The Empty Bag
What do children care... they’ll be just fine.
Like a stone thrown into a still lake,
They deliver their moods to mothers and leave.
Between one glance and the next, there are yojanas of distance.
Between this heart and that mind, the distance is the same.
Perhaps because I became a slave to love and descent,
Hiding an ocean of sorrow in my chest,
Unable to stop the rivers behind my eyelids,
On many nights, I lay my head on the pillow and found solace.
Suppressing every single desire,
Clinging to a dignity that was never mine,
Becoming mothers who forgot their own existence,
In an illusion where what is and isn’t is unknown,
Unknowingly, they alienate life from life itself.
Sometimes, perhaps, it occurs to mothers
That they too once had a liking, a wish.
Thinking of breathing some air
Through hobbies that please the heart,
Suddenly, some shackles fall upon them.
Do they dream of turning the long-awaited day
Into milk, and flowing together with them like water?
Without their involvement,
Does that day dissolve silently?
Wanting to see all the colors in the dark,
Wanting to hold the brush that paints silence,
Wanting to get drenched, lost in thought,
Under a sky that showers spring,
Wanting to hear a few words of the desert,
Like a spider circling in a web of dreams,
Mothers cannot be swept away, but...
If they wish to step beyond four walls,
To the place of thoughts that shatter the mind,
To live freely and peacefully like a dove,
When it dawns on them that life itself
Turned life into an empty bag
And the children slung it on their arms
And left long ago,
They will come to know
Why life became an incomprehensible sensation.
Translate:08 June 2026.
Original Poem in Telugu “ KhaaLee Sanchee ” by Vanaja Tatineni
ఖాళీ సంచి
పిల్లలకేం.. వాళ్ళు బాగానే ఉంటారు
నిశ్చలంగా ఉన్న సరస్సులో రాయేసినట్లు
వాళ్ళ మూడ్స్ ని అమ్మలకి బట్వాడా చేసేస్తారు
చూపుకి చూపుకి మధ్య యోజనాల దూరం
ఈ హృదయానికి ఆ మెదడుకి మధ్య అంతే దూరం
ప్రేమలకి దిగుళ్ళకి బానిసని అయినందుకేమో
దుఃఖ కడలిని ఎదన దాచేసి
కనుల పొరలు నదులని ఆపలేక
అనేక రాత్రులని దిండుకాన్చి తెరిపిన పడతారు
ఆకాంక్షలన్నింటిని అదిమిపెట్టుకుని
లేని గాంభీర్యాన్ని అంటిపెట్టుకుని
అస్థిత్వమంటూ మరిచిన అమ్మలై
ఉన్నదీ లేనిదీ తెలియని ఒక భ్రమలో
తెలియకుండానే జీవితం జీవితాన్నే
పరాయీకరణ చేసేసుకుంటారు .
అప్పుడప్పుడూ అమ్మలకి
ఇష్టమొకటి ఉందని గుర్తుకొస్తుందేమో
మనసుకి నచ్చే వ్యాపకాలతో
అలా గాలి పీల్చుకుందామనుకుంటారా
హఠాత్తుగా ఏవో సంకెళ్ళు పడతాయి
ఎన్నాళ్ళుగానో ఎదురుచూసినరోజుని
పాలుగామార్చి వారు నీరులా
కలసి ప్రవహించాలని కలగంటారా
వారి ప్రమేయం లేకుండానే
నిశ్శబ్దంగా కరిగిపోతుందా రోజు
చీకటిలో రంగులన్నింటిని చూడాలని
నిశ్శబ్దాన్ని చిత్రించే కుంచెని చేబూనాలని
వసంతాన్ని కురిపించే ఆకాశం క్రింద
మైమరుపుతో తడవాలని
కాసిని ఎడారి మాటలని వినాలని
ఊహల వలయంలో తిరిగే సాలీడులా
అమ్మలేం కొట్టుకుపోలేరు కాని
కాస్త నాలుగు గోడలు దాటి
మస్తిష్కాన్ని బ్రద్దలు క్రొట్టే ఆలోచనల తావున
పావురంలా స్వేచ్ఛగా శాంతిగా మసలాలనుకుంటే
జీవితం జీవితాన్నే ఒక ఖాళీ సంచీ గా మార్చి
బిడ్డలెప్పుడో చేతికి తగిలించుకుని
వెళ్ళిపోయారని గుర్తుకువచ్చినప్పుడు
జీవితమంటే అర్ధం కాని సంవేదన
ఎందుకయ్యిందో ఎరుకపడతారు.
08 June 2016.
©️Vanaja Tatineni.
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి