు వెన్నెల్లో షికారు కి వెళ్ళి రండి. స్పందన తెలియజేయడం మర్చిపోకండి.. ఫ్రెండ్స్.. ఈ లింక్ లో కవిత.   .   రసోద్దీపనం.  చదవండి 

చిత్రం అట్లాంటా సమీపంలో వున్న Gibbis Gardens … తీసిన చిత్రం ఇది. 

నా ప్రేయసి చచ్చిపోయింది..

 

నా ప్రేయసి చచ్చిపోయింది  - వనజ తాతినేని

నా ప్రేయసి చచ్చిపోయింది.

 

యవ్వనకాలంలో నాకెన్నో రంగుల కలలను పరిచయం చేసిన నా ప్రేయసి చచ్చిపోయింది. 

మూడు రాత్రుల ముచ్చట తో ఆమె నాకంత అద్భుతంగా అనిపించడం మానేసింది. 

మురిపించే మాటల స్థానంలో బరువులను నాపై వేయడం అత్యంత బాధాకరం అయిపోయింది. 

తిన్నావా, ఇంకా పడుకోలేదా, ఆరోగ్యం పాడై పోదు అంటూ అత్యంత శ్రద్ధ చూపించే తను పస్తులుంటే మంచిదేలే..నిద్రపోతే అంతస్తు ఎలా పెరుగుతుంది అని తరమడం మొదలెట్టింది.

 

ఒక్క రుతువు మాత్రమే వికసించి గుబాళించి అలరించిన ప్రేమ ఎండిపోయిన ముళ్ళ పొదలా మనసును గుచ్చుతుంది.

****

నా ప్రేయసి చచ్చిపోయింది. 

ఆ స్థానంలో సతత హరితం లాంటి నెచ్చెలి నా జీవితంలోకి ప్రవేశించింది.

నాకు జీవితాన్ని ఎలా చూడాలో మడతలు విప్పి తిప్పి తిప్పి చూపించింది.

నిత్య అవసరాలు కూడా భావోద్వేగాలతో ముడిపడి ఉంటాయని పాఠం చెప్పింది.

కష్ట సుఖాల సంగీతాన్ని ఆస్వాదించాలని ఎప్పుడూ బతుకు పూల నావలా సాగదని

ఆరోహణ అవరోహణ క్రమాన్ని విశదపరిచింది. 

కొత్త పదవులు వస్తాయని వాటిని జాగ్రత్తగా నిలబెట్టుకోవాలని భవిష్యత్తు దర్శనం చేయించింది. 

నా నెచ్చెలి నిత్యం పచ్చగా పక్కనే వుంటానని జీవిత క్యాలెండర్ చివరి పేజీలో కూడా పండ్లభారంతో ఆహ్లాదంగా అలరిస్తానని వాగ్ధానం చేసింది.

నా ప్రేయసి చచ్చిపోయింది. నాలుగోనాటి రాత్రి ఆమెలో నా హోళీ చెట్టు పరకాయ ప్రవేశం చేసింది. 

ప్రేమ స్థానంలో స్నేహం వేళ్ళూనుకుంది. 

05 April 2026. 10:15 am 

కన్నీటి నిర్వచనం

 

కన్నీటి నిర్వచనం    - వనజ తాతినేని. 

కన్నీళ్ళు బలహీనత కాదు. 

నొప్పి అంటే సంబంధం తెగిపోవడం కాదు.

గాఢంగా ముడిపడి ఉందని .

కన్నీళ్ళు బలహీనత కాదు

అవి తరచుగా ఉనికికి రుజువు

నేను ఒంటరిగా లేను

విచారపు నిశ్శబ్దాలన్నీ నీతోనే.

కన్నీళ్ళు బలహీనత కాదు

నిజమైన లోతైన అనుభూతి

భక్తి  పెల్లుబికిన అనుభవం.

కన్నీళ్ళు బలహీనత కాదు

పవిత్రమైన విడుదల

హృదయంతో లంకె వుండటం.

04 April 2026. 07:05 am. 

(మన బంధాల పట్ల ప్రేమ 

భావోద్వేగాల ప్రదర్శనలో 

కన్నీళ్ళు స్వచ్ఛతకు చిహ్నం. )

#వనజతాతినేని

The Imprint

 

The Imprint    - Vanaja Tatineni

It is not merely anger or hatred;

Nor is it only when I am subjected—without cause—

To the envy and malice of others;

Even the affection, adoration, love, and fondness

Professed by total strangers

Render me unstable—

Pushing me into a state of insecurity.

I—who, until that moment, remained curled up

Like a touch me not,  or a sleeping tree,  

and withdraw myself into the shell just as a snail.

I—who stood planted like a hard rock in the desert—

Slowly drift toward you.

For I have bound my very life to yours—

Affixing it inextricably.

Because, long before my physical death,

I had already died within you.

Whether it be a speck of dust settling on my shoulder,

Or a butterfly, charmed by my heart, poised to land upon it—

I ruthlessly brush them all away.

I wear a sharp, thorny over coat.

For betrayal is not my surname.

(The original poem in Telugu “TaapaDam)