మన జీవితంలో నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోయిన వారి గురించి ఎప్పుడో వొకప్పుడు దుఃఖిస్తాం. ఆ విషాద వీచికలు యెప్పటికీ అంటిపెట్టుకునే వుంటాయి. దూరమా మరీ దూరమా అనే కొలతలతో లెక్కించలేము. చదివిన మంచి కవిత వొకటి.
The Voice
BY THOMAS HARDY
ఓ లలనా! నువ్వు ఎంతగానో గుర్తొస్తున్నావు, నన్ను ఎంతగా పిలుస్తున్నావో!
పిలుస్తున్నావో!
నా సర్వస్వంగా ఉన్న స్థితి నుండి మారిపోయినప్పటిలా కాకుండా,
తొలినాళ్ళలో మన అనుబంధం సాగిన రీతిలోనే
ఇప్పుడు ఉన్నానని చెబుతూ నన్ను పిలుస్తున్నావు.
నాకు వినిపిస్తున్నది నీ గొంతేనా? అయితే నిన్ను చూడనివ్వు,
నువ్వు నా కోసం వేచి ఉండే ఆ పట్టణానికి నేను చేరువైనప్పుడు
నువ్వు నా కోసం ఎక్కడ ఎదురుచూస్తావో అక్కడే
అవును, అప్పుడు నిన్ను చూసినట్టే,
ఆ నాటి లేత నీలి రంగు గౌనుతో సహా!
లేక అది కేవలం ఆ సోమరి గాలి మాత్రమేనా?
తడిసిన పచ్చిక బయలు దాటి నా చెంతకు వీచేది అది;
నీవు నిస్తేజంగా నిరాశలో పూర్తిగా కరిగిపోయి,
దూరంగా గానీ దగ్గరగా గానీ ఇక ఎన్నటికీ వినిపించకుండా పోయావా?
అందువలన నేను; తడబడుతూ ముందుకు సాగుతుండగా,
నా చుట్టూ ఆకులు రాలుతున్నాయి,
ఉత్తరం వైపు నుండి ముళ్ళ పొదల గుండా సన్నగా వీస్తున్న గాలి,
ఇంటామె నన్ను పిలుస్తోంది.
**********
(The Voice" ఒక ప్రసిద్ధ ఆంగ్ల కవిత్వం, దీనిని బ్రిటీష్ రచయిత థామస్ హార్డీ (Thomas Hardy) తన మొదటి భార్య ఎమ్మా గిఫోర్డ్ (Emma Gifford) 1912లో మరణించిన తర్వాత రాశారు. ఈ కవితలో భార్య మరణం తర్వాత హార్డీ అనుభవించిన తీవ్రమైన దుఃఖం, పశ్చాత్తాపం మరియు ఆమె జ్ఞాపకాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి.)
స్వేచ్ఛానువాదం. - వనజ తాతినేని
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి