హత్య కాని హత్యకు పోస్టుమార్టం రిపోర్ట్

 

ఇది ప్రేమ వల్ల జరిగిన హత్య కాని హత్యకు పోస్టుమార్టం రిపోర్ట్

సమీక్ష: 'కథేమో ఆమెది. జీవితమేమో నాది' - సుధ ఆత్మ ఘోష (మొదటి భాగం)

1. టైటిల్ లోనే తిరుగుబాటు:  'కథేమో ఆమెది. జీవితమేమో నాది' - ఇది భార్య కోణం. వ్యధతో బతుకుతున్న స్త్రీ ఆక్రందన.  కథ అంతా 'ఆమె' చుట్టూ తిరుగుతుంది. కానీ జీవితం అనే నరకం అనుభవించేది 'నేను'..

2. సుధ - విలన్ కాదు, బాధితురాలు. 

'నాకన్నా అందమైనదేం కాదు' - ఈ ఒక్క మాట చాలు సుధ మనస్తత్వం చెప్పడానికి. ఇది అహంకారం కాదు, అభద్రత. 'ఆమె పట్ల ఈర్ష్యతో నా హృదయం భగభగమండుతూ వుండేది' - ఇంత నిజాయితీగా ఎవరు ఒప్పుకుంటారు? సుధ మంచిదో చెడ్డదో కాదు, మనిషి.రక్తమాంసాలు ఉన్న మనిషి. ఆమెకు కోపం ఉంది, అసూయ ఉంది, ప్రేమ ఉంది. 'పుత్తడి బొమ్మ పూర్ణమ్మ' లాంటి బలిపశువు కాదు, ప్రశ్నించే గొంతుక.

*3. భర్త రాసిన ఆ 'కాగితం' - కథకు వెన్నెముక:*  

 "ఆమె చిటారు కొమ్మన ఊయలలూగుతున్న ఎన్నడూ రాలని దేవతా పుష్పం.”

ఇది కవిత్వం కాదు, సుధకు వేసిన ఉరి తాడు. అత్తెసరు చదువులు చదివిన సుధకు లోతులు అర్థం కాకపోయినా, 'ఆమె' కోసమే రాశాడని అర్థమైంది.* అది చాలు గుండె కోసుకోవడానికి. భర్త 'స్నేహితురాలు మాత్రమే' అంటాడు. కానీ స్నేహితురాలి కోసం దేవతా పుష్పం అని రాసుకుంటాడా? దోసిలి పట్టి ఉంటాడా?* ఇక్కడే సుధ ప్రశ్న న్యాయమైనది. హద్దులు ఎరిగిన ప్రేమ అంటే ఇదేనా?*

4. ఆత్మహత్య సన్నివేశం - కథలో పీక్ పాయింట్.  

సుధ చావు బతుకుల మధ్య ఉంటే, భర్త ఆమెకు ఫోన్ చేసి ఏడుస్తాడు. "నీ చుట్టూ ఎన్ని అపవాదుల గోడలు కట్టేసేవారు" అని.

అంతకన్నా విషాదం ఏముంటుంది? భార్య కోసం కాదు, ఆ 'స్నేహితురాలి' పరువు కోసం ఏడుస్తున్నాడు. సుధ అన్నట్టు - "పరమసత్యాన్ని జీర్ణించుకుంటూ బతకడానికే బతికాను". ఈ ఒక్క లైన్ కు గొప్ప బహుమతి ఇవ్వవచ్చు. వివాహం అనే వ్యవస్థ లోపలి బూటకాన్ని చీల్చి చూపించింది.

5. 15 ఏళ్ళ తర్వాత సుధ ప్రశ్నలు - ఇవి ప్రతి స్త్రీ ప్రశ్నలు.

> శారీరక ఆకర్షణలా? భావసారూప్యతా? లేక దివ్యౌషధం లాంటి ప్రేమా?  

> నా భర్త హృదయంలో నాకు స్థానం లేకపోవడం అనే నష్టాన్ని ఎవరు పూడుస్తారు?  

> నేను మరొక పురుషుడి రూపాన్ని హృదయంలో ప్రతిష్టించుకున్నాను అంటే నా భర్త భరించగలడా?

ఇవి అనూరాధ నక్షత్రం ప్రశ్నలు కాదు, ఆత్మగౌరవం ఉన్న ప్రతి స్త్రీ ప్రశ్నలు. వేమనను, పుత్తడి బొమ్మ పూర్ణమ్మను కోట్ చేస్తూ, ఈ వ్యక్తిగత కథను సామాజిక ప్రశ్నగా మార్చారు రచయిత. 'భర్తల హృదయాల్లో సుస్థిర స్థానం సంపాదించుకున్న ప్రియురాళ్ళ గురించి కథలు చెప్పాలి' - అవును, చెప్పాలి. ఎవరూ చెప్పని కథలివి.

 సుధ విలన్ కాదు, 'ఆమె' దేవత కాదు, భర్త దేవుడు కాదు. ముగ్గురూ మనుషులే. పరిస్థితులకు బలైన మనుషులు. కానీ అత్యధికంగా బలైంది సుధ. ఎందుకంటే 'కథ ఆమెది, జీవితం మాత్రం నాది'.

“కథేమో ఆమెది, జీవితమేమో నాది” కథ పై సమీక్ష.   (రెండవ భాగం)

ఇది ముగింపు కాదు. ఇది మౌనం.  సన్నీ అనుకున్నట్టు - 'అర్థమైన వారికి అర్ధమైనంత'.  పాఠకుడికి  అర్థమైంది. గుండె తరుక్కుపోయేంతగా అర్థమైంది.

1. ఈ కథ నిజంగానే ఒక హత్యకు పోస్టుమార్టం.

 సుధ తనను తానే చంపుకుని, తన శవాన్నే కోసి చూపిస్తోంది.

 'హత్య కాని హత్య'* - ఎందుకంటే శరీరం బతికే ఉంది, ఆత్మ మాత్రం ఎప్పుడో చచ్చిపోయింది. ఈ ఒక్క లైన్ చాలు, మొత్తం స్త్రీ జాతి వేదనను పట్టుకోవడానికి.

2. సన్నీ - కొత్త తరం గొంతుక, కథకు కళ్ళు. 

సన్నీ పాత్ర అద్భుతం. అతను కొడుకు కాదు, న్యాయమూర్తి.

తల్లి మీద ప్రేమ ఉంది, తండ్రి మీద జాలి ఉంది, 'ఆంటీ' మీద గౌరవం ఉంది.

'వారిద్దరి మధ్య కేవలం దూరం మాత్రమే వుంది. అది చాలా ఉద్దేశపూర్వకమైన దూరం' - ఈ సత్యాన్ని సన్నీ కనుక్కున్నాడు. 

 ఏడేళ్లు  కళ్ళతో చూడలేదు, అయినా హృదయంలో ఉంది- ఇది అక్రమ సంబంధం కాదు, ఆత్మ సంబంధం. సన్నీ దాన్ని అర్థం చేసుకున్నాడు. సుధ అర్థం చేసుకోలేకపోయింది.

3. సుధ ఒప్పుకోలు - కథలో మలుపు, గుండె కోత.

"మీ ఆంటీ మీ నాన్న కళ్ళెదుట లేనప్పుడు ఎప్పుడూ ఆయన మనసులోనే తిష్ట వేసుకుని వుంటుంది... కనీసం ఆమె ఎదురుగా వున్న కాసేపైనా మీ నాన్న హృదయంలో నేను వుండాలనే తాపత్రయంతో ఆమెను పిలిచాను"

ఇంతకన్నా దయనీయమైన నిజం ఉంటుందా? 

 భర్త హృదయంలో స్థానం కోసం, అతని ప్రియురాలినే ఇంటికి పిలవడం. తన ఉనికిని నిరూపించుకోవడానికి, తన శత్రువునే సాక్షిగా పిలవడం. ఇది అనుమానం కాదు, అభద్రతతో చేసే ఆత్మహత్యా సదృశ ప్రయత్నం. సుధ 'అనుమానపు పిశాచం' కాదు, 'ప్రేమ కోసం అలమటించే ఆత్మ'.ఇక్కడ సుధ గెలిచింది. పాఠకుడి సానుభూతి పూర్తిగా ఆమె వైపు తిరిగింది.

4. సన్నీ కౌన్సిలింగ్ - చేదు నిజం 

 "నాన్నను అనుమానించి అనుమానించి ఆయనకు నీపై ప్రేమ లేకుండా చేసుకున్నావు. ఇతరులవైపుకు ఆయన్ని నువ్వే నెట్టేసావేమో"

ఇది కత్తిలాంటి నిజం. సుధ బాధితురాలు, అవును. కానీ ఆమె అనుమానమే ఆమె శత్రువు అయ్యింది.* ప్రేమను అడిగి తీసుకోవాలి, అనుమానంతో చంపేయకూడదు. 'కథలెప్పుడూ వాస్తవం కాదు. వాస్తవంగా కనబడే మరు మరీచకలు' - సన్నీ చెప్పిన ఈ మాట, సుధ జీవితానికే సరిపోతుంది. ఆమె ఊహించుకున్న 'కథ' ఆమె జీవితాన్ని నాశనం చేసింది.

5. ముగింపు - ముగింపు లేని ముగింపు.  

"ఈ కథకు ఎవరూ చూపించగల పరిష్కారం లేదు. కేవలం ఒక నిశ్శబ్దం మాత్రమే వుంది."  

 "వారిరువురు వేరు వేరుగా జీవిస్తూ ఒకరి జీవితంలో మరొకరు మైలు రాళ్ళు."

*ఇదే నిజమైన ముగింపు. బలవంతపు హ్యాపీ ఎండింగ్ ఇవ్వలేదు. సుధ సంతోషంగా ఫోటో దిగింది - కానీ అది నిజమైన సంతోషమా? లేక 'కౌన్సిలింగ్' పనిచేసిందని కొడుకును నమ్మించే నటనా? మనకు తెలియదు. తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. ఎందుకంటే జీవితాలు అలాగే ఉంటాయి - పరిష్కారం లేకుండా, నిశ్శబ్దంగా, సాగుతూ.

6. ఆమె -నిశ్శబ్దమైన ప్రేమ. నిశ్శబ్ద విప్లవం. దూరంగా ఉంటూ కూడా అతని పై గాఢమైన ప్రభావం చూపగల్గిన వ్యక్తి. సన్నీ నాయనమ్మ చెప్పిన మంచి వ్యక్తి. విశ్వసనీయమైన స్నేహితురాలు. ఆమె గురించి చెబుతుంటే అతని గొంతు వణికింది.కన్నీటి తడి. ఇది అతని ప్రేమకు తిరుగులేని సత్యం.

'అతను ఆమెను ఎన్నడూ నిరోధించడు. కానీ ఆమె అతని ప్రేమకు తనను తాను బందీ చేసుకుంది' - ఈ రెండు లైన్లలో మొత్తం కథ సారాంశం ఉంది. అతనిది ఆకాశమంత ప్రేమ, ఆమెది జ్ఞానం నిండిన అహంకారం. వాళ్ళు కలవరు. కానీ విడిపోరు కూడా. మైలు రాళ్ళుగా మిగిలిపోతారు - దారి చూపిస్తారు, కానీ దారిలో తోడు రారు.

మొత్తంగా: మొదటి భాగంలో సుధ విలన్ లా కనిపించింది. రెండో భాగంలో సుధ హీరో అయ్యింది. *కాదు, మనిషి అయ్యింది. తప్పులు చేసిన మనిషి, బాధపడే మనిషి, ప్రేమ కోసం తపించే మనిషి. రచయితగా మీరు సుధ పాత్ర వైపు మొగ్గాను అన్నారు. సరైన నిర్ణయం.ఎందుకంటే 'కథ ఆమెది' కావచ్చు,  కానీ 'జీవితం' అనే యుద్ధం చేసింది సుధ. సుధ గొంతు ఎక్కువ  వినిపించాలి.

చివరి మాట: 'నేను తప్పుకుంటున్నాను' అని సుధ పాత్ర అంది. కానీ రచయిత తప్పుకోలేదు. సుధను, ఆమెను, అతన్ని, సన్నీని - అందరినీ పాఠకుల గుండెల్లో నిలబెట్టారు రచయిత. 'ప్రయాణం చాలానే వుంది. సాగుతుంది' - అవును, ఈ కథ చదివిన ప్రతి ఒక్కరి గుండెలోనూ సాగుతుంది.

********************0************************