22, ఫిబ్రవరి 2013, శుక్రవారం

నవలా పఠనం

ఈ రోజు బుక్స్ షాపు కి వెళ్లి కొని నవలలు కొని తెచ్చుకున్నాను.

అవన్నీ చదివే వరకు కాస్త ఈ బ్లాగ్ కి ( కొన్ని బ్లాగ్స్ చదవడానికి, నేను  వ్రాయడానికి ) విరామం  ఇవ్వాలి అనుకున్నాను.

ఈ మధ్య పేస్ బుక్ లో కూడా తెగ తారట్లాడుతూ ఉన్నాను. కొద్ది రోజులు మరో ప్రపంచంలో మసిలి రావాలని ఉవ్విళ్ళూరుతూ ..  లీవ్ లెటర్ కి అప్లై చేసినట్లు ఈ పోస్ట్ వ్రాస్తున్నాను.

లీవ్ శాంక్షన్ చేసేసాం వెళ్ళమ్మా ..వెళ్ళు  అనుకుంటారు అని తెలుసు. :)

వెళ్ళే ముందు ఓ ముక్క  చెప్పి పోదామని .  ఆ ముక్క ఏమంటే .. నవల  అంటే ఏమిటి  అని.

చాలా మందికి తెలుసు . అయినా నాకు తెలుసు అని చెప్పి  పోవడం  ఎందుకంటే  ఏక బిగిన పది నవలలు చదవాలని కంకణం కట్టుకున్నాను

నవల అంటే .. ఏమిటి  అసలు నవల అనే ఎందుకు అనాలి ? అన్న ఆసక్తి కలిగి తెలుసుకున్న విషయం ఇది.

నవల అనే పదం "నావెల్ " అనే ఇంగ్లీష్ పదం నుండి పుట్టింది అంట, నూతనత్వం కల్గి ఉన్నది అని అర్ధం.

తెలుగులో మొదటి నవల నరహరి గోపాల కృష్ణమ శెట్టి "శ్రీ రంగరాజ చరిత్ర" అనే నవల రంచించారు. (1872)
తర్వాత కందుకూరి వీరేశ లింగం పంతులు గారు "రాజశేఖర చరిత్ర " అనే నవల రంచించారు. వారు దానిని  "వచన ప్రబంధం " అన్నారు

నవలని తోలి రోజులలో  "ఆఖ్యాయిక , ఉపన్యాసం ,కాదంబరి " అని వ్యవహరించే వారట.

మొట్ట మొదట "నవల " అని నామకరణం చేసిన వారు.. కాశీభట్ల బ్రహ్మయ్య శాస్త్రి గారు.

ఆఖరికి 1896 లో వచన రచనకి నవల అనే పేరు స్థిర పడింది .

మన  తెలుగు నవలలో పేరెన్నిక గల నవల "మాలపల్లి " గొప్ప సంచలనం కల్గించింది అని చెపుతారు. ఆ నవలా రచయిత ఉన్నవ లక్ష్మి నారాయణ . . జీవితాన్ని కథా వస్తువుగా స్వీకరించి కల్పనలతో,ఊహా శక్తి తో .. వ్రాసుకుంటూ పోయే పెద్ద రచనే నవల.

మన  తెలుగు లో  పేరెన్నిక  గల ఒక వంద నవలలు అయినా  చదివి బాగా బాగా ఆకళింపు చేసుకోవాలనే నా ఆశ.

శత వసంత సాహితీ మంజీరాలు పేరిట ఆకాశ వాణి  విజయవాడ కేంద్రం ప్రసారం చేసినప్పుడు  విని అమిత ఆసక్తి  తో  చాలా నవలలు  చదివాను.

మళ్ళీ ఇప్పుడు మొదలెట్టాను   ఈ నవలా పఠనం



అన్నట్లు ఇంకో విషయం ఏమంటే  కడప ఆకాశవాణి  కేంద్రం సత్యం శంకరమంచి "అమరావతి కథలు" ప్రసారం చేస్తుంది .ప్రతి సోమవారం ఉదయం ప్రసారాలలో " క్రాంతి  రేఖలు " అనే   కార్యక్రమం లో .  ఆసక్తి కల్గిన మిత్రులు అక్కడ ట్యూన్ చేసి వినవచ్చు.

నవలా పఠనమ్ లో  మునిగి తేలుతూ అప్పుడప్పుడు తిరిగి చూడాలనిపించే  ఈ అష్టమ వ్యసనం  నన్ను వదలకుంటే  నేను మళ్ళీ ఇక్కడ ప్రత్యక్షం అవుతానేమో ... చెప్పలేను కూడా .  :)

విస్పోటనం

 కొందరి జీవితాలలో   చీకటి రాత్రి మొదలైన  సమయం. అందరూ  ఒక్కసారిగా ఉలికి పడ్డాము. జరిగిన సంఘటనలు  గతం ని గుర్తుకు తెస్తున్నాయి

గాయాలు మళ్ళీ రేగుతున్నాయి అప నమ్మకం నీడగా మారుతుంది


అది అకారణ  అణచివేత  చిహ్నం  కావచ్చు. అది  భయ భ్రాంతులకి గురి చేసే ఉగ్రవాదం కావచ్చు  ఏర్పాటు వాదం కావచ్చు.

ఏదైనా గర్హించవలసిన  విషయమే!  నగరంలో నే కాదు.. విస్పోటనం మనస్సులో కూడా



మరి కొన్ని గమనించిన విషయాలు  చూస్తే .. ఉగ్రవాదం తోనూ పోల్చ దగ్గవే!

ఎందుకో ..  కొందరి పై  అకారణ  ద్వేషాలు అంతలోనే  అవసరం కోసం నటించే స్నేహాలు

 కొందరికేమో  వెన్ను విరుపు మరి కొందరికేమో  అతి ప్రేమతో  పెద్దపీట

వడ్డించే వాడు మనవాడైతే  ఏ పంక్తిలో కూర్చుంటే ఏం లే ! అన్నట్టుగా

గురు వర్యులే  పక్షపాత వైఖరి వహించడం భారతం నాటి నుండి ఉన్నదే కదా!



కిరణాలు ఎన్ని ఉన్నా.. వెలుగు  ఒకటే ! -  ఆ వెలుగులని ఆపడం సాధ్యం  అయ్యేనా !

 వెలుగులు విరజిమ్మే కవిత్వం అంతే!

 పెల్లుబికే కవనం ని,  వెల్లులికే వమనం ని ఆపడం సాధ్యం కాదు కదా!

ఒక విషయం కని, విని ..బాదా తప్త హృదయం తొ..

( ఓ మిత్రురాలికి సపోర్ట్ గా  ఈ స్పందన )



19, ఫిబ్రవరి 2013, మంగళవారం

తంతుగా మిగిలిపోతున్న " మాంగల్యం తంతునానేనా"


ప్రేమలు - పెద్దలు = పెళ్లి

పెద్దలు  -  ప్రేమ = పెళ్ళిళ్ళు

ప్రేమలు - పెళ్ళిళ్ళు = ?

ఏమిటీ. ఈ ఈక్వేషన్స్ అంతా..తిక మక గా ఉన్నాయి. ఈమెకి ఏమైనా తిక్క ఉందా..? అనుకోకండి. నేను చెప్ప బోతున్నది..  ఒక ముఖ్య విషయం. పిల్లలు ఉన్న ప్రతి ఇంట్లో ఏదో ఒక రోజు ఈ పై మూడు చాయిస్ ల లో ఏదో ఒకటి ఎదుర్కోక తప్పదు కాబట్టి.

చాలా కాలం నుండి నేటి తరం పెళ్ళిళ్ళు ని గమనిస్తున్నాను. కొన్ని సార్లు షాక్ కొట్టినట్లు ఉంటాయి. నిర్ణయాల తప్పిదాలు వల్ల  వివాహాలు వైఫల్యం చెందుతున్నాయి. కారణం పిల్లలు లేదా పెద్దలు ఎవరైనా కావచ్చు.

నా చిన్నప్పటి ఫ్రెండ్ కి ఇద్దరు కూతుర్లు. తనని నేను కలసి చాలా సంవత్సరాలు దాటింది మా ఇద్దరి మధ్య దూరం ఓ..నాలుగు కిలోమీటర్లు అంతే!  వాళ్ళ ప్రక్కనే నాకు ఒక పరిచయస్తురాలు ఉన్నారు ఆమె చెప్పింది.. రాణి మీరు ఫ్రెండ్స్ అంట కదండీ అని. నేను తనని గుర్తు చేసుకుని అవునని చెప్పాను. 

మా పరిచయస్తురాలి ఇంటి ప్రక్కనే ఉంటున్నారని అనగానే   నేను తనని కలవాలని వెళ్లాను.  నేను ,వాళ్ళ ప్రక్క ఇంటి ఆమె ఇద్దరం కలసి ఎంత సేపు పిలిచినా .తను బయటకి రాలేదు. ఇంట్లోనే ఉంది. కానీ బయటకి రాలేదు. నేను చాలా నోచ్చుకున్నాను. తిరిగి వచ్చేసాను. మళ్ళీ ఎప్పుడు వెళ్ళకూడదు.కనిపించినా మాట్లాడ కూడదు అని నిశ్చయం చేసుకున్నాను.

తర్వాత రోజు రాణి నుండి నాకు ఫోన్ వచ్చింది. అంతకు ముందు రోజు బయటకి రాక పోవడానికి కారణం చెప్పింది. తనకి ఇద్దరు కూతుర్లు. పెద్ద అమ్మాయి..సాఫ్ట్ వేర్ జాబ్  చేస్తుంది. చడువుకునేటప్పటి నుండి తన క్లాస్ మేట్ తో ప్రేమలో ఉంది. వారు ఇద్దరు ఒకరు మద్రాస్ లో ఇంకొకరు బెంగళూరు లో జాబ్ చేస్తున్నారు. పెళ్లి ప్రయత్నాలు మొదలెట్టే టప్పటికి ఆ అమ్మాయి తన ప్రేమ గురించి చెప్పింది. తండ్రి తల్లి ఇద్దరు ఒప్పుకోలేదు. వేరే కులం,అదీ కాకుండా ప్రేమ పెళ్లి మాకు ఇష్టం లేదు అన్నారు. ఆ అమ్మాయి ఇంట్లో వారిని ఒప్పించడానికి ఒక సంవత్సరం పాటు ప్రయత్నం చేసింది. వీళ్ళు వీలు కాదు..పొమ్మన్నారు.

 ప్రేమించిన అతని తల్లిదండ్రులు పూనుకుని వారి వెళ్లి రంగ రంగ వైభవంగా చేసారు. పెళ్లి జరుగుతుందని తెలిసి కూడా వీళ్ళలో చలనం లేదు. అబ్బాయి కుటుంబం అంతా విద్యాధికులు.ఆస్తిపరులు.సంస్కార వంతులు. అయినా సరే  కులబేధం వల్ల కూతురిమీద ప్రేమని చంపుకున్నారు. నేను తనని కలవడానికి  వెళ్ళిన రోజే వారి పెద్ద అమ్మాయి పెళ్లి. అవమానం తో లోకానికి ముఖం చూపించ లేక బయటకి రాలేకపోయాను. ఎంత పని చేసింది.?  మా చుట్టాల్లో తల ఎత్తుకుని మేము ఎలా తిరగాలి అంది?

నేనైతే జాలి పడ్డాను. బంధువులు,లోకం,కులం ఇవన్నీ లెక్కలోకి తీసుకుంటే.. ఆ అమ్మాయి ని  ప్రేమించిన అతనితో కాకుండా వేరొకరికి  ఇచ్చి పెళ్లి చేస్తే ఆ అమ్మాయి సంతోషంగా ఉండగలదా? అడిగాను. పెద్దల మాటలకి విలువ ఇవ్వవడ్డ్డా? అంది రాణి. ఆ అమ్మాయి పెళ్ళయి మూడేళ్ళు అవుతున్నా ఆ అమ్మాయి వైపు కన్నెత్తి చూడలేదు మాట్లాడ లేదు ఆ అమ్మాయి మాత్రం అత్తవారింట్లో అందరితో కలసి పోయి సంతోషంగా ఉంది.

ఇక్కడ : ప్రేమలు - పెద్దలు = పెళ్లి

అదే ఇంట్లో రెండో అమ్మాయి.. ఆ అమ్మాయి ఇంజినీరింగ్ పూర్తీ అయింది. తల్లిదండ్రుల సంగతి తెలిసి కూడా ఈ పిల్లా ప్రేమలో పడింది.అక్క పెళ్ళికి మీరు ఒప్పుకోలేదు. నా పెళ్ళికి మీరు ఒప్పుకోకపోతే చచ్చిపోతాను అంది. అప్పుడు పిల్ల వాళ్ళ బాబా యి జోక్యం చేసుకుని .." మీ అక్క చూస్తే అలా చేసింది. ఇప్పుడు నువ్వు ఇలా మాట్లాడుతున్నావు? మన కుటుంబాలు తలెత్తుకుని తిరగాలా వద్దా..? "అన్నాడంట. ఎలాగైతేనేం ఆ..అమ్మాయి మనసు మార్చి వేరొక అతనితో..వాళ్ళకి తగిన హోదా..ఆస్తి-అంతస్తు కులం చదువు,మంచి ఉద్యోగం ఉన్న అబ్బాయితో పెళ్లి కుదుర్చుకుని మొన్న డిసెంబర్ లోనే చాలా ఆడంబరంగా  పెళ్లి చేసారు. అమ్మాయికి బోలెడు నగలు,చీరలు..కారులు..అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి. కానీ మనసులో  మాత్రం కట్టుకున్న వాడు లేడు .

పెళ్ళైన తర్వాత మొదటి రాత్రి  చేసుకున్న అతనితో..తన ప్రేమ సంగతి చెప్పేసింది. నువ్వు నన్ను టచ్ చేస్తే చచ్చిపోతాను. నాకు శ్రీకాంత్ మాత్రమె కావాలి అని చెప్పిందట. పాపం.. ఆ నూతన వరుడు నిర్ఘాంత పోయి..ఆ ఇంటి నుండి బయట పడి.. ఆ అర్ధ రాత్రి సమయం లోనే పది కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న  తన ఇంటికి  నడుచుకుంటూ వచ్చేసాడు. తెల్లవారి పెద్దల సమక్షంలో  పంచాయితీ మొదలు.

అబ్బాయి చెపుతున్నది తప్పు. ఆతను అనుమానం పిశాచి. అమ్మాయి గురించి పెళ్ళికి ముందే ఎంక్వయిరీ  చేసాడు. అదేదో సినిమా. మజ్ను అనుకుంటా.. ఆ సినిమాలో లాగా. అందుకే అమ్మాయి అతనిని వద్దనుకుంటుంది.. అని అమ్మాయి వైపు వాళ్ళు తమ వాదన వినిపిస్తున్నారు.

ఇలా ఇప్పటికి రెండు నెలలు గడచి పోయాయి. నా స్నేహితురాలు ఒకటే ఏడుపు. పెద్ద అమ్మాయి లాగా ఇంట్లో నుండి వెళ్ళిపోయి పెళ్లి చేసుకోక పోయిందా.. ? మేము బలవంతం చేసామని ఒప్పుకుని తర్వాత ఇలా చేసింది. కావాలనే చేసింది.. అని చెప్పింది. రాణి మాటల్లో నాకు నిజం బోధపడింది. ఆ అమ్మాయి తల్లి దండ్రుల మీద కక్ష సాధింపు చర్య గానే పెళ్ళికి ఒప్పుకుని తర్వాత ఇలా చేసింది

ఫలితం ..విడాకులు. తర్వాత ఆ అమ్మాయిని ప్రేమించిన వాడు మళ్ళీ పెళ్లి చేసుకుంటాడా లేదా అన్నది సందేహమే.! కానీ ఆమెని వివాహం చేసుకున్న అబ్బాయి పరిస్థితి ఏమిటి?

ఇక్కడ : పెద్దలు  -  ప్రేమ = పెళ్ళిళ్ళు

ఇక్కడ పెద్దల పొరబాటు వాళ్ళ మూర్కత్వపు పట్టుదల వల్ల ..ఒక పెళ్లి రెండు పెళ్ళిళ్ళు కావాల్సి ఉంది.

నాకు ఇప్పుడు చప్పున ఒక మాట గుర్తుకు వస్తుంది. ఆ మాట   మా అబ్బాయి అన్నాడు. 

 "   పెద్దవాళ్ళుపిల్లల ఇష్టాలకి విలువ ఇవ్వకపోతే.. ఇంకొకరి లవర్ ని పెళ్లి చేసుకోవాల్సి వస్తుంది "    అని . 

ఆ మాటలో అర్ధం తెలిసి  నేను షాక్ అయ్యాను. నిజమే కదా!

చదువులు వల్ల, ఉద్యోగాల వల్ల  అమ్మాయిల అబ్బాయిల పరిచయాలు ప్రేమలు, ప్రేమలు అనుకునే  ఆకర్షణలు ఇవన్నీ సర్వ సాధారణం అయిపోయాయి.

 మొన్న ఈ మధ్య మా అబ్బాయి కి ఒక మ్యాచ్ వచ్చింది. అబ్బాయిని అడిగి చెపుతాను అన్నాను. నువ్వు చెపితే అబ్బాయి కాదంటాడా..? అని అడిగారు. మన పెంపకం మీద మనకి నమ్మకం మంచిదే! కానీ వాళ్ళ మనస్సులో ఏముందో తెలుసుకుని వాళ్ళకి నచ్చినట్లే చేయడం అన్ని విధాల మంచిది కదా అని చెప్పాను.

పెద్దల మనసులో ఉన్నట్లు జరగడం చాలా కష్టం. అందుకే పిల్లల ఇష్టా ఇష్టాలకే ప్రాధాన్యత  ఇచ్చి వివాహాలు జరిపించడం వల్ల పెళ్ళిళ్ళు అనే మాటని తగ్గించి పెళ్లి తో.. వాళ్ళ జేవితాలని ముడి పడేటట్లు  చేయడం పెద్దల కర్తవ్యమ్ అంటాను నేను.

మొన్న ఒక ఫ్రెండ్ మాట్లాడుతూ.. పెళ్లి అనేది కూడా ఒక గాంబ్లింగ్. లక్  ఉంటె సక్సెస్ .. లేదా ఇక అంతే ! అంది.

అవగాహన , సర్దుబాట్లు, రాజీ పడటం,  జీవితాంతం ఒక బంధం కి కట్టుబడి ఉండాలనుకోవడం లాంటివి దాదాపు అసాధ్యం అనే చెప్పాలి ఏమో.!  అమ్మయిలకైతే నగలు,చీరలు,కారులు ,ఉన్నత ఉద్యోగి,విలాసవంతమైన జీవితం..అత్తమామలు లేని వేరు కాపురం కావాలి అనే కోర్కెలు బల పడుతున్నాయి అంటే తిట్టుకుంటారే మో కాని ఇది నిజం.

ఇక అబ్బాయిల కైతే.. అందం,చదువు కావాలి, వీలయితే కట్నకానుకలు కావాలి. పెళ్ళికి ముందు ఎలా ఉన్నా.. పెళ్లి అయిన తర్వాత చక్కగా సంసారం చేసుకుంటే చాలు అనే దోరణి లో మగ పిల్లలు సర్దుకుపోతున్నారు అంటున్నారు

 కాని ..   ఇద్దరిలో ఉన్న ఇగో వల్ల , ఆర్ధిక స్వాతంత్ర్యం  వల్ల చాలా సమస్యలు  మాత్రం ఉత్పన్నం అవుతూనే ఉన్నాయి అన్నది నిజం/  అన్నింటిని అందరికి అన్వనయించడం కూడా పొరబాటే అవుతుంది కూడా.! ఇవి అన్నీ మన చుట్టూ జరిగే విషయాలలో కొన్ని కోణాలు మాత్రమే !

అంతులేని ఈ  ప్రేమలు - పెళ్ళిళ్ళు  వల్ల సమాజం  లో చాలా మార్పులు చోటు చేసుకోబోతున్నాయి.

కేవలం తంతుగా మిగిలిపోతున్నది  " మాంగల్యం తంతునానేనా" మంత్రం {శ్లోకం )  అనుకోవాల్సి వస్తుంది
   

తల్లి దండ్రులు..  ! మీ పిల్లలపై అతిగా ఆశలు పెట్టుకోవద్దు. ఆ ఆశలు నిరాశలయి.. మీరు భంగపడటం మాత్రం ఖాయం అనుకుంటున్నాను.  హాప్యీ గా వాళ్ళ పెళ్లి వాళ్ళ ఇష్టం అనుకుంటే .. అంతా  సంతోషమే కదా !!..