Weeping Flowers
-Vanaja Tatineni
Some have fallen, and gathered in Grandmother’s lap.
Seeing them, a mother weeps.
Some have fallen, still unable to leave their mother’s lap.
Still others have fallen, a mother clutching her children even tighter to her chest, weeping.
I will not say that flowers have no language, that they cannot speak.
Every day, watching this same sight, I go numb.
I observe a few minutes of silence
For the peace of their souls.
_
Are they just flowers? No, no.
Like birds that fall from the sky without being struck by a single pellet—
not by missiles, nor mortars, nor explosions, nor accidents—
Humans, the most intelligent of all creation,
have now made falling a natural thing.
Watching these scenes daily, hearing these reports,
I’ve become another me—unfeeling, like stone.
As a child, I loved to play heads or tails.
I never imagined this duality would live inside me.
Only if many others feel as I do,
will this wretched heart find some peace.
02 March 2026, 06:30 am
_©️ Vanaja Tatineni*
పువ్వుల కన్నీరు - వనజ తాతినేని
రాలి అమ్మమ్మ ఒడిలో చేరినవి కొన్ని.
వాటిని చూసి యేడుస్తున్న తల్లి
రాలి ఇంకా తల్లి ఒడిని వదలలేక కొన్ని..
రాలి తన ఒడిలోనే వున్న బిడ్డలను యింకా
గట్టిగా హత్తుకుని యేడుస్తున్న తల్లి..
పూలకు భాష లేదని, రాదని అనను.
రోజూ ఇదే దృశ్యాన్ని చూస్తూ మూగబోయి
కొన్ని నిమిషాలు మౌనం వహిస్తాను
వాటి ఆత్మ శాంతి కొరకు.
*******
పూలేనా.. కాదు, కాదు. క్షిఫణులకో
మర ఫిరంగులకో విస్ఫోటనానికో.. ప్రమాదాలకో
ఏ కొక్కిరాయి తగలకుండానే రాలిపోతున్న పిట్టల్లా..
సృష్టి లో జీవులన్నింటికన్నా తెలివైన మానవులు
రాలిపోవడం సహజం అయిపోయింది.
నిత్యం యివే దృశ్యాలు చూస్తూ కథనాలు వింటూ
స్పందన లేక పాషాణం లాంటి మరో నేను.
చిన్నప్పుడు బొమ్మా బొరుసు ఆట యిష్టంగా ఆడేదాన్ని.
ఈ ద్వంద్వ వైఖరి నాలోనే వుంటుందని
నేనెప్పుడూ ఊహించలేదు.
నాలాగే యెందరో అనుకుంటే కానీ
యీ పాడు మనస్సుకి శాంతి.
02 March 2026. 06:30 am
©️Vanaja Tatineni
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి